शिवपुराणम्

ततस्तेनैव वैरेण विधिना च प्रचोदितः नाजुवाह भवं दक्षो दीक्षितस्तामपि द्विषन्

त्या वैरामुळे आणि विधीच्या प्रेरणेने, दक्षाने दीक्षा घेतली असतानाही, भवा आणि तिच्याविषयी द्वेष ठेवून त्यांना यज्ञात बोलावले नाही.

शतशः पुष्कलामर्चाञ्चकार च पृथक्पृथक्

त्याने शेकडो भव्य यज्ञ वेगवेगळ्या ठिकाणी केले.

तथा तान्संगताञ्छ्रुत्वा नारदस्य मुखात्तदा ययौ रुद्राय रुद्राणी विज्ञाप्य भवनं पितुः

नारदाकडून हे समजल्यावर, रुद्राणीने आपल्या वडिलांच्या सभेची बातमी रुद्राला सांगितली.

अथ संनिहितं दिव्यं विमानं विश्वतोमुखम् लक्षणाढ्यं सुखारोहमतिमात्रमनोहरम्

तेव्हा एक दिव्य, सर्व दिशांना तोंड असलेले, शुभ चिन्हांनी सुशोभित, सहज चढता येईल असे आणि अत्यंत मनमोहक असे विमान तेथे प्रकट झाले.

तप्तजांबूनदप्रख्यं चित्ररत्नपरिष्कृतम् मुक्तामयवितानाग्न्यं स्रग्दामसमलंकृतम्

ते विमान तांबड्या सोन्यासारखे तेजस्वी होते, विविध रत्नांनी सजवलेले, मोत्यांच्या छत्रांनी आणि फुलांच्या हारांनी व दागिन्यांनी अलंकृत होते.

तप्तकंचननिर्व्यूहं रत्नस्तंभशतावृतम् वज्रकल्पितसोपानं विद्रुमस्तंभतोरणम्

त्याची रचना शुद्ध सोन्याची होती, शेकडो रत्नजडीत खांबांनी वेढलेली, वज्रासारखी पायऱ्या आणि प्रवाळाच्या खांबांचे तोरण होते.

पुष्पपट्टपरिस्तीर्णं चित्ररत्नमहासनम् वज्रजालकिरच्छिद्रमच्छिद्रमणिकुट्टिमम्

फुलांच्या पट्ट्यांनी आच्छादलेले, रंगीबेरंगी रत्नांच्या सिंहासनाने सजलेले, वज्राच्या जाळ्यांनी वेढलेले आणि निर्दोष रत्नांच्या फरश्या असलेले होते.

मणिदंडमनोज्ञेन महावृषभलक्ष्मणा अलंकृतपुरोभागमब्भ्रशुब्भ्रेण केतुना

त्याच्या पुढच्या भागात सुंदर रत्नजडीत दंड, मोठ्या वृषभाचे चिन्ह आणि मेघासारख्या शुभ्र पताकांनी अलंकृत केले होते.

रत्नकंचुकगुप्तांगैश्चित्रवेत्रकपाणिभिः अधिष्ठितमहाद्वारमप्रधृष्यैर्गुणेश्वरैः

रत्नजडीत कवच घातलेल्या आणि सुंदर काठी हातात असलेल्या सेवकांनी, त्या भव्य दरवाजाचे रक्षण केले होते; हे सर्व गुणी आणि अजेय होते.

मृदंगतालगीतादिवेणुवीणाविशारदैः विदग्धवेषभाषैश्च बहुभिः स्त्रीजनैर्वृतम्

तेथे अनेक स्त्रिया होत्या, ज्या मृदंग, ताल, गीते, वेणू आणि वीणा वाजवण्यात कुशल होत्या आणि त्या सर्व चतुर पोशाख व बोलण्यात निपुण होत्या.

आरुरोह महादेवी सह प्रियसखीजनैः चामारव्यञ्जनं तस्या वज्रदंडमनोहरे

महालक्ष्मी आपल्या प्रिय सखींसह त्या विमानावर चढली आणि तिच्यासाठी रत्नजडीत दंड असलेले सुंदर चामर होते.

गृहीत्वा रुद्रकन्ये द्वे विवीजतुरुभे शुभे तदाचामरयोर्मध्ये देव्या वदनमाबभौ

रुद्रकन्या अशा दोन शुभ मुली घेऊन त्यांनी देवीला पंखा घातला. त्या दोन दासींच्या मध्ये देवीचे मुख तेजाने प्रकट झाले.

अन्योन्यं युध्यतोर्मध्ये हंसयोरिव पंकजम् छत्रं शशिनिभं तस्याश्चूडोपरि सुमालिनी

त्या दोन, हंसांसारख्या एकमेकांशी खेळणाऱ्या दासींच्या मध्ये, कमळासारखा, चंद्रासारखा चमकणारा छत्र देवीच्या मस्तकावर फुलांच्या माळांनी सजवलेला होता.

धृतमुक्तापरिक्षिप्तं बभार प्रेमनिर्भरा तच्छत्रमुज्ज्वलं देव्या रुरुचे वदनोपरि

मोत्यांनी वेढलेला, प्रेमाने भरलेला तो तेजस्वी छत्र वर धरला होता आणि तो देवीच्या मुखावर उजळून दिसत होता.

