ശിവപുരാണമ്

കോടിരുദ്രം ത്രിഗുണിതമേകാദശസഹസ്രകമ് സഹസ്രകോടിരുദ്രാഖ്യമുദിതം ഗ്രംഥസംഖ്യയാ

കോടിരുദ്രം എന്നത് പതിനൊന്ന് ആയിരത്തിന്റെ മൂന്നു മടങ്ങാണ്. ശ്ലോകങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിൽ, സഹസ്രകോടിരുദ്രം എന്നത് പത്ത് കോടി രുദ്രങ്ങളുടെ ആയിരം മടങ്ങാണ് എന്ന് പറയുന്നു.

വായവീയം ഖാബ്ധിശതം ഘര്മം രവിസഹസ്രകമ് തദേവം ലക്ഷസംഖ്യാകം ശൈവസംഖ്യാവിഭേദതഃ

വായവീയ സംഹിത സമുദ്രത്തിന്റെ നൂറു മടങ്ങാണ്. ഘർമം സൂര്യന്റെ ആയിരം മടങ്ങാണ്. ഇങ്ങനെ ശൈവ സംഖ്യാ വ്യത്യാസപ്രകാരം അവയുടെ എണ്ണം ഒരു ലക്ഷം വരെ എത്തുന്നു.

വ്യാസേന തത്തു സംക്ഷിപ്തം ചതുര്വിംശത്സഹസ്രകമ് ശൈവം തത്ര ചതുര്ഥം വൈ പുരാണം സപ്തസംഹിതമ്

വ്യാസൻ ഇതിനെ ഇരുപത്തിനാലായിരം ശ്ലോകങ്ങളായി ചുരുക്കി. അതിൽ ശൈവപുരാണം നാലാമത്തേതാണ്, ഏഴ് സംഹിതകളടങ്ങിയതാണ്.

ശിവേ സംകല്പിതം പൂര്വം പുരാണം ഗ്രന്ഥസംഖ്യയാ ശതകോടിപ്രമാണം ഹി പുരാ സൃഷ്ടൌ സുവിസ്മൃതമ്

മുന്പ് ശിവൻ തന്നെ ഈ പുരാണം സങ്കല്പിച്ചു. അപ്പോൾ ശ്ലോകങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിൽ ഇത് നൂറു കോടി ആയിരുന്നു. സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ അതിൽ പലതും മറന്നുപോയി.

വ്യസ്തേഷ്ടാദശധാ ചൈവ പുരാണേ ദ്വാപരാദിഷു ചതുര്ലക്ഷേണ സംക്ഷിപ്തേ കൃതേ ദ്വൈപായനാദിഭിഃ

പതിനെട്ടായി വിഭജിച്ച്, ദ്വാപരയുഗാദികളിൽ പുരാണങ്ങൾ ദ്വൈപായനന്മാരും മറ്റും നാലുലക്ഷം ശ്ലോകങ്ങളാക്കി ചുരുക്കി.

പ്രോക്തം ശിവപുരാണം ഹി ചതുര്വിംശത്സഹസ്രകമ് ശ്ലോകാനാം സംഖ്യയാ സപ്തസംഹിതം ബ്രഹ്മസംമിതമ്

ശിവപുരാണം ഇരുപത്തിനാലായിരം ശ്ലോകങ്ങളടങ്ങിയ ഏഴ് സംഹിതകളാണ്. ഇത് വേദത്തിന് തുല്യമായ മഹത്വമുള്ളതാണെന്ന് പറയുന്നു.

വിദ്യേശ്വരാഖ്യാ തത്രാദ്യാ രൌദ്രീ ജ്ഞേയാ ദ്വിതീയികാ തൃതീയാ ശതരുദ്രാഖ്യാ കോടിരുദ്രാ ചതുര്ഥികാ

അവയിൽ ആദ്യം വിദ്യേശ്വര സംഹിത, രണ്ടാം രൗദ്രി, മൂന്നാം ശതരുദ്രം, നാലാം കോടിരുദ്രം എന്നിങ്ങനെയാണ്.

