समुद्राच्या किनाऱ्यावर, नदीकाठी, गोठ्यात, डोंगरावर, मंदिरात, घरी किंवा अन्य कोणत्याही रम्य स्थळी, या पवित्र विधीचे आयोजन करता येते. पूर्वी सांगितलेल्या सर्व तयारीनंतर, मंडळ आणि अग्निकुंड तयार केले जाते – मंडप असो वा नसो. आनंदाने, शुभ लक्षणांनी युक्त असा आचार्य पूजा सभागृहात प्रवेश करतो आणि नित्यकर्मांचे पालन करतो. मंडळाच्या मध्यभागी महेशाची भव्य पूजा पूर्ण केल्यावर, पुन्हा एकदा शिवाचे आवाहन करून शिवपात्रात त्याची पूजा केली जाते. यज्ञरक्षक असलेल्या प्रभूचे पश्चिमाभिमुख ध्यान करून, योग्य विधीने राजा-यज्ञपात्राने त्याची पूजा केली जाते. मंत्रज्ञानी आचार्य मंत्रपात्रात मंत्र स्थापन करून, सर्व हस्तमुद्रा करून मंत्रपूजन करतो. यानंतर, श्रेष्ठ आचार्य शिवाग्नीत होम करतात, तर इतर द्विजजन मुख्य अग्निकुंडाभोवती आहुती अर्पण करतात. त्यांच्यासाठी, आचार्याच्या आहुतीच्या अर्ध्या प्रमाणात आहुती दिली जाते; पण श्रेष्ठ आचार्य मुख्य अग्निकुंडातच अर्पण करतो. इतरांनी वेद, स्तोत्रे, मंगलशब्द यांचा जप करावा; काहींनी, शिवभक्तीने प्रेरित होऊन, योग्य पद्धतीने जप करावा. नृत्य, गाणे, वाद्यसंगीत आणि इतर मंगलकृत्ये, तसेच सभेची पूजा, नियमाने केली पाहिजेत. मंगलदिवस जाहीर करून, पुन्हा शंकराची पूजा केल्यानंतर, आचार्याने शिष्यांसाठी वर मागावा: "देवतांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या प्रभू, माझ्या देहात प्रवेश कर; विश्वनाथा, करुणासागर, तुझ्या कृपेने या शिष्याचा उद्धार कर." परवानगी मिळाल्यावर, उपवास किंवा यज्ञशिष्ट भोजन केलेला शिष्य, आचार्याने आणावा. तो शिष्य एकवेळ भोजन करणारा, संयमित, स्नान व प्रातःकर्म केलेला, प्रणवाचा जप करणारा, प्रभूचे ध्यान करणारा आणि सर्व शुभकर्मे पूर्ण केलेला असावा. त्या शिष्याला, मंडळाच्या पश्चिम किंवा दक्षिण प्रवेशद्वाराजवळ, कुशासनावर, उत्तराभिमुख बसवावे. आचार्य स्वतः पूर्वाभिमुख उभा राहून, शरीर ताठ ठेवून, नम्रतेने हात जोडून, मंत्रजळाने आणि अस्त्रमुद्रेद्वारे शिष्याच्या डोक्यावर अभिषेक करतो. नवीन, पवित्र वस्त्राचा अर्धा भाग घेऊन, फुलांनी शिष्याला स्पर्श करून, त्याच्या डोळ्यांवर बांधतो. मग, त्या प्रवेशद्वारातून शिष्याला मंडळात नेतो; शिष्य मार्गदर्शनानुसार शंभूची तीन प्रदक्षिणा करतो. यानंतर, सोन्याशी मिसळलेली फुले प्रभूला अर्पण करून, शिष्य पूर्व किंवा उत्तराभिमुख होऊन, पूर्ण शरीराने पृथ्वीवर साष्टांग दंडवत करतो. मग, पुन्हा एकदा, मूळमंत्र व अस्त्रमुद्रेद्वारे शिष्याच्या डोक्यावर अभिषेक करतो, डोळ्यावरील