या कथा प्रसंगात, विश्वकर्मा—चार मुखांचा ब्रह्मा—शिव आणि पार्वती यांना अत्यंत भक्तीपूर्ण आणि स्तुतिपर शब्दांनी विजयाची प्रार्थना करतो. तो म्हणतो, “विजय असो, हे शुभ प्रकृतीचे स्वरूप! विजय असो, प्रकृतीचे नेते! विजय असो, तू प्रकृतीच्या पलीकडे आहेस! विजय असो, सुंदर प्रकृतीस्वरूप!” पुढे तो म्हणतो, “विजय असो, अपयशरहित महान माया! विजय असो, अपयशरहित इच्छापूर्ती! विजय असो, अपयशरहित महान लीला! विजय असो, अपयशरहित महान शक्ती!” विश्वकर्मा शिव-पार्वतीला पुन्हा पुन्हा नमस्कार करतो, आणि त्यांचा स्तुतीपर भाव अधिक गहन होतो: “विजय असो, विश्वाची माता! विजय असो, तूच विश्व आहेस! विजय असो, तू विश्वाचा आधार आहेस! विजय असो, तू विश्वाची सखी आहेस!” तो त्यांच्या शाश्वत सामर्थ्याची, कालाची, स्वरूपाची आणि अनुयायांची स्तुती करतो. “विजय असो, तू त्रिविध आत्म्याची निर्माती, रक्षिका, संहारिका आणि नेत्री आहेस! विजय असो, तुझ्या दृष्टिकोनाने विश्वाचा कारण विस्तारते! विजय असो, तुझ्या निष्पक्ष दृष्टिकोनाने तत्त्वांचा संहार करणारी आग उत्पन्न होते!” विश्वकर्मा शिव-पार्वतीच्या अव्यक्त, दिव्य स्वरूपाची स्तुती करतो: “विजय असो, हे देवते, ज्यांना देवसुद्धा जाणू शकत नाहीत, ज्यांचा दिव्य स्वरूप स्वतःच्या प्रकाशात झळकतो! विजय असो, स्थूल आत्म्याच्या शक्तीचे अधिपती, सर्वत्र व्यापलेले!” तो त्यांच्या एका नावात सर्व तत्त्वांचा समावेश आहे, असे म्हणतो. “विजय असो, शरणागतांचे रक्षण आणि व्यवस्था करण्यात सर्वश्रेष्ठ! विजय असो, तुझ्यामुळे संसाररूपी विषवृक्षाचा अंकुर उपटला जातो!” तो क्षेत्रपालांच्या पराक्रमाची, बाह्य विश्वातील असण्याची, आणि पंचार्थ साधनेच्या अमृतस्वरूपाची स्तुती करतो. “विजय असो, संसाररूपी महान रोगाचा सर्वोच्च वैद्य! विजय असो, तुजमुळे जुना अज्ञान आणि अशुद्धतेचा अंधार चंद्रप्रकाशासारखा नाहीसा होतो!” तो त्रिपुरभैरवी—तीन नगरांची व तीन कालांची अग्नी—यांची स्तुती करतो; तीन गुणांपासून मुक्त आणि त्यांचा संहार करणारी. “विजय असो, सर्वप्रथम जाणणारी! विजय असो, सर्वांना जागृत करणारी! विजय असो, अनेक दिव्य अंगांनी सुशोभित! विजय असो, इच्छित वस्तू देणारी!” विश्वकर्मा म्हणतो, “हे देवते, तुझे सर्वोच्च स्थान कुठे आहे, आणि माझे क्षुद्र शब्द कुठे आहेत? तरीही, भक्तीमुळे मी असे बडबडतो, क्षमा कर.” या प्रकारे ब्रह्माने उच्च आणि पवित्र स्तुती अर्पण केली, ज्याला अर्धनारीश्वर स्तोत्र म्हणतात, आणि ते शिव-पार्वतीला आनंद देणारे आहे. जो भक्तीने हे पठण किंवा इतरांना शिकवतो, त्याला त्याचा फल मिळतो, कारण हे शिव-पार्वतीला प्रसन्न करते. शंकराच्या दोन स्वरूपांना—सर्व सृष्टी आणि जीवांचे निर्माते आणि पालनकर्ते, जन्म-मृत्यूपासून