शिवाच्या आज्ञेने तो दुष्टांचा संहार करतो; आणि शेष, शिवाच्या आदेशाने, पृथ्वीला आपल्या मस्तकावर धारण करतो. जे हरीचे काळे, उग्र आणि मृत्युदायक रूप म्हणतात, ते सर्वस्वी परमेश्वराच्या आज्ञेने निर्माण केले जाते. विष्णू आपल्या विविध स्वरूपांनी संरक्षण करतो आणि शेवटी संहारही करतो; तो या विश्वाची रक्षा करतो, परंतु हे सर्व काळाच्या अधिपतीच्या आज्ञेनेच घडते. तोच आत्मा, विश्वाचा कर्ता, त्रिविध स्वरूपाने सर्व जगांचे निर्माण, भय, आणि संहार करतो; हरी देखील त्या परम आज्ञेनेच कार्य करतो. विश्वाचा आत्मा निर्माण करतो, त्रैगुण्याने रक्षण करतो; काळ सर्वकाही साध्य करतो, आणि काळच सर्व प्राण्यांचा संहार करतो. काळ देखील, परमकाळाच्या आज्ञेने, विश्वाचे रक्षण करतो; तीन भागांनी तो जगाला टिकवतो, पर्जन्य व इतर घटनांद्वारे. आकाशातील सूर्य, देवांचा देव ज्याच्या आदेशाने, पावसाचा वर्षाव करतो; तो वनस्पतींना पोसतो आणि सर्व प्राण्यांना आनंद देतो. चंद्रशेखर परमेश्वराच्या आज्ञेने, देवगण चंद्राचे सेवन करतात; आदित्य, वसु, रुद्र, अश्विन आणि मरुतगण देखील. दिव्य प्राणी, ऋषी, सिद्ध, भोगी, मनुष्य, वन्य पशु, गायी, पक्षी, कीटक आणि स्थावर प्राणी—सर्वच. नद्या, समुद्र, पर्वत, अरण्य, सरोवरे, वेद आणि त्यांचे अंग, शास्त्रे, मंत्र, स्तोत्रे, यज्ञ—हे सर्व. कालाग्नि पासून शिवापर्यंतची लोकं, त्यांच्या अधिपतींसह, असंख्य ब्रह्मांडं आणि त्यांच्या आवरणांसह—हे सर्व. जे काही अस्तित्वात आहे, जे गेले आहे किंवा जे येणार आहे; सर्व दिशा, अंतरदिशा, कालाचे विभाग—हे सर्व. या जगात जे काही दिसते किंवा ऐकू येते, ते सर्व शंकराच्या आज्ञेच्या सामर्थ्याने स्थिर आहे. त्याच्या आज्ञेच्या बळावर, पृथ्वी येथे स्थिर आहे; पर्वत, मेघ, समुद्र, तेजोमय लोक, इंद्रसहित देवगण, आणि जे काही आहे—चराचर, चेतन-अचेतन—सर्व काही. हे फारच अद्भुत आहे, कृष्णा! शंभूचे हे कार्य, ज्याची कृत्ये अनंत आहेत; हे मी वेदाच्या मुखातून ऐकलेले आहे, ते ऐक. पूर्वी एकदा, इंद्रसहित देवगण, आपसात वाद घालत असताना, त्यांनी दैत्यांचा पराभव केला आणि प्रत्येकाने गर्वाने म्हटले, "मी विजयी! नाही, मी आहे!" तेव्हा, महान प्रभू, आपल्या अद्भुत, निरुपाधी, यक्षस्वरूपाने तेथे प्रकट झाला. त्याने पृथ्वीवरून एक गवताचे पाते उचलले आणि देवांना म्हणाला, "तुमच्यातील जो कोणी हे बदलू शकेल, तोच खरा दैत्यांचा विजेता आहे." यक्षाचे हे शब्द ऐकून, वज्रपाणी इंद्र, थोडा रागावून, हसत त्या गवताच्या पात्याला उचलण्याचा प्रयत्न करू लागला. पण तो ते गवत मनानेही उचलू शकला नाही, हाताने