പഞ്ചമീ ചൈവ മൌമാഖ്യാ ഷഷ്ഠീ കൈലാസസംജ്ഞികാ സപ്തമീ വായവീയാഖ്യാ സപ്തൈവം സംഹിതാമതാഃ

അഞ്ചാമത്തേത് ഉമാസംഹിത, ആറാമത്തേത് കൈലാസംഹിത, ഏഴാമത്തേത് വായവീയ സംഹിത. ഇങ്ങനെ ഏഴ് സംഹിതകളാണ് അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നത്.

സസപ്തസംഹിതം ദിവ്യം പുരാണം ശിവസംജ്ഞകമ് വരീവര്തി ബ്രഹ്മതുല്യം സര്വോപരി ഗതിപ്രദമ്

ഏഴ് സംഹിതകളോടെ ശിവപുരാണം ദിവ്യവും ഉത്തമവുമാണ്. ഇത് ബ്രഹ്മത്തിന് തുല്യവും എല്ലാറ്റിനും മുകളിൽ ഉന്നതലക്ഷ്യം നൽകുന്നതുമാണ്.

ഏതച്ഛിവപുരാണം ഹി സപ്തസംഹിതമാദരാത് പരിപൂര്ണം പഠേദ്യസ്തു സ ജീവന്മുക്ത ഉച്യതേ

ആർ എങ്കിലും ഈ ഏഴ് സംഹിതകളടങ്ങിയ ശിവപുരാണം ഭക്തിയോടെ പൂർണ്ണമായി പാരായണം ചെയ്താൽ, അവൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മോക്ഷം പ്രാപിച്ചവനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

ശ്രുതിസ്മൃതിപുരാണേതിഹാസാഗമശതാനി ച ഏതച്ഛിവപുരാണസ്യ നാര്ഹംത്യല്പാം കലാമപി

ശ്രുതി, സ്മൃതി, പുരാണം, ഇതിഹാസം, ആഗമം എന്നിവയുടെ നൂറുകണക്കിന് ഗ്രന്ഥങ്ങൾ പോലും ഈ ശിവപുരാണത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗത്തിനും തുല്യമല്ല.

ശൈവം പുരാണമമലം ശിവകീര്തിതം തദ്വ്യാസേന ശൈവപ്രവണേന ന സംഗൃഹീതമ് സംക്ഷേപതഃ സകലജീവഗുണോപകാരേ താപത്രയഘ്നമതുലം ശിവദം സതാം ഹി

ശിവൻ മഹത്വപ്പെടുത്തി ശുദ്ധമായ ഈ ശൈവപുരാണം, ശൈവഭക്തനായ വ്യാസൻ ചുരുക്കമായി സമാഹരിച്ചിട്ടില്ല. എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഉപകാരപ്രദവും, താപത്രയം നശിപ്പിക്കുന്നതും, സന്മാർഗ്ഗികൾക്ക് അനുപമമായ ശുഭം നൽകുന്നതുമാണ്.

വികൈതവോ ധര്മ ഇഹ പ്രഗീതോ വേദാംതവിജ്ഞാനമയഃ പ്രധാനഃ അമത്സരാംതര്ബുധവേദ്യവസ്തു സത്കൢപ്തമത്രൈവ ത്രിവര്ഗയുക്തമ്

ഇവിടെ ധർമ്മം വഞ്ചനയില്ലാതെ ഉപദേശിക്കപ്പെടുന്നു. ഇതിന്റെ പ്രധാനമായ ഉള്ളടക്കം വേദാന്തജ്ഞാനമാണ്. അസൂയയില്ലാത്ത ജ്ഞാനികൾക്ക് അറിയേണ്ടതും, ശരിയായി സ്ഥാപിതവും, മൂന്നു പുരുഷാർത്ഥങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതുമായ വിഷയമാണിത്.

