एकदा, शास्त्र सांगते, जेव्हा कोणीतरी मोठ्या कार्यासाठी अत्यंत प्रभावी साधन मिळवतो, तेव्हा त्याचा वापर क्षुल्लक किंवा लहान फळासाठी करू नये. कारण, जर आपण मोठ्या साधनाचा वापर केवळ लहान गोष्टीसाठी केला, तर आपण त्या महानतेपेक्षा स्वतःला कमी ठरवतो. मात्र, हे देखील सत्य आहे की, मोठं असो वा लहान, जर कार्य योग्य रीतीने केलं, तर ते यशस्वी होतंच; पण प्रत्येक वेळी सर्व कृती महादेवाच्या उद्देशानेच कराव्यात. म्हणूनच, जे काही फळ दुसऱ्या कोणत्याही मार्गाने मिळू शकत नाही – जसं की शत्रूंवर विजय मिळवणं किंवा मृत्यूवर मात करणं, दृष्यमान किंवा अदृष्य संकटांवर विजय मिळवणं – अशा गोष्टींसाठी ज्ञानी लोकांनी या विधीचा अवलंब करावा. अगदी तीव्र वासना, भीती, दुष्काळ, किंवा इतर मोठ्या आपत्तींच्या काळातही, मनःशांतीसाठी या विधीचं आचरण करावं. खरंतर, महेश्वराने शैवांना मोठ्या संकटांपासून वाचवण्यासाठी हे अस्त्रच शिकवलं आहे. त्यामुळे, या विधीशिवाय इथे आपल्यासाठी दुसरं कोणतंच संरक्षण नाही; हे मनाशी ठरवून जो कोणी हा उपाय करतो, त्याला निश्चितच मंगल प्राप्त होतं. जो कोणी शुद्ध आणि एकाग्र मनाने केवळ स्तोत्राचा जप करतो, त्याला देखील आपल्या इच्छित फळाचा आठवा भाग मिळतो. जर कोणीतरी उपवास करून, सणाच्या दिवशी, किंवा अष्टमी किंवा चतुर्दशीला, इच्छित फळासाठी जप केला, तर त्याला अर्धं फळ मिळतं. पण जो साधक सणाच्या काळात व्रत पाळतो आणि एक महिना अखंडपणे स्तोत्राचा जप करतो, त्याला पूर्ण फलप्राप्ती होते. आता, हे सर्व सांगून, मी कृष्णाला सांगतो – मी तुला त्या स्तोत्राचा उपदेश करतो, जो पाच आवरणांच्या मार्गाने सांगितला आहे; हेच ते पवित्र कर्म आहे, ज्यामुळे योगसिद्धी प्राप्त होते. त्या स्तोत्रात महादेवाचे गौरवशाली गुणगान केले आहे – “जय हो, जय हो, एकमेव विश्वनाथ शंभू, जो निसर्गालाही मोहात पाडतो; ज्याचं स्वरूप शाश्वत चैतन्य आहे, जो अपवित्र भाषेच्या आणि मनाच्या मर्यादेपलीकडचा आहे, आणि सर्व सत्याहूनही श्रेष्ठ आहे. जय हो त्या शिवाला, ज्याचं स्वरूप शुद्ध आनंद आहे, ज्याची कृति सुंदर आहे; ज्याची सर्वोच्च शक्ती स्वतःच्या समकक्ष आहे; जो शुद्ध गुणांचा महासागर आहे. जय हो त्याला, ज्याचं तेज अनंत आहे, ज्याचं रूप अद्वितीय आहे, ज्याची महत्ता अथांग आहे; जो सर्व मंगलाचा मूळ आहे. जय हो त्या निर्मळ, आधाररहित, कारणांशिवाय उत्पन्न झालेल्या, अखंड परमानंदस्वरूप, मुक्तिदायक शिवाला. जय हो त्या सर्वश्रेष्ठ अधिपतीला, परम करुणामयाला, पूर्ण स्वातंत्र्यसंपन्न, अद्वितीय कीर्ती असलेल्या शिवाला. जय हो त्या शिवाला, जो या महान विश्वाला व्यापून आहे, ज्याला कोणी व्यापू शकत नाही, जो सर्वांच्या पलीकडे आहे, आणि जो कोणत्याही गोष्टीपेक्षा श्रेष्ठ आहे. जय हो, अद्भुत शिवा; जय हो, तू कधीही लहान नाहीस; जय हो, अखंड; जय हो, अविनाशी; जय हो, अपरिमित; जय हो, मायेच्या पलीकडे; जय हो, अभावाच्या पलीकडे; जय हो, निर्मळ. महाबाहू, महान स्वरूप, महान गुण, महान चरित्र, महान शक्ती, महान माया, महान रस, महान रथ – हे सर्व तुझ्यातच