या प्रकारे, परम मंगलमय शिवमूर्तीची स्थापना त्या स्थळी करावी, कारण ही मूर्ती उत्सवासाठी असते आणि पंचाक्षरी मंत्राचा उच्चार करत बाहेर नेली जाते. ही मूर्ती गुरूंकडून प्राप्त करावी, किंवा सद्गुणी लोकांनी तिची पूजा करावी. लिंग आणि मूर्ती या दोन्हींची पूजा केल्याने शिवपद प्राप्त होते. लिंग दोन प्रकारचे सांगितले आहे—अचल आणि चल. अचल लिंग म्हणजे झाडे, झुडपे इत्यादी, तर चल लिंग म्हणजे किडे, जीवजंतू वगैरे. अचल लिंगाची सेवा करावी आणि चल लिंगाला नैवेद्य अर्पण करावा. ज्ञानी लोक सांगतात की, शिवपूजा सर्व प्रकारच्या सुखासाठी स्नेहपूर्वक करावी. लिंगाचा पिंड हा पूर्णपणे मायेमुळे बनलेला असतो, आणि शिवलिंग हे शुद्ध चैतन्याचे असते. जसे शंकर देवी उमा यांना मांडीवर घेऊन विराजमान आहेत, तसेच हे लिंगही नेहमी पिंडीला धरून उभे असते. म्हणून, महान लिंगाची स्थापना केल्यानंतर त्याची विधिपूर्वक पूजा करावी. दररोज शक्य तेवढ्या सामर्थ्यानुसार पूजा करावी, जशी ध्वजारोहण व इतर विधी करतात. लिंगाची स्थापना केल्यावर, जे शिवपद थेट देणारे आहे, त्याची पूजा करावी; किंवा जर ते चल लिंग असेल, तर सोळा उपचारांनी पूजा करावी. योग्य क्रमाने, आवाहन, आसन, अर्घ्य, पाद्य अशा उपचारांनी, आणि मग आचमन, अभिषेक, वस्त्र, गंध, फुले, धूप, दीप, नैवेद्य यांचा समावेश असावा. यानंतर, आरती, तांबूल, नमस्कार, विसर्जन किंवा अर्घ्यादी अर्पण करून नैवेद्य अर्पण करावा. मग, शक्य तेवढ्या सामर्थ्यानुसार आणि योग्य क्रमाने अभिषेक, नैवेद्य, नमस्कार आणि जलार्पण करावे, हे सर्व शिवपद प्राप्तीसाठी आहे. लिंग मनुष्यनिर्मित, वैदिक, दैवी, स्वयंभू, प्रतिष्ठित किंवा अभूतपूर्व असो, त्याची योग्य उपचारांनी पूजा करावी. जे काही पूजेचे द्रव्य दिले जाते, त्याने काही ना काही फल मिळते; प्रदक्षिणा व नमस्कार केल्याने शिवपद मिळते. केवळ लिंगाचे दर्शन केले, तरीही नियमाने शिवपद प्राप्त होते—माती, गोमय, फुले, कुंद किंवा फळांनी. गूळ, ताजे लोणी, भस्म किंवा शिजवलेले तांदूळ याने, इच्छेनुसार लिंग बनवून, शेवटी त्याची श्रद्धेने पूजा करावी. काही लोक अंगठ्यावरसुद्धा लिंग ठेवून पूजा करण्याची इच्छा करतात; लिंगपूजेच्या विधींमध्ये कुठेही कोणतीही मनाई नाही. कारण शिव सर्वत्र प्रयत्नानुसार फळ देणारे आहेत; किंवा लिंग दान केल्याने, किंवा लिंगावर मुकुट ठेवून, शिवपद मिळते. शिवभक्ताला श्रद्धेने लिंग दिल्यास शिवपद मिळते; किंवा नेहमी दहा हजार वेळा प्रणवाचा जप करावा. किंवा प्रत्येक संध्यासमयी हजार वेळा जप करावा—हे शिवपद देणारे म्हणून ओळखले जाते; जपाच्या वेळी, ‘म’ने समाप्त होणाऱ्या प्रणवाची पूजा