ശൈവം പുരാണതിലകം ഖലു സത്പുരാണം വേദാംതവേദവിലസത്പരവസ്തുഗീതമ് യോ വൈ പഠേച്ച ശൃണുയാത്പരമാദരേണ ശംഭുപ്രിയഃ സ ഹി ലഭേത്പരമാം ഗതിം വൈ

ശൈവപുരാണം പുരാണങ്ങളിൽ ഉത്തമമായതും, വേദാന്തജ്ഞാനത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നതും, പരമാർത്ഥത്തെ ഗായിക്കുന്നതുമാണ്. ആരെങ്കിലും അതിനെ പരമഭക്തിയോടെ പാരായണം ചെയ്യുകയോ കേൾക്കുകയോ ചെയ്താൽ, ശംഭുവിന് പ്രിയനായവനും പരമഗതിയെ പ്രാപിക്കുന്നവനും ആകുന്നു.

ഇത്യാകര്ണ്യ വചഃ സൌതം പ്രോചുസ്തേ പരമര്ഷയഃ വേദാംതസാരസര്വസ്വം പുരാണം ശ്രാവയാദ്ഭുതമ്

ഇങ്ങനെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, പരമർഷികൾ സൂതനോട് പറഞ്ഞു: 'വേദാന്തത്തിന്റെ സാരവും സമ്പൂർണ്ണതയും ഉള്ള അത്ഭുതകരമായ പുരാണം ഞങ്ങൾക്ക് പാരായണം ചെയ്യൂ.'

ഇതി ശ്രുത്വാ മുനീനാം സ വചനം സുപ്രഹര്ഷിതഃ സംസ്മരഞ്ഛംകരം സൂതഃ പ്രോവാച മുനിസത്തമാന്

മുനികൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ട്, സൂതൻ അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ ശംകരനെ സ്മരിച്ച്, മഹർഷിമാരോട് പറഞ്ഞു.

ശൃണ്വംതു ഋഷയഃ സര്വേ സ്മൃത്വാ ശിവമനാമയമ് പുരാണപ്രവണം ശൈവം പുരാണം വേദസാരജമ്

എല്ലാ ഋഷികളും ശുദ്ധനായ ശിവനെ സ്മരിച്ച്, പുരാണപരമ്പര്യത്തോടും വേദസാരത്തോടും ചേർന്ന ശൈവപുരാണം കേൾക്കട്ടെ.

യത്ര ഗീതം ത്രികം പ്രീത്യാ ഭക്തിജ്ഞാനവിരാഗകമ്

അവിടെ ഭക്തിയും ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഉണർത്തുന്ന മൂവക ഗാനം സ്നേഹത്തോടെ പാടപ്പെടുന്നു.

വേദാംതവേദ്യം സദ്വസ്തു വിശേഷേണ പ്രവര്ണിതമ്

വേദാന്തം വഴി അറിയപ്പെടുന്ന സത്യം ഇവിടെ വ്യക്തമായി വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു.

ശൃണ്വംതു ഋഷയഃ സര്വേ പുരാണം വേദസാരജമ് പുരാ കാലേന മഹതാ കല്പേ ഽതീതേ പുനഃപുനഃ

എല്ലാ ഋഷികളും ഈ പുരാണം കേൾക്കട്ടെ; വേദങ്ങളുടെ സാരമായ ഇതു, പുരാതനകാലങ്ങളിലും അനവധി കല്പങ്ങളിലും വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രസംഗിക്കപ്പെട്ടതാണ്.

അസ്മിന്നുപസ്ഥിതേ കല്പേ പ്രവൃത്തേ സൃഷ്ടികര്മണി മുനീനാം ഷട്കുലീനാനാം ബ്രുവതാമിതരേതരമ്

ഇപ്പോൾ ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ കല്പത്തിൽ, സൃഷ്ടിക്കായുള്ള പ്രവർത്തനം തുടങ്ങുമ്പോൾ, ആറു വംശങ്ങളിലായിരുന്ന മുനികൾ പരസ്പരം സംവദിച്ചു.

