शिवधर्माच्या या दिव्य उपदेशात, मुक्तीच्या मार्गाचे वर्णन अत्यंत सूक्ष्म आणि गूढ आहे. मनात शिवधर्माचे पालन केले किंवा केले नाही, तरीही तो पुरुष मुक्त होतो; पण जो एकदा, दोनदा, किंवा तिसऱ्यांदा पुनः पुनः संसारात फिरतो, त्याला परत यावे लागते. शिवधर्मात अधिकार मिळवून पुन्हा विश्वाचा सम्राट होणे शक्य नाही; म्हणून, कोणत्याही कारणाने शिवाचा आश्रय घेतल्यावर, मन शिवधर्मात स्थिर करावे, कारण हेच सर्वोच्च कल्याणाचे कारण आहे. येथे कोणावरही कोणत्याही कारणासाठी बंधन घालण्यात येत नाही. अत्यंत आग्रह किंवा वादविवादामुळे, स्वभावतः हे सर्वांना रुचत नाही; मात्र, काहींना पवित्र कर्माच्या पुण्यामुळे हे रुचू शकते. ज्यांचा संसाराचा कारण रोखता येत नाही, त्यांनी आपल्या स्वभावानुसार हे विचारपूर्वक मनात धरावे. ज्यांना स्वतःसाठी शिवाची प्राप्ती हवी आहे, त्यांनी शिवधर्माचे पालन करावे. तेव्हा, प्रभो, तुझे वचन ऐकले, जे वेदासारखे आहे—शिवाने आपल्या भक्तांसाठी सांगितलेले शाश्वत आणि नैमित्तिक कर्तव्य. आता मला ऐकायचे आहे की, शिवधर्मात पात्र असणाऱ्यांसाठी काही ऐच्छिक कर्म आहेत का? असल्यास, ते सांग. खरंच, काही कर्मे या जगात फल देतात, काही पुढील जगात, आणि काही दोन्ही ठिकाणी—पाच प्रकारची ही कर्मे आहेत. काही कर्मे विधीपूर्वक, काही तपस्वरूप, काही जप व ध्यान स्वरूप, आणि काही सर्वांचा समावेश असलेली; विधीपूर्वक कर्मे अर्पण, दान, आणि पूजा यांच्या क्रमाने वेगळी आहेत. ही सर्व कर्मे फक्त सर्व शक्ती असणाऱ्यांना फल देतात, इतरांना नाही; आणि ती शक्ती माझ्या—शिवाच्या—आज्ञेने मिळते. म्हणून, द्विजांनी ऐच्छिक कर्मे आज्ञेनुसार करावीत; आता मी त्या ऐच्छिक कर्मांची माहिती देतो, जी या जगात आणि पुढील जगात फल देतात. शैव आणि महेश्वर यांनी कर्मे अंतर्गत आणि बाह्यरूपाने, योग्य क्रमाने करावीत; शिव आणि महेश्वर यात पूर्ण वेगळेपण नाही. शैव आणि महेश्वर हे विभाजित नाहीत—शिवभक्तांना शैव म्हणतात, जे ज्ञानयज्ञात रमतात. जे विधियज्ञात रमतात, त्यांना महेश्वर म्हणतात; म्हणून, अंतर्गत शैव, बाह्यरूपाने महेश्वर अशी कृती करावी. पण विधीचे वर्णन केलेले कर्म बदलू नये; भूमी सुगंध, रंग, चव इत्यादी नियमाने तपासावी. जिथे मन इच्छिते, तिथे सुंदर, स्वच्छ, वरखाली वस्त्र अंथरलेल्या, आरशासारखी गुळगुळीत भूमीवर कर्म करावे. प्रथम, पूर्व दिशा शास्त्रानुसार चिन्हांकित करावी; मग, एक किंवा दोन हातांचा गोल