या कथा पुढीलप्रमाणे आहे: विष्णूची मायाशक्ती, जी त्याच्या निद्रेला देखील संबोधली जाते, शंख, चक्र, त्रिशूल आणि इतर शस्त्रांनी सज्ज होती; तिच्या आठ बलवान हातांनी ती अत्यंत शक्तिशाली दिसत होती. तिचा स्वरूप कोमल, भयावह आणि मिश्र असा होता; तिच्या तीन डोळ्यांत तेज झळकत होते, चंद्राने अलंकृत, पुरुषांनी स्पर्श न केलेली, अपराजेय आणि विलक्षण सुंदर अशी ती देवी होती. ही सनातन शक्ती देवीने ब्रह्माला दिली—तीच देवी जी निशुंभ आणि शुंभ या दैत्यांचा वध करणारी, दैत्यांमध्ये सिंहासारखी होती. ब्रह्मा, आनंदित होऊन, त्या सर्वोच्च शक्तीसाठी एक शक्तिशाली सिंह वाहन म्हणून दिला. त्याने सांगितले की, विंध्य पर्वतात तिची पूजा दारू, मांस, मासे आणि पिठाचे पदार्थ अर्पण करून करावी. ती शक्ती, ब्रह्मा आणि विश्वकर्मा यांनी अनुमोदित केलेली, गौरी माता आणि ब्रह्माला नमस्कार करून सन्मानित झाली. स्वतःच्या सामर्थ्याच्या समान अनेक शक्ती—ज्या तिच्या कन्या होत्या—यांनी वेढलेली, ती विंध्य पर्वताकडे दैत्याधिपतींचा वध करण्याच्या उद्देशाने निघाली. विंध्य पर्वतात, युद्धात, त्या देवीने श्रेष्ठ दैत्यांचा वध केला; तिच्या आणि कामाच्या बाणांनी त्यांचे शरीर आणि मन पूर्णपणे विदीर्ण झाले. त्या युद्धाचा पूर्ण विवरण येथे दिले नाही; ते इतरत्रून अनुमान करावे, पण जे आवश्यक आहे तेच सांगितले आहे. गौरीने कौशिकीची उत्पत्ती करून तिला ब्रह्माला सोपवले; त्यानंतर, परस्पर आदर म्हणून, ब्रह्मा बोलला: "तू पाहिलेस का हा वाघ, ज्याने माझ्या आश्रमाला दुष्टांपासून संरक्षण दिले? त्याचे मन माझ्यावर स्थिर आहे, तो माझा भक्त आहे, आणि त्याचे रक्षण मला अत्यंत प्रिय आहे. त्यामुळे, तो माझ्या अंतःपुरात राहील; शंकराच्या कृपेने त्याला गणांचा अधिपतीपद मिळेल. त्याला नेता करून मी माझ्या सहचारिणीसह बाहेर जाऊ शकतो." हे ऐकून ब्रह्मा हसला, आणि देवीकडे निरागसपणे पाहत म्हणाला: "हे देवी, वन्य पशू क्रूर असतात; तुझी शुभ करुणा कुठे आहे? विषारी नागाच्या तोंडात थेट अमृत कोण ओततो? हा दुष्ट रात्री फिरणारा, वाघिणीसह, गायी आणि तपस्वी ब्राह्मणांना गिळतो. तो इच्छेनुसार रूप बदलतो, आणि त्यांना तृप्त करतो; पापाचे फळ मिळायलाच हवे. अशा दुष्ट जीवांसाठी करुणेचा काय उपयोग? अशुद्ध स्वरूपाच्या जीवासाठी देवीला काय प्रयोजन?" गौरी म्हणाली, "तू जे म्हणतोस ते खरे आहे; तो तसेच आहे. पण माझ्या आश्रयाला आलेल्याला मी सोडू शकत नाही. तू त्याची भक्ती न जाणता त्याचे पूर्वीचे कर्म सांगितलेस; पण तो भक्त असेल, तर त्याचे पाप काय? भक्त कधी नष्ट होत नाही. पुण्यकर्म देखील तुझ्या आज्ञेनेच होते; तूच अजन्मा, सनातन ज्ञान, सर्वोच्च देवी आहेस. सर्वांसाठी बंधन आणि मुक्ती तुझ्यावर अवलंबून आहे; तुझ्याशिवाय कोणाचे कर्म सर्वोच्च फल देते? तूच अनेक शक्तींची मूर्ती आहेस; प्राणी कृती करोत किंवा न करोत, तुझ्याशिवाय कर्त्याला काही साधता येत नाही. विष्णू, मी आणि इतर देव, दैत्य, आणि प्रेत—सर्वांना त्यांच्या अधिकाराचा लाभ तुझ्या आज्ञेनेच मिळतो. असंख्य ब्रह्मा, विष्णू आणि शिव गेले आणि येणार आहेत, सर्व तुझ्या आदेशानुसार. तुझी पूजा न करता, आम्हांतील सर्वोच्चानेही चार पुरुषार्थ मिळवता येत नाही. ब्रह्माची स्थिती आणि स्थावर जीवांची स्थिती त्वरित बदलू शकते; पुण्य आणि पाप तुझ्यामुळेच निश्चित होतात. तूच शिवाची आद्य, सनातन शक्ती आहेस; तूच सर्वोच्च आत्मा, जो संपूर्ण विश्वाला धारण करतो, ज्याचा आरंभ, मध्य, आणि अंत नाही. विश्वाच्या प्रवासासाठी तू काही स्वरूप धारण करतेस. त्यामुळे, हा वाघ जरी पापकर्ता असला तरी तुझ्या कृपेने सर्वोच्च सिद्धी मिळवू शकतो; त्याला काय अडथळा?" अशी स्मरण करून गौरीने, ब्रह्माच्या प्रेरणेने, तपश्चर्या सोडली. त्यानंतर, देवीने ब्रह्माला निरोप दिला; ब्रह्मा अदृश्य झाला, आणि देवीने आपल्या माता मेना आणि हिमवत यांना पाहिले. देवीने आपल्या पालकांना नमस्कार केला आणि त्यांचे सांत्वन केले, कारण त्यांना तिच्या विरहाचा दुःख सहन होत नव्हते; मग ती तपाची प्रिय, भक्त देवी, वनातील आश्रमाकडे गेली. विरहाच्या वेदनेत, तिच्या डोळ्यातून फुलांसारखे अश्रू वाहत होते; झाडांच्या फांद्या वर बसलेल्या पक्षीही दुःखद स्वरात किलबिल करत होते. विविध प्रकारे व्याकुळ आणि दुःखी होऊन, ती आपल्या सहचारिणींसमवेत पतीच्या दर्शनाची उत्कंठा व्यक्त करत होती. त्या वाघाला आपल्या समोर ठेवून, जणू तो तिचा पुत्रच असल्यासारखे, तिने आपल्या शरीराच्या तेजाने दहा दिशांना उजळवले. गौरी मंडर पर्वतावर गेली, जिथे तिचा पती, महान भगवान, सर्व जगांचा निर्माता, पालक आणि संहारक, निवास करत होता. पर्वतकन्येने दिव्य, तेजस्वी स्वरूप धारण केले आणि प्रवेश केला—सतीने सज्ज होऊन प्रवेश करताना तिने आपल्या पतीला कसे पाहिले? प्रवेशाच्या क्षणी, भगवानाने राजमहलाच्या प्रवेशद्वारावर गणेशांना पाहिल्यावर काय केले, आणि त्यांनी काय केले? या प्रकारे देवी गौरीची कथा पुढे जाते.