शिवपुराणम्
Partial text — Vidyeśvara and Vāyavīya Saṃhitās only
मन्नाभिकमलाज्जातः पुत्रस्त्वं भाषसे वृथा एवं हि वदतोस्तत्र मुग्धयोरजयोस्तदा
माझ्या नाभीतील कमळातून जन्मलेला, तू माझा मुलगा आहेस, तरी व्यर्थ बोलतोस. असे हे दोघेही, भ्रमित आणि अजिंक्य, एकमेकांशी बोलत होते.
अहमेव बरो न त्वमहं प्रभुरहं प्रभुः परस्परं हंतुकामौ चक्रतुः समरोद्यमम्
'मीच श्रेष्ठ आहे, तू नाहीस; मीच स्वामी आहे, तू नाहीस.' असे म्हणत दोघेही एकमेकांना मारण्याचा निर्धार करून युद्धासाठी सज्ज झाले.
युयुधाते ऽमरौ वीरौ हंसपक्षींद्रवाहनौ वैरंच्या वैष्णवाश्चैवं मिथो युयुधिरे तदा
ते दोघे अमर वीर, हंस आणि गरुड या वाहनांवर बसून युद्ध करू लागले; त्याचप्रमाणे ब्रह्मा आणि विष्णूचे अनुयायीही एकमेकांशी लढू लागले.
तावद्विमानगतयः सर्वा वै देवजातयः दिदृक्षवः समाजग्मुः समरं तं महाद्भुतम्
तेव्हा सर्व देवगण आपापल्या विमानांत बसून, त्या अद्भुत युद्धाचं दर्शन घेण्यासाठी एकत्र आले.
क्षिपंतः पुष्पवर्षाणि पश्यंतः स्वैरमंबरे सुपर्णवाहनस्तत्र क्रुद्धो वै ब्रह्मवक्षसि
ते सर्व आकाशात मोकळेपणाने पाहत, फुलांचा वर्षाव करत होते. तेव्हा गरुडावर बसलेला, ब्रह्माच्या छातीवर रागावला.
मुमोच बाणानसहानस्त्रांश्च विविधान्बहून् मुमोचा ऽथ विधिः क्रुद्धो विष्णोरुरसि दुःसहान्
मग क्रोधाने भरलेल्या ब्रह्मदेवांनी असंख्य बाण आणि विविध भयंकर अस्त्रं विष्णूच्या छातीवर सोडली.
बाणाननलसंकाशानस्त्रांश्च बहुशस्तदा तदाश्चर्यमिति स्पष्टं तयोः समरगोचरम्
त्या वेळी त्यांनी अग्नीप्रमाणे तेजस्वी असंख्य अस्त्रं आणि बाण सोडले; त्यांचा युद्धाचा देखावा खरंच आश्चर्यकारक होता.