श्रीकृष्णा, हे ऐक. पुरुष म्हणून ओळखला जाणारा हा मनु, शंभू आहे; आणि शतरूपा ही शिवाची अत्यंत प्रिय आहे. दक्ष हा खरेतर महादेवच आहे, तर प्रसूती ही परात्पर देवी आहे. रुचि हा भव आहे, आणि ज्ञानीजन भवानीला आकुती म्हणतात. भृगु हा भगाचे नेत्र नष्ट करणारा देव आहे, आणि ख्याति ही त्रिनेत्रधारीची प्रिय आहे. मरीची हा पुण्यशाली रुद्र आहे, आणि संभुती ही शर्वाची प्रियतमा आहे. गंगाधर हा अंगिरस म्हणून ओळखला जातो, आणि स्मृति ही खऱ्या अर्थाने उमा आहे. पुलस्त्य हा चंद्रशेखर आहे, आणि प्रीति ही पिनाकीची प्रियतमा आहे. पुलह हा त्रिपुरांचा संहार करणारा आहे, आणि त्याची प्रियतमा शिवाला अतिशय प्रिय आहे. यज्ञांचे संहारक स्वतः यज्ञ म्हणून ओळखले जातात; भक्ती ही प्रभूची प्रिय आहे. येथे त्रिनेत्रधारी त्रिनेत्रधारी नाही, आणि ज्ञानी उमेच्याच स्मृतीने अनसूया म्हणून ओळखतात. कश्यप हा कालाचा संहारक देव आहे, आणि देवांची माता ही महेश्वरी आहे. वसिष्ठ हा मनमथाचा शत्रू आहे, आणि देवी प्रत्यक्ष अरुंधती आहे. शंकर हा सर्व पुरुषांमध्ये आहे; सर्व स्त्रिया महेश्वरी आहेत; सर्व पुरुष आणि स्त्रिया हे त्यांचेच रूप आहेत. प्रभु हा भोक्ता आहे, आणि परात्पर देवी ही भोग्य आहे. सर्व ऐकण्याजोगी गोष्ट उमेचेच रूप आहे, आणि ऐकणारा हा त्रिशूलधारी आहे. विचारण्याजोगी सर्व गोष्ट शंकराच्या प्रियतमेच्या अधीन आहे; विचारणारा हा विश्वात्मा, चंद्रकोरीने अलंकृत आहे. दृश्य असणारे सर्व काही वक्त्याच्या प्रियतमेने धारण केले आहे; पाहणारा हा विश्वाचा अधिपती, चंद्रशेखर आहे. रसाचे सार हे महादेवी आहे, आणि शिव हा रसाचा आस्वादक आहे. स्नेहाचे सार हे गिरिजा आहे, आणि स्नेहाचा भोक्ता हा गिरीश आहे. विचारले जाण्याची अवस्था नेहमी महेश्वरीने धारण केली आहे; विचार करणारा हा विश्वात्मा, महेश्वर आहे. समजले जाण्याची अवस्था भवाच्या प्रियतमेने धारण केली आहे; जाणणारा हा कोमल चंद्रकोरीने अलंकृत प्रभु आहे. प्राण हा पिनाकी, सर्व प्राण्यांचा अधिपती आहे; प्राणामध्ये असण्याची अवस्था ही अम्बिका, जलस्वरूप असलेली, सर्वांसाठी आहे. त्रिपुरांतकाच्या प्रियतमेने क्षेत्रभाव धारण केला आहे; मृत्यूचा संहारक प्रभु हा क्षेत्रज्ञ आहे. दिवस हा त्रिशूलधारी देव आहे; रात्र ही त्रिशूलधारीला प्रिय आहे. आकाश हा शंकर आहे, आणि पृथ्वी ही शंकराच्या प्रियतमेने धारण केली आहे. समुद्र हा प्रभु आहे, आणि किनारा हा पर्वतराजकन्या आहे. वृक्ष हा वृषध्वज आहे, आणि लता ही विश्वनाथाची प्रियतमा आहे. नगरांचा अधिपती प्रभु सर्व पुरुषरूपे धारण करतो; देवांना आनंद देणारी देवी सर्व स्त्रीरूपे धारण करते. सर्व शब्दांचा जाळ हा सर्वांच्या