शिव पुराणातील या पवित्र अध्यायात, शिवलिंगाच्या पूजेसंबंधी आणि योगाच्या मार्गाविषयी अत्यंत तपशीलवार आणि श्रद्धेने मार्गदर्शन दिले आहे. सर्वप्रथम, असे सांगितले आहे की, जर पूजेच्या ठिकाणी पायठा नसेल, तर पायठा ठेवावा, त्यावर prescribed sprinkling (अभिषेक) करून त्या जागी शिवाची पूजा करावी; या सर्वांसाठी औपचारिक प्रतिष्ठा आवश्यक नाही. शिवलिंग जळलेले, सैल झालेले किंवा तुटलेले असेल, तर ते जलाशयात टाकावे; परंतु ते दुरुस्त करता येत असेल, तर जोडावे आणि प्रतिष्ठेचा विधी करावा. शिवलिंग किंवा मूर्ती दोषयुक्त असल्यास, योग्य पूजा करून देवतेची स्थापना काढावी आणि नंतर त्या मूर्तीला हृदयात जोडावे किंवा योग्य त्या प्रकारे त्याग करावा. दैनंदिन पूजा एक दिवस खंडित झाली असेल, तर दुप्पट पूजा करावी; दोन दिवस खंडित झाली, तर विशेष पूजा करून अभिषेक करावा. महिन्यापेक्षा अधिक दिवस पूजा खंडित झाली असेल, तर काहीजण प्रतिष्ठा आवश्यक मानतात, तर इतर sprinkling चा विधी सांगतात. या sprinkling विधीत, पूर्वीप्रमाणे देवतेची स्थापना काढावी, आणि आठ-पाच पद्धतीने लिंगाला मातीच्या पाण्याने स्नान घालावे. नंतर गोमूत्र, गोदुग्ध व कुशाच्या पाण्याने शुद्ध करून, sprinkling साठी पाण्याने अभिषेक करावा, आणि मूलमंत्र १०८ वेळा जपावा. लिंगाच्या शिरावर फुलं आणि कुश ठेवून, मूलमंत्र १०८ वेळा, पाच वेळा सलग जपावा. नंतर, मूलमंत्राने शिरापासून पायठ्यापर्यंत स्पर्श करावा आणि पूर्वीप्रमाणे देवतेचे आवाहन करून विशेष पूजा करावी. जर लिंगाची प्रतिष्ठा शक्य नसेल, तर पवित्र शिवाची पूजा जल, अग्नि, सूर्य किंवा आकाश या कोणत्याही ठिकाणी करावी. यापुढे, ज्ञान, कर्म आणि आचरण यांचा सार, संक्षिप्त रूपात, भगवानाने सांगितलेला आणि वेदांच्या तुल्य असा उपदेश ऐकला आहे. आता योगाचा, त्याच्या पूर्वतयारी, अंग, प्रक्रिया आणि उद्देश यांचा अत्यंत दुर्मिळ असा उपदेश ऐकण्याची इच्छा आहे. पुढे विचारले जाते, की योग साध्य होण्यापूर्वी मृत्यू आला, तर मनुष्याला त्वरित योगप्राप्तीचा मार्ग आहे का? त्यासाठी कारण, वेळ, साधन, आणि त्याचे भेद व स्तर स्पष्टपणे सांगावे. भगवान म्हणतात, "हे कृष्णा, तू अत्यंत योग्य प्रश्न विचारले आहेस. मी सर्व क्रमाने सांगतो, मन लावून ऐक." मनाच्या चालनांचा निरोध केला जाऊन, मन शिवामध्ये स्थिर झाले, तर त्या अवस्थेला संक्षिप्तपणे 'योग' म्हणतात, आणि तो पाच प्रकारांचा आहे. मंत्रयोग, स्पर्शयोग, भावयोग, अभावयोग—यात श्रेष्ठ योग म्हणजे 'महायोग' मानला जातो. मंत्राच्या साधनेने मन एकाग्र