आहे. परमेश्वरास वंदन! परमकारणास वंदन! मंगलस्वरूपा, शांतस्वरूपा, तुला आणि अधिक मंगल तुला वंदन! हे विश्व, देव आणि असुरांसह, पूर्णपणे तुझ्यावर अवलंबून आहे. म्हणून, तुझ्या आज्ञेचं उल्लंघन कोण करू शकेल? हा भक्त, नेहमी तुझीच शरण घेतो, त्याच्यावर तू कृपा कर आणि त्याच्या इच्छा पूर्ण कर. जय हो, अंबिका, जगद्जननी! सर्व सृष्टीचं सार असलेल्या, अद्वितीय सामर्थ्य असलेल्या, अद्वितीय रूप असलेल्या तुला जय हो! जय हो, वाणी आणि मनाच्या पलीकडे असलेल्या तुला! अज्ञानाचा अंधकार दूर करणाऱ्या तुला जय हो! जन्ममृत्यूच्या पलीकडे असलेल्या तुला जय हो! काळालाही ओलांडणाऱ्या तुला जय हो! अनेक रूपांनी व्यापलेल्या तुला, विश्वनाथाच्या प्रियतमे, सर्व देवांनी पूजिलेल्या, विश्वभर पसरलेल्या तुला जय हो! मंगलमय दिव्य अंग असणाऱ्या, मंगलतेचा दीप असणाऱ्या, मंगल आचरण असणाऱ्या, मंगल देणाऱ्या तुला जय हो! सर्वोच्च मंगल गुणांची मूर्ती असलेल्या तुला वंदन! खरंतर, हे विश्व तुझ्यापासून उत्पन्न होतं आणि तुझ्यातच विलीन होतं. स्वतः भगवान देखील, जो फळ तुला नको आहे ते देऊ शकत नाही; जन्मापासूनच, देवते, हा भक्त तुझीच शरण घेतो. म्हणून, या तुझ्या भक्ताची इच्छा पूर्ण कर – त्या पाचमुख, दहा भुजांचा, निर्मळ आणि स्फटिकासारखा तेजस्वी. ज्याचं देह ब्रह्माच्या अक्षरांनी बनलेलं आहे, विभागयुक्त आणि अविभाज्य, जो शिवभक्तीत स्थित आहे, शांतीच्या पलीकडे, सनातन सदाशिव – मी भक्तीने ज्याची पूजा करतो, तो मला मागितलेलं फळ द्या. ती शक्ति, जिला शिवा म्हणतात, जी सदाशिवाची इच्छा आहे आणि सर्व जगाची जननी आहे, ती मला इच्छित वर द्या. शिवाचे प्रिय पुत्र – हेरंब आणि षण्मुख – जे शिवशक्तीने संपन्न, सर्वज्ञ, आणि शिवज्ञानाच्या अमृताने पोषित आहेत, तेही. हे दोघे, नेहमीच एकमेकांवर प्रेम करणारे, शिवाने नेहमी सन्मानित, ब्रह्मा आणि इतर अमर देवतांनी पूजिलेले. सर्व जगाचे रक्षण करण्यासाठी सदैव उद्युक्त, इच्छेनुसार अवतार धारण करणारे, आणि अनेक रूपांनी प्रकट होणारे. हे दोघे, शिवाच्या सान्निध्यात मी सदैव पूजतो, त्यांनी त्यांच्या आज्ञेचा विचार करून मला इच्छित फळ द्यावं. ईशान नावाचं रूप, जे स्फटिकासारखं निर्मळ आहे, तेच शिवाचं सर्वोच्च स्वरूप, सर्वोच्च आत्मा, डोक्यावरील अधिपती. शिवपूजेत तल्लीन, शांत, शांततेच्याही पलीकडे, यज्ञकर्मात स्थित, पंचाक्षरी मंत्राचा अंतिम बीज, पंचमुखी स्वरूप. या पहिल्या आवरणात, पूर्वी शक्तीसह पूजिलेलं, ते शुद्ध, सर्वोच्च ब्रह्म, जे मी शोधलं आहे, ते माझी इच्छा पूर्ण करो. ते तेजस्वी, तरुण सूर्याप्रमाणे, प्राचीन, पुरुष नावाने ओळखलं जाणारं, परम शिवाच्या पूर्वमुखाचा अभिमान बाळगणारं. शांतस्वभावाचं, मरुतांसोबत वावरणारं, शंभूच्या पादपूजेत तल्लीन, शिवबीजांमध्ये प्रथम, चार रूपधारी. अशा प्रकारे, या स्तोत्रात महादेव, देवी, आणि त्यांच्या दिव्य पुत्रांचं गौरवशाली वर्णन केलं जातं, आणि भक्त त्यांच्या कृपेची याचना करतो. हे सर्व, भक्ताच्या इच्छित फलप्राप्तीसाठी, अत्यंत पवित्र आणि प्रभावी उपाय आहे, असं शास्त्र सांगतं.