तर दूरच; तरीही, त्याने ते कापण्यासाठी आपला वज्र फेकला. तो वज्र, यक्षाच्या स्वतःच्या सामर्थ्याने, त्या गवताच्या पात्याने रोखला गेला आणि बाजूला पडला. मग इतर बलाढ्य लोकपालही, संतप्त होऊन, हजारो अस्त्रे त्या गवताच्या पात्यावर फेकू लागले. एक प्रचंड अग्नि प्रकट झाला, उग्र वारा वाहू लागला, आणि जलाधिपती पाण्याचा पूर आणू लागला, जणू प्रलय समीप आला आहे. अशा प्रकारे, हे कृष्णा, सर्व देवगण मिळून त्या गवताच्या पात्यावर प्रयत्न करीत असताना, यक्षाच्या सामर्थ्याने त्यांचे सारे प्रयत्न निष्फळ झाले. मग इंद्र, देवांचा स्वामी, रागाने यक्षाला विचारू लागला, "तू कोण आहेस?" पण सर्वांनी पाहत असताना तो यक्ष तिथून अदृश्य झाला. त्याच क्षणी, हिमालयपुत्री देवी, दिव्य अलंकारांनी शोभिवंत, आकाशात प्रकट झाली, तेजाने झळाळत, सुंदर हास्याने. तिला पाहून, शक्रसहित देवगण आश्चर्यचकित झाले; त्यांनी तिला वंदन करून विचारले, "हा अद्भुत यक्ष कोण आहे?" ती देवी हसून म्हणाली, "तो तुमच्या बोधापलीकडे आहे. त्याच्यामुळेच हे संसाररूपी चक्र, चराचर, फिरते." त्याच्यामुळेच हे विश्व प्रथम निर्माण होते आणि त्याच्यामुळेच पुन्हा संहार होते; दुसरा कोणी कर्ता नाही—त्याच्याच आज्ञेने सर्व काही चालते. असे म्हणून, ती महान देवी तिथेच अदृश्य झाली; आणि सर्व देवगण, विस्मित होऊन, तिला वंदन करून स्वर्गात परतले. हे कृष्णा, आता महेश, शिव, परमात्मा यांच्या स्वरूपांची कथा ऐक. ज्यांच्या विविध रूपांनी हे संपूर्ण चराचर जग व्यापले आहे. तो शिव, अगाध आत्मा, आपल्या स्वरूपांनी या सर्वात व्याप्त आहे; हे सर्व त्याचेच आहे असे स्मरणात ठेवावे. ब्रह्मा, विष्णू, रुद्र, महेशान आणि सदाशिव—ही त्याचीच रूपे आहेत, ज्यांनी हे विश्व व्यापले आहे. याशिवाय, आणखी पाच रूपे आहेत, ज्यांना ब्रह्म म्हणतात; या देहांनी सर्व काही व्यापले असून, काहीच त्याबाहेर राहत नाही. ईशान, पुरुष, अघोर, वाम आणि सद्य—ही देवाची पाच ब्रह्मरूपे प्रसिद्ध आहेत. त्यातील ईशान हे सर्वश्रेष्ठ रूप, क्षेत्रज्ञ, म्हणजेच उपभोक्ता आत्म्यावर अधिष्ठान करते. तत्पुरुष हे स्थिर रूप, अव्यक्त, गुणाधिष्ठित भोग्य तत्वावर अधिष्ठित आहे. पिनाकधारी महादेवाचे अघोर हे पूज्यरूप, बुद्धी तत्त्वावर, धर्म व अन्य आठ अंगांनी युक्त, अधिष्ठान करते. आगमज्ञ लोक म्हणतात की, महादेवाचे वामदेव रूप अहंकारावर अधिष्ठित आहे. शंभूचे सद्योजात रूप, अपरंपार तेजस्वी, मनावर अधिष्ठित आहे. अशा प्रकारे, शिवाच्या या विविध स्वरूपांनी हे सर्व चराचर जग व्यापलेले आहे, आणि त्याच्याच आज्ञेने सर्व काही घडते.