तयार करावा. त्या गोलात, रत्न, सुवर्ण आणि इतर उपलब्ध वस्तूंच्या पावडरने शुद्ध आठ पाकळ्यांचा कमळ, मध्यभागी गर्भ काढावा. पाच आवरणांनी सजवलेले, अत्यंत सुंदर; पाकळ्यांत सिद्धी ठेवाव्यात, आणि धाग्यांत शक्ती. पूर्व पाकळीपासून वामादी आठ रुद्र क्रमाने ठेवावेत; गर्भात वैराग्य, आणि बीजात नव शक्ती. कांद्यात शिवधर्माचा सार, देठात शिवावर आधारित ज्ञान, गर्भावर अग्नी, सूर्य, आणि चंद्राचे मंडल. या मंडलावर शिव, ज्ञान, आणि तत्त्व या तीन तत्त्वांचा सार; सर्व आसनांवर विविध फुलांनी सुंदर सजावट. पाच आवरणांनी, अंबिकासह, पारदर्शक, शांत, शीतल तेजाने चमकणाऱ्या शिवाची पूजा करावी. विजेसारख्या जटामुकुटाने, वाघाच्या कातडीमध्ये, कमळासारख्या हसऱ्या मुखाने, शिव अत्यंत सुंदर दिसतात. त्यांचे पाय, हात, ओठ लाल कमळाच्या पाकळ्यांसारखे; सर्व शुभ चिन्हांनी, सर्व अलंकारांनी सजलेले. दिव्य आयुधांनी, दिव्य सुवासने लावलेले, पाच मुख, दहा हात, चंद्रकोर मुकुट असलेले. पूर्वमुख कोमल, उगवत्या सूर्यासारखे तेजस्वी, तीन कमळासारखी डोळे, तरुण चंद्रकोर मुकुट. दक्षिणमुख काळ्या मेघासारखा, भयंकर, लाल डोळ्यांनी सजलेला. उत्तरमुख कोरलसारखा, भयंकर, दात बाहेर, ओठ थरथरते, काळ्या केसांनी सजलेला. पश्चिममुख खेळकर, तीन डोळे, चंद्रकोर अलंकार, पूर्ण चंद्रासारखा, तीन तेजस्वी डोळे. पाचवा मुख क्रिस्टलसारखा, कोमल, मोहक, चंद्ररेखांच्या तेजाने चमकणारा, ओठांवर चंद्रकोर. तीन फुललेल्या डोळ्यांनी अत्यंत कोमल, उजव्या बाजूला त्रिशूल, कुऱ्हाड, वज्र, तलवार—सर्व अग्नीने चमकणारे. डाव्या बाजूला नाग, बाण, घंटा, फास, अंकुश; त्याचा आकार गुडघ्यापासून संयमाच्या शक्तीने बांधलेला, सन्मानाच्या मापाने स्थिर. मानपर्यंत ज्ञानाने वेढलेला; कपाळावर शांती, आणि त्यावर सर्वोच्च शक्ती—शांतीला ओलांडणारी. तो पाच मार्ग व्यापतो, पाच शक्तींचा मूर्तरूप, पुरातन पुरुष, ईशान मुकुटधारी. हृदयात अघोर, डाव्या गुप्त भागात महेश्वर, पायात साद्य, आणि त्याचे रूप अडतीस शक्तींचे. ईशान मातांचा, पाच ब्रह्मांचा, आणि ‘ओं’ या अक्षराचा, हंसाच्या शक्तीने एकत्रित. या प्रकारे, इच्छाशक्तीच्या मंडलावर, उजव्या बाजूला ज्ञानशक्ती, डाव्या बाजूला क्रियाशक्ती—शिवाचा दिव्य स्वरूप प्रकट करावा. अशा प्रकारे, शिवधर्माचे पालन, उपासना आणि कर्माचे वर्णन, अत्यंत गूढ आणि पवित्र आहे; ज्याला शिवाची प्राप्ती हवी आहे, त्याने या मार्गाचा विचारपूर्वक अनुसरण करावा.