देवीने आपल्या पतीसमोर गुप्तपणे केलेल्या रंगावर टीका ऐकून म्हणाली, "म्हणूनच, मी हा रंग सोडून दुसरा रंग निवडेन—किंवा माझ्या इच्छेनुसार काहीही रंग निवडणार नाही." हे म्हणताच, देवी आपल्या आसनावरून उठली, थोडीशी घाबरून, तिने आपल्या पतीची परवानगी मागितली आणि तप करण्याचा निर्धार केला. पती-पत्नीचे प्रेम तुटल्याची भीती वाटून, प्रजापती शिव स्वतः भवानीच्या पायांवर माथा टेकला आणि प्रेमाने म्हणाला, "प्रिय, तू इतकी रागावलीस का? मी तुझ्यातील आनंद कसा गमावू शकतो? किंवा माझा आनंद दुसऱ्या कुणामध्ये कसा निर्माण होईल?" तो पुढे म्हणाला, "तू या विश्वाची माता आहेस, मी त्याचा पिता आणि स्वामी आहे; मग मी तुझ्यात आनंद कसा मिळवणार नाही?" "आपल्यात इच्छा आहे, पण ती कामामुळे निर्माण झाली आहे का? कामाचा जन्म सृष्टीच्या आधी झाला होता. सामान्य लोकांच्या आनंदासाठी मी कामाला इच्छा-स्वरूप निर्माण केले; मग तू माझ्यावर कामाला जाळल्याची टीका का करतेस?" "मनोभावाने मला इतर देवासारखा मानले आणि थोडा अपमान केला, म्हणून मी त्याला राखेत रूपांतरीत केले." "विश्वाच्या रक्षणासाठी मी आपल्यातील इच्छा बाजूला ठेवली; म्हणूनच तू आज मजेशीर बोललीस." "लवकरच तुझ्या हेतूचा खुलासा होईल; तुझ्या रागाच्या शब्दांना मनात ठेवून मी बोलतो." "हे शुभेच्छा देणारी, तुझ्या चातुर्यपूर्ण शब्दांनी मी पूर्वीही फसवला गेलो आहे." "पतिव्रता स्त्री जी पतीसाठी आपले जीवनही त्यागत नाही, ती कितीही सुभ्र आणि उत्तम असली तरी ज्ञानी लोक तिला तुच्छ मानतात." "तुझा माझ्यावरचा राग मोठा आहे, आणि माझ्या काळ्या स्वरूपामुळे आहे; तुझे मजेशीर बोलणे योग्यच आहे." "म्हणूनच, तुझा काळा रंग सत्पुरुषांना मान्य नाही; मी माझा तप सोडून येथे राहू शकत नाही." "तुझ्या तपाचा असा उपयोग काय? माझ्या इच्छेने किंवा तुझ्या, तू दुसरा रंग धारण कर." "मी तुझा रंग बदलू इच्छित नाही; ब्रह्माची पूजा करून, तपाने मी लवकरच गौरी होईन." "माझ्या कृपेने ब्रह्मा ब्रह्मपदाला पोहोचला; मग, हे महान देवी, तू तपाने काय साध्य करणार?" "सर्व देवांनी, ब्रह्मापासून सुरुवात, तुझ्या आदेशानेच आपापली पदे मिळवली; तरीही, तुझ्या आज्ञेने ब्रह्माने तप करून तुझी पूजा केली." "पूर्वी मी दक्षाची कन्या सती म्हणून जन्म घेतला, आणि अशा प्रकारे मी विश्वाच्या स्वामीला पती म्हणून प्राप्त केला." "आता देखील मी द्विज ब्रह्माला प्रसन्न करून तपाने गौरी होण्याची इच्छा करते; यात काय दोष आहे? येथे सांग." महादेवीच्या या उत्तरावर, वामदेवाने, हसल्यासारखे, तिला अडवले नाही; देवांचा हेतू पूर्ण करण्याची त्याची इच्छा होती. यानंतर, पतीची प्रदक्षिणा करून, पतिव्रता देवी आपल्या विरहाच्या दुःखावर नियंत्रण ठेवून हिमालय पर्वताकडे निघाली. तिने पूर्वी आपल्या सखींसह तप केलेल्या जागेवर, प्रेमाने, पुन्हा तपासाठी निवडली. तिथे, तिने आपल्या वडील आणि आईला घरी भेटून, सर्व घडलेले सांगितले आणि त्यांच्या संमतीने, सती पुन्हा तपवनात गेली. तिने आपल्या दागिने बाजूला ठेवले, स्नान केले, आणि तपस्विनीचे शुद्ध वस्त्र धारण केले. अत्यंत कठोर आणि दुर्गम तप करण्याचा निर्धार करून, तिने आपल्या मनात सतत पतीच्या कमलपादांचा स्मरण केला. ती त्या क्षणिक लिंगाचे बाह्य विधीनुसार ध्यान करत, दिवसातील तीन सांध्यांमध्ये वनफुल, फळ इत्यादींनी पूजा करत होती. "तोच ब्रह्माचा रूप घेऊन मला या तपाचा फल देईल," असे सतत विचार करून, देवी तप करत होती. तिच्या तपाच्या काळात, बऱ्याच वेळानंतर, एक मोठा, दुष्ट वाघ तिच्यासमोर आला. तो अत्यंत दुष्ट वाघ जवळ येताच, त्याचे शरीर जणू चित्रविचित्र झाले, कठोर झाले. देवीने त्या वाघाकडे देखील, त्याच्या दुष्ट हेतू असूनही, सामान्य जीवासारखा भेद केला नाही; तिच्या स्वभावाने ती सर्वांवर एकसारखी दृष्टी ठेवत होती. पण तो वाघ, संपूर्ण शरीराने ठप्प, भूकाने त्रस्त, "माझ्यासाठी तिच्याशिवाय दुसरे मांस नाही," असे विचार करून तिथेच राहिला. तो देवीकडे सतत पहात, दिवसरात्र तिच्यासमोर उभा राहिला, जणू तिची पूजा करत होता. देवीच्या हृदयात दया जागृत झाली: "तो नेहमी माझा भक्त आहे, आणि मी त्याला दुष्ट प्राण्यांपासून रक्षण करणार आहे." तिच्या दयामुळे, त्याच्या सर्व त्रिविध मलांचा नाश झाला आणि वाघाने देवीला ओळखले. त्याची भूक शमली, शरीरातील stiffness गेली, त्याचे दुष्टपण नष्ट झाले, आणि त्याच्या मनात समाधान निर्माण झाले. आपल्या पूर्णत्वाची जाणीव होऊन, तो तत्काळ खरा भक्त झाला आणि महादेवीची सेवा करू लागला. तो इतर दुष्ट प्राण्यांमध्येही दुष्टपणाचा नाश करणारा झाला आणि तपवनात भटकू लागला. देवीचे तप अधिक तीव्र आणि कठोर झाले; आणि दैत्यांच्या सतत त्रासामुळे, देवांनी ब्रह्माकडे आश्रय घेतला. त्यांच्या शत्रूंमुळे त्रस्त देवांनी आपली वेदना सांगितली, आणि शुंभ-निशुंभ यांनी तपाने मिळवलेल्या वरांची कथा ब्रह्माला सांगितली.