करावी, जी मन शुद्ध करते. ध्यानात मानसिक जप सांगितला आहे; उपांशु जप कोणत्याही वेळी करावा; प्रणवच बिंदू व नादासह ओळखावा. मग, पंचाक्षरी मंत्राचा दहा हजार वेळा भक्तीने जप करावा; किंवा प्रत्येक संध्यासमयी हजार वेळा—हे शिवपद देणारे आहे. मंत्राच्या प्रारंभी प्रणव जोडून जप विशेषतः ब्राह्मणांसाठी सांगितले आहे; दीक्षा घेऊन, गुरूकडून मंत्र प्राप्त करून फलप्राप्तीसाठी जप करावा. कलशाभिषेक, मंत्रदीक्षा आणि अक्षरांची प्रतिष्ठा—यात जो ब्राह्मण सत्यवादी, शुद्धचित्त आणि विद्वान आहे, तोच श्रेष्ठ गुरु आहे. द्विजांसाठी ‘नमः’ पुढे लावावे; इतरांसाठी ‘नमः’ शेवटी; स्त्रियांना कधी कधी योग्यतेनुसार ‘नमः’ लावायची इच्छा असते. काही ब्राह्मण स्त्रिया ‘नमः’ पुढे लावण्याची इच्छा करतात; पाच कोटी जप केल्यावर नेहमी शिवसमान होतात. एक लक्ष अक्षरांचा जप, किंवा वेगळ्या अक्षरांचा जप केल्याने, ब्रह्मा वगैरे देवांची, एक, दोन, तीन किंवा चार कोटींची स्थिती मिळते. किंवा, एक लक्ष अक्षरांचा जप केल्याने शिवपद मिळते; हजार वेळा हजार, पुन्हा हजार, एका दिवसात. मंत्राचा नियमानुसार जप केल्याने सिद्धी मिळते; व रोज ब्राह्मणांना भोजन घालून, सकाळी आठ हजार आठ वेळा गायत्रीचा जप करावा. ब्राह्मणाने नेहमी योग्य क्रमाने शिवपद देणारे मंत्र जपावेत, आणि नियम पाळून वैदिक मंत्र व स्तोत्रे जपावीत. एक, दहा, शंभर, त्यापुढे हजार, दहा हजार, एक लक्ष—शंभर सोडून—हे मंत्रजपाचे प्रमाण आहे. वेदांचा जपही शिवपद देणारा आहे; इतर अनेक मंत्रांचा प्रत्येकी एक लक्ष अक्षरांचा जप करावा. एकाक्षरी मंत्रांचा एक कोटी अक्षरांचा जप करावा, आणि मग भक्तीने अजून हजार वेळा जप करावा. या प्रकारे, आपल्या क्षमतेनुसार व हळूहळू शिवपद प्राप्त करावे; एक मंत्र, जो मनास आनंद देतो, तो रोज मृत्यूपर्यंत जपत राहावा. ‘ॐ’चा हजार वेळा जप शिवाज्ञेने सर्व कामना पूर्ण करतो; किंवा फुलांचे बाग फुलवणे, किंवा झाडू मारणे अशी कार्ये करावीत. शिवासाठी किंवा शिवकार्याकरिता अशी कृत्ये केल्याने शिवपद मिळते; नेहमी भक्तीने शिवक्षेत्रात राहावे. मंद किंवा बुद्धिमान, दोघांनाही हे भोग व मोक्ष देते; म्हणून, ज्ञानी व्यक्तीने मृत्यूपर्यंत शिवक्षेत्रात राहावे. मनुष्यनिर्मित क्षेत्रातील लिंगाच्या पूजेत शंभरपट पुण्य मिळते; पवित्र किंवा प्राचीन क्षेत्रात हजार सुवर्णमुद्रांच्या प्रमाणात पुण्य मिळते. दैवी लिंगामध्ये पुण्य हजार सुवर्णमुद्रांचे सांगितले आहे; स्वयंभू क्षेत्रात, धनुषाच्या मापाच्या हजारपट पुण्य मिळते. पवित्र क्षेत्रात, तलाव, विहिरी, आणि सरोवरे ही सर्व शिवगंगा म्हणून ओळखावीत—हे शिवाचेच वचन आहे.