उपर्यमृतभांडस्य मंडलं शशिनो यथा अथ चाग्रे समासीना सुस्मितास्या शुभावती

वर, अमृताच्या भांड्याच्या किंवा चंद्राच्या गोलासारखे, सुंदर आणि हसतमुख देवी पुढे बसली होती.

अक्षद्यूतविनोदेन रमयामास वै सतीम् सुयशाः पादुके देव्याश्शुभे रत्नपरिष्कृते

सुवर्णकीर्तीने देवीला फासे खेळवून आनंद दिला; देवीच्या सुंदर, रत्नजडित पादुका तिथे होत्या.

स्तनयोरंतरे कृत्वा तदा देवीमसेवतः अन्या कांचनचार्वंगी दीप्तं जग्राह दर्पणम्

स्तनांच्या मध्ये ठेवून तिने देवीची सेवा केली; दुसरी एक सोन्यासारखी तेजस्वी अंग असलेली दासी उजळ आरसा घेऊन उभी होती.

अपरा तालवृन्तं च परा तांबूलपेटिकाम् काचित्क्रीडाशुकं चारु करे ऽकुरुत भामिनी

एकीने ताडाच्या पंख्याचा दांडा धरला, दुसरीने तांबूलाची पेटी घेतली; एक सुंदर कन्या हातात खेळण्याचा सुंदर कापड घेऊन होती.

काचित्तु सुमनोज्ञानि पुष्पाणि सुरभीणि च काचिदाभरणाधारं बभार कमलेक्षणा

एकीने मनमोहक आणि सुगंधी फुले आणली; दुसरी कमलासारखी डोळे असलेली दासी दागिन्यांचा डबा घेऊन आली.

काचिच्च पुनरालेपं सुप्रसूतं शुभांजनम् अन्याश्च सदृशास्तास्ता यथास्वमुचितक्रियाः

एकीने नीट तयार केलेला शुभ लेप लावला; इतर तिच्यासारख्या दासींनी आपापल्या योग्य कामे केली.

आवृत्त्या तां महादेवीमसेवंत समंततः अतीव शुशुभे तासामंतरे परमेश्वरी

त्या सर्वांनी महादेवीला चारही बाजूंनी वेढून सेवा केली; त्यांच्या मध्ये परमेश्वरी फारच तेजाने शोभून दिसत होती.

तारापरिषदो मध्ये चंद्रलेखेव शारदी ततः शंखसमुत्थस्य नादस्य समनंतरम्

तारा दासींच्या मध्ये ती शरद ऋतूतील चंद्रकोरीसारखी भासत होती; मग शंखाचा नाद झाल्यावर,

प्रास्थानिको महानादः पटहः समताड्यत ततो मधुरवाद्यानि सह तालोद्यतैस्स्वनैः

प्रस्थानाचा मोठा ढोल वाजवला गेला; मग गोड वाद्ये आणि टाळांच्या गजरात सूर उमटले.

अनाहतानि सन्नेदुः काहलानां शतानि च सायुधानां गणेशानां महेशसमतेजसाम्

शेकडो नगारे आपोआप वाजू लागले; शस्त्रधारी, तेजस्वी गणेश्वर तिथे उपस्थित होते.

सहस्राणि शतान्यष्टौ तदानीं पुरतो ययुः तेषां मध्ये वृषारूढो गजारूढो यथा गुरुः

त्या वेळी हजारो आणि आठशे पुढे गेले; त्यांच्यात वृषारूढ, म्हणजे बैलावर बसलेला, गुरु प्रमाणे हत्तीवर बसल्यासारखा पुढे गेला.

जगाम गणपः श्रीमान् सोमनंदीश्वरार्चितः देवदुंदुभयो नेदुर्दिवि दिव्यसुखा घनाः

श्रीमंत गणपती, सोमानंदीश्वरांनी पूजलेला, पुढे गेला; दिव्य दुंदुभी स्वर्गात वाजल्या, मेघांनी दिव्य आनंद दिला.

ननृतुर्मुनयस्सर्वे मुमुदुः सिद्धयोगिनः ससृजुः पुष्पवृष्टिं च वितानोपरि वारिदाः

सर्व मुनी नृत्य करू लागले, सिद्ध योगी आनंदले; मेघांनी छत्राच्या वर फुलांचा वर्षाव केला.

तदा देवगणैश्चान्यैः पथि सर्वत्र संगता क्षणादिव पितुर्गेहं प्रविवेश महेश्वरी

मग इतर देवगणांसह, सर्व मार्गांनी, क्षणातच महेश्वरी आपल्या वडिलांच्या घरी गेली.

तां दृष्ट्वा कुपितो दक्षश्चात्मनः क्षयकारणात् तस्या यवीयसीभ्यो ऽपि चक्रे पूजाम सत्कृताम्

तिला पाहून दक्ष आपल्या विनाशाचा कारण म्हणून रागावला; तरीही त्याने तिला आपल्या धाकट्या मुलींपेक्षा जास्त सन्मानाने पूजा केली.