मुक्त, श्रेष्ठ पुरुष आणि स्त्रियांच्या रूपात असणारे—मी नेहमी नमस्कार करतो. त्यानंतर, महादेव—महान देवता—मेघाच्या गडगडाटासारख्या आवाजात, गोड, गहन, शुभ आणि निर्दोष शब्दांत बोलू लागले. त्यांच्या शब्दांत अर्थपूर्णता, राजसत्त्व, शुद्धता आणि सर्व विषयांचे कुशल स्पष्टीकरण होते. अत्यंत मोहक, श्रेष्ठ आणि गोड हास्याने सुरुवात करून, प्रभू अत्यंत प्रसन्न होऊन विश्वकर्माला म्हणाले: “बालका, बालका, अत्यंत भाग्यवान, माझ्या पुत्रा, हे पितामहा! तुझे सर्व शब्द मी पूर्णपणे समजतो. तू जीवसृष्टीच्या वृद्धीसाठी तप केले आहेस. या तपामुळे मी प्रसन्न झालो आहे आणि तुझे इच्छित वर देईन.” अशा गोड आणि श्रेष्ठ शब्दांनी महादेवाने स्वतःच्या स्वरूपातून एक भाग घेऊन देवीची निर्मिती केली. ब्रह्मज्ञान जाणणारे तिला दिव्य गुणांनी युक्त, पारब्रह्माची सर्वोच्च शक्ती, सर्वोच्च आत्मा—भवा—म्हणून ओळखतात. भवानीच्या स्वरूपात जन्म, मृत्यू, वृद्धत्व यांचा अस्तित्व नाही; ती भवा (शिव) यांच्या शरीरातून प्रकट झाली. शब्द, मन आणि इंद्रिये तिच्यापर्यंत पोहोचू शकत नाहीत; ती आपल्या प्रभूच्या शरीरातून जन्मली असल्यासारखी दिसली. तिच्या महानतेमुळे ती संपूर्ण विश्वात व्यापते; ती देवी अद्भुत रूपात दिसली. ती आपल्या मायेमुळे सर्व जगाला मोहित करते; प्रभूपासून जन्मली असली तरी, प्रत्यक्षात ती अजन्मा आहे. देवांसाठीही तिचे सर्वोच्च स्वरूप अप्राप्य आहे; ती विश्वाची अधिपती असून, वेगळी आहे, पण प्रभूच्या शरीरातून प्रकट झाली आहे. त्या सर्वोच्च देवीला—सर्व जगांचा अधिपती, सर्वज्ञ, सर्वव्यापी, सूक्ष्म, अस्तित्व-अनस्तित्वाच्या भेदापासून मुक्त—पाहून, विराटाने देवीला नमस्कार करून प्रार्थना केली: “हे देवी, मी देवाने सृष्टीच्या प्रारंभात निर्माण केला; तू सर्व जगांचा सार आहेस. जीवसृष्टीच्या निर्मितीत मी नियुक्त आहे, आणि संपूर्ण जगाची निर्मिती मी करतो. सर्व देव आणि अन्य जीव मी मनातून निर्माण केले; तरीही, वारंवार निर्माण करूनही त्यांना वृद्धी मिळत नाही. मी सर्वोच्च सृजनतत्त्वानुसार केवळ जोड्यांद्वारे त्यांना उत्पन्न केले; मी माझ्या संततीचे पोषण करू इच्छितो. तुझ्यापासून स्त्रियांचा कुठलाही वंश निर्माण झाला नाही; म्हणून, मला स्त्रियांचा वंश निर्माण करण्याची शक्ती नाही. सर्व शक्ती तुझ्यापासून उत्पन्न होतात; म्हणून, तू सर्वत्र सर्वांना शक्ती देणारी आहेस. मी तुझ्याच प्रार्थना करतो—वरदान देणारी, माया देवी, देवांची अधिपती—जगातील स्थिर आणि चल जीवांच्या वृद्धीसाठी, तुझ्या एका अंशातून, हे सर्वव्यापी देवी. तू दक्षाची कन्या बन, माझ्या पुत्रा, हे संसाराचा संहार करणारी!” अशा प्रकारे ब्रह्माने देवीला विनंती केली, जो ब्रह्माचा स्रोत आहे.