झाले, आणि मंत्रार्थावर स्थिर झाले, तर तो मंत्रयोग आहे. श्वासाच्या नियंत्रणाने सुरू होणारा योग स्पर्शयोग आहे; मंत्र व स्पर्शापासून मुक्त झाला, तर भावयोग म्हणतात. सर्व विश्वाचा अभाव, म्हणजे सर्वाचा विलय, अभावयोग आहे; हा रूपरहित सत्याशी संबंधित आहे. शिवाच्या निराकार स्वरूपाचे ध्यान केले, तर मनाची चालना शैव म्हणतात, आणि हा येथे 'महायोग' आहे. ज्या साधकाचे मन दृश्य व श्राव्य या दोन्हीपासून विरक्त झाले आहे, त्यालाच योगाची पात्रता आहे. इंद्रिय व त्यांचे गुण, तसेच प्रभूच्या दोषांचा सतत विचार केल्याने मन विरक्त होते. योग आठ किंवा सहा अंगांचा आहे: यम, नियम, आणि स्वस्तिकासारख्या आसनांपासून सुरू होतो. श्वास नियंत्रण, इंद्रियसंयम, एकाग्रता, ध्यान, आणि समाधी—हे आठ अंग सांगितले आहेत. आसन, श्वास नियंत्रण, इंद्रियसंयम, एकाग्रता, ध्यान, आणि समाधी—हे सहा अंग आहेत. या सर्वांचे वेगळे वैशिष्ट्य शिवशास्त्रात आणि कामिका व अन्य आगमांमध्ये सांगितले आहे. योगशास्त्र आणि काही पुराणांमध्ये अहिंसा, सत्य, अस्तेय, ब्रह्मचर्य आणि अपरिग्रह—हे पाच यम आहेत. शौच, संतोष, तप, जप आणि ईश्वरप्रणिधान—हे पाच नियम आहेत. स्वस्तिक, पद्म, अर्धचंद्र, वीर, सिद्धयोग, पर्यंक आणि इच्छेनुसार—हे आठ आसन सांगितले आहेत. आपल्या शरीरातील श्वासाचे नियंत्रण म्हणजे श्वाससंयम; तो तीन प्रकारांचा आहे: रोचक, पूरक आणि कुम्भक. एक नाकावर बोट ठेवून, पोटातील वायू दुसऱ्या नाकाने बाहेर टाकणे म्हणजे रेचक. बाह्य श्वासाने शरीर भरावे, आणि दुसऱ्या नाकाने पूरक श्वास घ्यावा. वायू न बाहेर सोडणे, न आत घेणे, तो आत व बाहेर स्थिर ठेवणे, म्हणजे कुम्भक; हे पाण्याने भरलेल्या भांड्यासारखे स्थिर असते. रेचक, पूरक, कुम्भक या त्रयीमध्ये न घाई, न विलंब; हळूहळू साधना करावी. रेचक व अन्य साधने पूर्वी नाड्यांची शुद्धी करून, इच्छेच्या मर्यादेपर्यंत करावी. कण्यका पासून सुरू होणाऱ्या चार प्रकारच्या श्वाससंयमाची, प्रमाण व गुणवत्तेप्रमाणे, शिकवण दिली आहे. कण्यका चार भागांची, बारा मात्रांची; मध्यम दोनदा संयमित, चोवीस मात्रांची; उत्तम तीनदा संयमित, सव्वीस मात्रांची; त्यानंतर सर्वोच्च प्राणायाम, ज्यामुळे घाम, थरथर, इत्यादी परिणाम होतात. परमयोग्याला आनंद, रोमांच, डोळ्यातून अश्रू, बडबड, चक्कर, मूर्च्छा, आणि अन्य अवस्थांचा अनुभव येतो. या प्रकारे, शिवपूजा व योगसाधनेचे अत्यंत पवित्र आणि सखोल मार्गदर्शन या अध्यायात दिले आहे, ज्यामुळे साधकाला शिवाच्या सान्निध्यात, योगाच्या मार्गावर, आत्मोन्नतीसाठी योग्य दिशा मिळते.