प्रियतमेने धारण केला आहे; कोमल चंद्रकोरीने अलंकृत प्रभु सर्व अर्थस्वरूप धारण करतो. ज्या गोष्टीसाठी ज्या शक्तीचे वर्णन केले जाते, तीच देवी विश्वेश्वरी आहे; तोच प्रभु महेश्वर आहे. जे काही श्रेष्ठ, पवित्र, पुण्य, मंगल आहे, ते सर्व त्यांच्या तेजाचा विस्तार आहे, असे पुण्यवान सांगतात. जसे दिव्याची ज्वाळ घर उजळते, तसेच या दोघांचे तेज सर्वत्र व्यापून जगाला प्रकाशित करते. परम प्रकाशाचा वेदवचन सांगतो की गवतापासून शिवरूपापर्यंत सर्व विश्वाची विलक्षण निर्मिती या दोघांच्या परस्पर निकटतेनुसार होते. ही दोघे सर्व रूपे धारण करतात आणि सर्व कल्याण देतात; त्यांची नेहमी पूजा, वंदना आणि ध्यान करावे. हे कृष्णा, माझ्या समजुतीनुसार मी तुला आज परमेश्वरांचे खरे स्वरूप सांगितले, पण ते पूर्णपणे नाहीच. परमेश्वरांचे खरे स्वरूप कसे सांगता येईल? ते तर सर्व श्रेष्ठांच्या मनालाही गाठता येत नाही. ज्यांचे मन पूर्णपणे प्रभुसमर्पित आहे, त्यांच्यासाठी ते अंतरंग आहे; अन्यांसाठी ते बुद्धीत किंवा जसे आहे तसेच दिसते. पूर्वी सांगितलेली ही प्रकट महिमा भौतिक मानली जाते; गुप्त जाणणारे दुसरी, परा, अमूर्त आणि लपलेली महिमा जाणतात. प्रभूची ती परा, अमूर्त महिमा अशी आहे की तिथे शब्द, मन आणि इंद्रिये पोहोचू शकत नाहीत, तेथून परत येतात. हीच येथे सर्वोच्च अवस्था, सर्वोच्च ध्येय, आणि परम मर्यादा आहे—परमेश्वराची महिमा. ती प्राप्त करण्यासाठी, येथे, ज्यांनी प्राण व इंद्रिये जिंकली आहेत, ते जसे कुंभार भांड्याचा तोंड अगदी निर्दोष बनवतो तसे प्रयत्न करतात. शिवाची महिमा जाणणारा ज्ञानी, जणू संसाररूपी सर्पदंशावर अमृत मिळाल्याप्रमाणे, कोणत्याही गोष्टीचा भय ठेवत नाही. जो खरेच परा आणि अपरा महिमा जाणतो, तो अपारावर विजय मिळवून परामहिमेला प्राप्त होतो. हे कृष्णा, अशा प्रकारे मी तुला परमात्म्याचे खरे स्वरूप, त्याचे गूढही, सांगितले; कारण तू त्या तेजस्वी प्रभुचा भक्त आणि पात्र आहेस. वेदवचनानुसार, प्रभूंची महिमा कधीही अपात्र, अशैव किंवा अभक्त व्यक्तींना सांगू नये. म्हणून हे केवळ अत्यंत पुण्यवानांना सांगावे, अन्यथा नाही; तुझ्यासारख्या लोकांना सांगावे, अन्यथा नाहीच. जो शिवाची ही महिमा पात्रांना सांगतो, तो संसारसागरातून मुक्त होऊन शिवाशी एकरूप होतो. याचे पठण केल्याने असंख्य पापे नष्ट होतात; तीन-चारपट अधिक केले तर ती अजूनही नष्ट होतात. शत्रू आणि अमंगल शक्ती नष्ट होतात, मित्र वृद्धिंगत होतात, शैवज्ञान वाढते, आणि मन सत्यात स्थिर होते. शिव, अंबिका, त्यांच्या भक्तगण व सेवक यांच्याप्रती परम भक्ती, आणि इतर जे काही अत्यंत इच्छित आहे, तेही निश्चितच प्राप्त होते.