त्या क्षणी, इंद्राचा पुत्र आणि पर्वतांचा श्रेष्ठ ब्रह्मा, करुणेने भरलेला सारथ्याच्या भूमिकेत, पुढे आला आणि विनंतीपूर्वक बोलू लागला, “हे प्रभो, पुरे आता हा कोप! स्वर्गवासी देवांचा विनाश झाला आहे. कृपा करा—रोमजांसह सर्वांना क्षमा करा, हे धर्मशील महात्मा.” ब्रह्माच्या या विनंतीने, परमेश्वराच्या सेवकाने आदराने शांतता स्वीकारली आणि संतुष्ट झाला. हे पाहून, संधी साधून, देवदेवतांचे मंत्री, देवाधिदेवांच्या सेवकांनी, हात जोडून मस्तकावर ठेवले आणि विविध स्तोत्रांनी त्याची स्तुती करू लागले. त्यांनी रुद्र, शुभशिव, रुद्रांचा अधिपती, रुद्रस्वरूप, काळाग्निरुद्राच्या रूपाला, काळ व कामदेवाचे शरीर नष्ट करणाऱ्या, दुष्ट दक्ष आणि देवांचे शिर छेदणाऱ्या त्या महाशक्तीला वंदन केले. “दक्षाच्या पापामुळे, जो स्वतः दोषरहित आहे, आम्ही तुझ्या हातून युद्धात दंडित झालो, हे वीर, आम्ही निरपराध आहोत. तुझ्या कोपामुळे जळून आम्ही भयभीत झालो आहोत; आता तूच आमचा एकमेव आश्रय आहेस, आम्ही तुझ्या चरणी आलो आहोत, रक्षण कर.” त्यांच्या या स्तुतिपाठाने प्रसन्न होऊन, प्रभूंनी देवांना बंधनातून मुक्त केले आणि त्यांना देवाधिदेवांच्या समोर आणले. त्या ठिकाणी, आकाशात उभा असलेला, आप्तांसह, सर्वव्यापी शर्व, सर्व लोकांचा महेश्वर, तेजाने उजळून निघाला. त्याला पाहून, विष्णूच्या नेतृत्वाखालील सर्व देव, आनंदित असले तरी थोडे भयभीत होते, आणि त्यांनी महेश्वराला वंदन केले. ते भयभीत देव पाहून, नम्रांचे दुःख दूर करणारा हर, पार्वतीकडे पाहत, हसत म्हणाला, “घाबरू नका, हे देवहो, तुम्ही माझेच लोक आहात. कृपेसाठीच दंड केला होता, करुणेने प्रेरित होऊन. अमरांनो, तुमचे अपराध आम्ही क्षम केले आहेत. आमचा कोप आला तर ना तुमचे पद राहते, ना प्राण.” शर्वाच्या या अमाप तेजस्वी वचनांनी, देवांचे सर्व संशय दूर झाले आणि ते आनंदाने नाचू लागले. त्यांच्या मनात स्पष्टता आणि आनंदाची लहर उसळली; स्वर्गवासी देवांनी शंकराची स्तुती करणारी स्तोत्रे गाऊ लागले. “हे प्रभो, सर्व लोकांचे सृष्टीकर्ता, पालनकर्ता आणि संहारकर्ता फक्त तुम्हीच आहात; तुम्हीच कवी, विष्णू आणि रुद्र रूपी, रज, तम आणि सत्त्वगुणांचे अधिष्ठान असलेले परमेश्वर आहात. सर्व रूपांचे, सृष्टीचे कर्ता, पावन, निराकार असूनही भक्तांसाठी सुंदर रूप धारण करणाऱ्या, तुला नमस्कार. चंद्र, हे देवाधिदेव, तुझ्या कृपेने पुन्हा उजळला; सूर्यकिरणांच्या अर्घ्याने त्याला सुख लाभले. सिमंतिनी, जिने पती गमावला होता, तिने तुझी पूजा करून अमोघ सौभाग्य आणि चंद्रदिनीच्या व्रतामुळे पुत्रप्राप्ती केली. श्रीकराला स्वतःचे परमधाम दिलेस; राजवटीच्या वर्तुळात तुला कोणीही जिंकू शकत नाही, हे सुदर्शन. करुणेच्या समुद्राने मेदुर व त्याची पत्नी यांना वाचवलेस; तुझ्या कृपेने शारदा, जी विधवा होती, तिला पुन्हा पतीसंपन्न केलेस. भद्रायुषचे दुर्दैव तूं छाटलेस आणि त्याला सुख दिलेस; सौमिनीला संसारबंधनातून मुक्त केलेस. हे शंभो, नद्यांचे नाथ, तू रज, सत्त्व, तम गुणांनी सृष्टी, पालन व संहार करतोस, जीवांच्या कल्याणासाठी. तू सर्व अहंकार दूर करतोस, तेज प्रकट करतोस, सर्व ज्ञानात लपलेला आहेस, आणि सर्व कृपा प्रदान करतोस. सर्व काही तुझ्यापासून आहे, तू सर्वकाही आहेस; हे पर्वतानाथ, सर्व तुझ्यात आहे. रक्षण कर, रक्षण कर, पुन्हा रक्षण कर—माझ्यावर कृपा कर. त्या वेळी, ब्रह्मा हात जोडून, योग्य संधी साधून, त्रिशूलधारी प्रभूला विनंती करू लागला, “जय हो, हे महादेव, नम्रांच्या दुःखाचा नाश करणाऱ्या! अशा अपराधांत, तुझ्यासारखा कोण कृपा करील? पूर्वी आणि पुन्हा युद्धात पराभूत झालेले—परमेश्वर प्रसन्न झाला, तर कोण पुन्हा प्रतिष्ठित होणार नाही? या युद्धात देवाधिदेवांनी जो दोष केला, तो तुझ्या स्वीकारामुळे अलंकारच ठरू दे. ब्रह्माच्या या वचनांनी, सृष्टीच्या अधिपतीने, देवीच्या मुखाकडे पाहून मंदहास केला. ब्रह्मावर पुत्रवत प्रेमाने, प्रभूंनी कमळातून जन्मलेल्या ब्रह्मासह सर्व देवांना पूर्ववत देहभाग परत दिले. आणि ज्या देवी, दिव्यमातृका, प्रथम दंडित झाल्या होत्या, त्यांना देखील पर्वतानाथाने पूर्ववत देहभाग दिले. पण दक्षासाठी, ब्रह्मानेच त्याच्या पापानुसार म्हशीच्या म्हाताऱ्या बोकडाचे मुख दिले. दक्ष शुद्धीवर आला, जिवंत असल्याचे पाहून भयभीत झाला, हात जोडून शंभूची खूप शोक करत स्तुती करू लागला, “जय हो, हे प्रभो, विश्वाचे अधिपती, लोकांवर कृपा करणारे! हे महादेव, कृपा कर, माझा अपराध क्षमा कर. तूच सृष्टीकर्ता, पालनकर्ता आणि संहारकर्ता आहेस, हे प्रभो; आता मला स्पष्ट कळले की तूच विष्णू व इतरांचा अधिपती आहेस. तुझ्यामुळेच सर्व विस्तारले, व्यापले आणि निर्माण झाले आहे; नाश नाही. अच्युत वगैरे तुझ्यापेक्षा श्रेष्ठ नाहीत, हे प्रभो.” तो भयभीत, व्याकुळ, अडखळत्या शब्दांत अपराध कबूल करीत होता. असे बोलून, ब्रह्माला प्रसन्न करण्याच्या इच्छेने, प्रभूंनी दक्षाला गणाधिपत्याचे अविनाशी पद दिले.