पट्टी काढतो. शिष्याने मंडळ पाहिल्यावर, पुन्हा हात जोडून प्रभूला नमस्कार करावा; मग, शिवाचार्य मंडळाच्या दक्षिण बाजूस बसून, शिष्याला आपल्या डाव्या बाजूला, कुशासनावर बसवतो. महादेवाची पूजा करून, शिवहस्तमुद्रा करतो. आपल्या हस्तात शिवतेज भरून, शिवमंत्राचा जप करतो आणि शिवभक्तीने ओतप्रोत होऊन, शिष्याच्या डोक्यावर हात ठेवतो. संपूर्ण शरीरावर आधारमुद्रा करतो; शिष्य, गुरु परमेश्वररूप झाल्याने, पृथ्वीवर साष्टांग दंडवत करतो. यानंतर, शिवाग्नीत प्रभूची योग्य पूजा करून, शिष्याला पूर्वीप्रमाणे बसवून, त्रिविध आहुती अर्पण केल्यानंतर पुढील विधी करतो. कुशाग्रांनी शिष्याला स्पर्श करून, ज्ञानाच्या माध्यमातून शिष्यामध्ये प्रवेश करतो; महादेवाला वंदन करून, नाडीसंयोग करतो. शिवशास्त्रात सांगितलेल्या पद्धतीने, श्वास बाहेर टाकून, शिष्याच्या शरीरात प्रवेश करतो; नंतर, मंत्रस्मरणाने मंत्रांची तृप्ती करतो. मूळमंत्राच्या तृप्तीसाठी दहा आहुती, तसेच अंगमंत्रांसाठी प्रत्येकी तीन आहुती योग्य मंत्रांनी अर्पण करतो. नंतर, प्रायश्चित्तासाठी संपूर्ण आहुती देतो; पुन्हा मूळमंत्राने दहा आहुती अर्पण करतो. पुन्हा एकदा, देवाधिदेवाची पूजा व योग्य शुद्धी करून, विधिपूर्वक आहुती देऊन, वैश्याला त्याच्या जातीमध्ये उन्नत करतो. अशा प्रकारे, क्षत्रियत्व निर्माण करतो; पुन्हा, याच पद्धतीने, ब्राह्मणत्व निर्माण करतो. राजन्याला ब्राह्मण बनवून, दोघांमध्ये रुद्रत्व निर्माण करतो; ब्राह्मणात रुद्रनाव स्थापन करतो. शिष्याचे अभिषेक व पुष्पस्पर्श करून, आपल्या अंतःकरणात शिवस्वरूपाची जाणीव करतो, ज्याची चमक ठिपक्याप्रमाणे प्रकट होते. निर्धारित पद्धतीने, नाडीमार्गाने श्वास बाहेर टाकून, त्याच मार्गाने शिष्याच्या हृदयात प्रवेश करतो. मग, तेथे शिष्याच्या चैतन्याचे ध्यान करतो – जणू निळसर बिंदूप्रमाणे, तेजस्वी, आपल्या तेजाने मलिनता नष्ट झालेली अशी जाणीव. त्या चैतन्याला नाडीमार्गाने पकडून, संहृतिमुद्रेद्वारे, श्वासाने त्याची पुनःप्रतिष्ठा न करता, आपल्या स्वरूपाशी एकरूप करण्यासाठी वापरतो. मग, कंठस्थ करून आणि पुन्हा नाडीमार्गाने श्वास बाहेर टाकून, ते चैतन्य पुन्हा शिष्याच्या हृदयात स्थापन करतो. शिवकृपेने ते प्राप्त करून, शिष्याला यज्ञोपवित देतो; तीन आहुती अर्पण करून, नंतर पूर्ण आहुती अर्पण करतो. शिष्याला, देवतेच्या दक्षिणेस, उत्तम कुशगवत व फुलांनी सजवलेल्या आसनावर, उत्तराभिमुख, हात जोडून बसवतो. स्वतः पूर्वाभिमुख, उत्तम आसनावर, स्वस्तिकासन धारण करून, मोठ्या मंगलनादाने मंत्रांचा जप करतो.