शिवाच्या आज्ञेने सर्व शेष महान आणि संयमी व्यक्तींनी माझ्या इच्छित कार्याची पूर्तता होत असल्याचे मान्य करावे, असे सांगितले गेले. शिवसिद्धांताचा मार्ग अनुसरणारे शैव, पाशुपत मार्गाचे अनुयायी, महान व्रत पाळणारे शैव, तसेच कापालिक शैव – हे सर्व शैव श्रेष्ठ आहेत. शिवाच्या आज्ञेचे पालन करणारे, शिवाच्या आदेशामुळे माझ्यासाठीही पूज्य आहेत; त्यांनी मला कृपा करावी आणि माझ्या कार्याला यश मिळावे, अशी प्रार्थना आहे. दक्षिण ज्ञानात स्थिर असणारे, दक्षिण आणि उत्तर मार्गाचे अनुयायी, जे उच्चतम मंत्राची इच्छा करतात, त्यांनी कोणत्याही विरोधाशिवाय पुढे जावे. नास्तिक, कपटी, कृतघ्न, तामसिक प्रवृत्तीचे, वेदविरोधी आणि अत्यंत पापी लोक माझ्यापासून दूर राहोत. येथे अनेक स्तुतींचा उपयोग नाही; किंचितही श्रद्धा असणाऱ्यांनी माझ्यावर कृपा करावी, आणि सत्पुरुषांनी माझ्यासाठी शुभ बोलावे. शिव, शंभू, त्यांचा पुत्र, आदिकारण, पाच आवरणांच्या रूपात विश्वात व्यापलेला – या सर्वांना नमस्कार आहे. हे सांगून, शिवाला भूमीवर पूर्ण प्रणाम करून, शिवज्ञानाचा १०८ अक्षरांचा पंचाक्षरी मंत्र जपावा. त्याचप्रमाणे, शक्तीचे ज्ञान जपून अर्पण करावे, आणि प्रभूची क्षमा मागून उर्वरित पूजा पूर्ण करावी. शिव आणि पार्वतीच्या हृदयात प्रवेश करणारी ही अत्यंत पुण्य Hymn सर्व इच्छांची पूर्तता करते आणि भोग व मोक्षाचा एकमेव मार्ग आहे. जो या स्तोत्राचा रोज जप करतो किंवा मन लावून ऐकतो, तो लवकरच पाप झटकून शिवाशी एकरूप होतो. गायीचा हत्यारा, कृतघ्न, वीरांचा संहारकर्ता, गर्भ नष्ट करणारा, शरणागताचा हत्यारा, मित्राचा विश्वासघात करणारा – तसेच अत्यंत दुर्व्यवहार करणारा, आई-वडिलांचा संहार करणारा – असे व्यक्तीही या स्तोत्राच्या जपाने त्या त्या पापांपासून मुक्त होतात. वाईट स्वप्न, मोठ्या आपत्ती किंवा भयाच्या वेळी जप केल्यास काहीही अनिष्ट घडत नाही. दीर्घायुष्य, आरोग्य, संपत्ती, आणि जे काही इच्छित असेल – हे सर्व या स्तोत्राच्या जपाने मिळते. शिवस्तोत्राचा जप पूजा न करता केल्याचे फल सांगितले गेले आहे; पण पूजा करून जप केल्याचे फल वर्णन करता येत नाही. हे फल प्राप्त झाले आहे; जप केल्यावर प्रभू आणि अंबिका स्वर्गात वास करतात, असे शास्त्रात सांगितले आहे. म्हणून, आकाशात प्रभू आणि अंबिकेची पूजा करून, हात जोडून, उभे राहून हे स्तोत्र जपावे. हे कृष्णा, मी तुला सर्वोच्च मार्ग सांगितला आहे – पूजा, तप, जप आणि ध्यान यांच्या संयोगाने यश मिळवणारा मार्ग, जो या लोकात आणि परलोकातही फलदायी आहे. आता मी शैवांचा महान आचार सांगणार आहे, जो येथेच फल देणारा आहे – पूजा, होम, जप, ध्यान, तप