सर्वोच्च परमेश्वराच्या आज्ञेने, त्या दिव्य शास्त्राचा प्रचार जगात मी, शिक्षक अगस्त्य आणि महान ऋषी दधीची यांच्या हस्ते झाला. परमेश्वर स्वतः युगाच्या चक्रात पृथ्वीवर अवतार घेतो, त्रिशूल धारण करून, आपल्या भक्तांच्या मुक्तीसाठी ज्ञानाची अखंड परंपरा प्रस्थापित करतो. ऋभू, सत्य, भार्गव, अंगिरा, सवितृ, द्विज, मृत्यू, शतकृतू बुद्धिमान, आणि वसिष्ठ श्रेष्ठ ऋषी; सारस्वत, त्रिधामा, त्रिवृत, श्रेष्ठ ऋषी, शततेजस, धर्मस्वरूप, आणि नारायण—परंपरेत ऐकलेले; स्वर, रक्ष, अरुणी बुद्धिमान, कृतंजय; कृतंजय, भरद्वाज, गौतम श्रेष्ठ कवी; वाचःश्रवा प्रत्यक्ष ऋषी, सूक्ष्मायणी पावन, तृणबिंदू ऋषी, कृष्ण, शक्ती आणि श्रेष्ठ शाक्तेय; जातूकर्त्न्य, हरि प्रत्यक्ष, कृष्णद्वैपायन ऋषी—त्यांच्या अनुक्रमाने व्यासाचे आणि योगशिक्षकांचे अवतार ऐकावे. लिंगपरंपरेत, द्वापर युगात व्यासाचे अवतार श्रेष्ठ व्रतांचे आहेत; तसेच योगशिक्षकांचे आणि त्रिशूलधारी परमेश्वराच्या शिष्यांचे अवतार आहेत. प्रत्येक स्थळी परमेश्वराचे चार शिष्य असतात, ते अत्यंत शक्तिशाली; त्यांच्या शिष्यांची आणि शिष्यांच्या शिष्यांची संख्या शेकडो-हजारोंमध्ये आहे. त्यांच्या प्रभावाने, शिवाच्या आज्ञा पाळून आणि तत्सम कृती करून, भाग्यवान लोक अत्यंत श्रद्धेने आणि भक्तीने मुक्ती पावतात. सर्व युगांमध्ये, योगशिक्षकांच्या स्वरूपात, हे परमेश्वर, शर्व आणि त्याच्या शिष्यांचे अवतार सांग, अशी विनंती करण्यात आली. श्वेत, सुतार, मदन, सुहोत्र, कंक, लौगाक्षी, महामाया, आणि जैगीषव्य; दधिवाह, ऋषभ, उग्र ऋषी, अत्री, सुपालक, गौतम, वेदशिरा—गोकर्ण, गुहावासिन, दुसरा शिखंडी, जटामाली, अट्टहास, दारुक, आणि लांगुली; महाकाळ, शूली, डंडी, मुंडीश, सविष्णु, सोमशर्मा, आणि लकुलीश्वर—हे सर्व, या वराह कल्पात, सातव्या मन्वंतराच्या अंतरात, आठवीस योगशिक्षक झाले. प्रत्येकाच्या चार शांतचित्त शिष्य होते; श्वेतपासून रुश्यापर्यंत त्यांची नावे पुढीलप्रमाणे: श्वेत, श्वेतशिखा, श्वेताश्व, श्वेतलोहित, दुंदुभी, शतरूपा, ऋचीक, केतुमान; विकोश, विकेश, विपाश, पाशनाशन, सुमुख, दुर्मुख, दुर्गम, दुरातिक्रम; सनत्कुमार, सनक, सनंद, सनातन, सुधामा, विरजा, शंख, अंडज; सारस्वत, मेघ, मेघवाह, सुवाहक, कपिल, आसुरी, पंचशिख, बाष्कल; पराशर, गर्ग, भार्गव, अंगिरा, बलबंधु, निरामित्र, केतुश्रृंग, तपोधन; लांबोदर, लांब, लांबात्मा, लांबकेशक, सर्वज्ञ, समबुद्धी, साध्यसिद्धी; सुधामा, कश्यप, वसिष्ठ, विरजा, अत्री, उग्र, श्रेष्ठ गुरु, श्रवण, श्रविष्टक; कुणी, कुनीबाहु, कुशरीर, कुनेत्रक, कश्यप, उशना, च्यवन, बृहस्पती; उतथ्य, वामदेव, महाकाळ, महानिल, वाचःश्रवा, सुवीर, श्यावक, यतीश्वर; हिरण्यनाभ, कौशल्य, लोकाक्षी, कुथुमी, सुमंतु, जैमिनी, कुबंध, कुशकंधर; प्लक्ष, दार्भायणी, केतुमान, गौतम, भल्लवी, मधुपिंग, श्वेतकेतू; उशिज, बृहदश्व, देवल, कवि, शालिहोत्र, सुवेष, युवनाश्व, शरद्वसु; अक्षपाद, कणाद, उलूक, वत्स, कुलिक, गर्ग, मित्रक, रुश्य. हे सर्व महान परमेश्वराचे शिष्य आहेत, योगशिक्षकांच्या स्वरूपात, त्यांची संख्या एकशे बारा आहे. हे सर्व सिद्ध पाशुपत आहेत, त्यांच्या शरीरावर भस्म लावलेले आहे, सर्व शास्त्रांचे तत्त्व जाणणारे, वेद आणि त्यांच्या शाखांमध्ये पारंगत. ते सर्व शिवाच्या आश्रमाला समर्पित, शिवज्ञानाला समर्पित, सर्व आसक्तीपासून मुक्त, मन पूर्णपणे शिवात तल्लीन. सर्व द्वंद्व सहन करणारे, धैर्यशील, सर्व जीवांच्या हितासाठी तत्पर, सरळ, सौम्य, संयमी, क्रोध आणि इंद्रिये जिंकलेले. रुद्राक्षांच्या माळांनी शोभित, कपाळावर त्रिपुंड, काहींना जटा, काहींना शिखा, काहींना मुण्डन, काहींना केस. बहुतेक फळ आणि मूळावर निर्वाह, श्वासावर नियंत्रण, शिवभावाने युक्त, पूर्णपणे शिवध्यानात तल्लीन. संसाररूपी विषवृक्षाची अंकुरे उपटून, ते केवळ शिवाच्या परमपुरीकडे जाण्यास सज्ज आहेत. जे या सर्वांना शिक्षक म्हणून ओळखून, नेहमी शिवाची पूजा करतात, ते शिवात एकरूप होतात—यात कोणतीही शंका नाही. हे परमेश्वर, सर्व योगींचे अधिपती, गणांचे नेता, ऋषींचे प्रमुख, तेजस्वी, ज्ञानाचा खजिना, अत्यंत पूज्य गुरु—तू प्रामुख्याने पृथ्वीवर अवतार घेतलास, मानवांचे बंधन तोडण्यासाठी, महान ऋषींच्या नगरीत निवास करणारा सर्वोच्च परमेश्वर.