आणि दान यांचा समावेश असलेला. तेथे, मंत्राचा अर्थ जाणणाऱ्याने प्रथम मंत्र सिद्ध करावा; कारण सिद्ध मंत्राने केलेले कार्यच फल देते, अन्यथा नाही. मंत्र सिद्ध असला तरी, अदृश्य आणि बलवान विघ्न असेल, तर ज्ञानी व्यक्तीने घाईने कार्य करू नये, कारण फल अडथळ्याने मिळेल. विघ्न असल्यास, त्याची चिकित्सा येथेच करावी; शकुन वगैरे पाहून प्रथम प्रायश्चित्त करावे. मोहाने, जर कोणी कार्य वेगळ्या प्रकारे, केवळ भौतिक फलासाठी केले, तर त्याला फल मिळत नाही आणि तो उपहासाचा विषय ठरतो. दृश्यमान फलावर श्रद्धा नसताना कार्य करू नये; असा व्यक्ती खऱ्या अर्थाने श्रद्धाहीन आहे आणि श्रद्धाहीनांना फल मिळत नाही. देवतेची काहीही दोष नाही; कार्य फलदायी नसले तरी, नियमानुसार केलेल्यांना येथेच फल मिळते. ज्याने मंत्र सिद्ध केला आहे, विघ्न दूर केले आहे, आत्मविश्वास आणि श्रद्धा आहे, त्याला फल मिळण्यात अपयश येत नाही. किंवा, त्या फलाची प्राप्तीसाठी, ब्रह्मचर्याचे पालन करावे, रात्री यज्ञाचे अन्न, दूधात शिजलेला भात किंवा फळे खावे. मनातही निषिद्ध, हिंसा वगैरे कधीही करू नये; नेहमी भस्म लावावे, स्वच्छ वस्त्रे घालावे आणि शुद्ध राहावे. अशा प्रकारे वागून, आपल्या अनुकूल शुभ दिवशी, पूर्वी सांगितलेल्या गुणधर्म असलेल्या जागेत, फुलांच्या माळांनी सजवलेल्या ठिकाणी – सुंदर कमळावर, स्वतःच्या तेजाने झळकणारी प्रज्वलित मूर्ती काढावी. आठ पाकळ्यांचे, वितळलेल्या सोन्याचे कमळ, तंतू, मध्यभाग, सर्व प्रकारच्या रत्नांनी सजलेले. त्याच्या स्वतःच्या आकाराच्या सोन्याच्या दांड्यावर, उत्तम प्रकारे तयार केलेल्या आधारावर – तेथे, अणिमा आदि शक्ती मनाने कल्पना करावी; मग, रत्न, सोनं किंवा स्फटिकाचा, नियमानुसार चिन्हांकित लिंग आणि त्याचा पिंठ ठेवावा. तेथे, शिव आणि त्यांच्या गणांसह, अंबा यांना आवाहन करून, महान प्रभूच्या मूर्तीची स्थापना करावी. ती चार हातांची, चार मुखांची, सर्व अलंकारांनी सजलेली, वाघाच्या कातडीचे वस्त्र परिधान केलेली, किंचित हास्ययुक्त चेहरा असलेली. ती कृपा आणि भय निवारण करणारे हात, मृगचिह्न धारण करणारी, किंवा भक्ताच्या इच्छेनुसार आठ हातांचीही कल्पना करता येते. उजव्या हातात त्रिशूल, कुऱ्हाड, तलवार, वज्र; डाव्या हातात पाश, अंकुश, ढाल आणि सर्प. तीचे चेहरे उगवत्या सूर्यासारखे तेजस्वी, प्रत्येक मुखाला तीन डोळे; पूर्वमुख सौम्य, स्वतःच्या तेजाने झळकणारे; दक्षिणमुख मेघासारखे काळे, भीषण रूप; उत्तरमुख प्रवाळासारखे लाल, निळ्या केसांनी सजलेले. अशा प्रकारे, शास्त्राच्या आज्ञेने, शिवपूजेचे आणि स्तोत्रजपाचे सर्व विधी सांगितले गेले आहेत.