ഇദം പരമിദം നേതി വിവാദഃ സുമഹാനഭൂത് തേ ഽഭിജഗ്മുര്വിധാതാരം ബ്രഹ്മാണം പ്രഷ്ടുമവ്യയമ്

'ഇതാണ് പരമം, ഇതല്ല' എന്നിങ്ങനെ വലിയൊരു തർക്കം അവരിൽ ഉണർന്നു; അതിനാൽ അവർ അക്ഷരനായ സ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവിനോടു ചോദിക്കാൻ സമീപിച്ചു.

വാഗ്ഭിര്വിനയഗര്ഭാഭിഃ സര്വേ പ്രാംജലയോ ഽബ്രുവന് ത്വം ഹി സര്വജഗദ്ധാതാ സര്വകാരണകാരണമ്

വിനയപൂർവമായ വാക്കുകളോടെ എല്ലാവരും കൈകൂപ്പി പറഞ്ഞു: 'നീയല്ലോ എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും സ്രഷ്ടാവും എല്ലാ കാരണങ്ങളുടെയും കാരണമുമാണ്.'

കഃ പുമാന്സര്വതത്ത്വേഭ്യഃ പുരാണഃ പരതഃ പരഃ യതോ വാചോ നിവര്തംതേ അപ്രാപ്യ മനസാ സഹ

എല്ലാ തത്വങ്ങൾക്കുമപ്പുറം, അതീതനും പുരാതനനും ആയ പരമപുരുഷൻ ആരാണ്? ആരെയാണു വാക്കും മനസ്സും എത്തിപ്പെടാതെ മടങ്ങിപ്പോകുന്നത്?

യസ്മാത്സര്വമിദം ബ്രഹ്മവിഷ്ണുരുദ്രേംദ്രപൂര്വകമ് സഹഭൂതേംദ്രിയൈഃ സര്വൈഃ പ്രഥമം സംപ്രസൂയതേ

ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും രുദ്രനും ഇന്ദ്രനും കൂടിയുള്ള എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുമൊക്കെ ആദ്യം ഉദ്ഭവിക്കുന്നത് ആരിൽ നിന്നാണ്?

ഏഷ ദേവോ മഹാദേവഃ സര്വജ്ഞോ ജഗദീശ്വരഃ അയം തു പരയാ ഭക്ത്യാ ദൃശ്യതേ നാ ഽന്യഥാ ക്വചിത്

ഈ ദേവൻ മഹാദേവനാണ്, എല്ലാം അറിയുന്നവനും ലോകങ്ങളുടെ അധിപതിയും; പരമഭക്തിയാൽ മാത്രമേ അവനെ എവിടെയും കാണാൻ കഴിയൂ, മറ്റുവഴിയില്ല.

രുദ്രോ ഹരിര്ഹരശ്ചൈവ തഥാന്യേ ച സുരേശ്വരാഃ ഭക്ത്യാ പരമയാ തസ്യ നിത്യം ദര്ശനകാംക്ഷിണഃ

രുദ്രനും ഹരിയും ഹരനും മറ്റു ദേവതാധിപതികളും എല്ലാം പരമഭക്തിയാൽ അവന്റെ ദർശനം എപ്പോഴും ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

ബഹുനാത്ര കിമുക്തേന ശിവേ ഭക്ത്യാ വിമുച്യതേ പ്രസാദാദ്ദേവതാഭക്തിഃ പ്രസാദോ ഭക്തിസംഭവഃ യഥേഹാംകുരതോ ബീജം ബീജതോ വാ യഥാംകുരഃ

ഇതിൽ കൂടുതൽ എന്ത് പറയണം? ശിവഭക്തിയിലൂടെ മോക്ഷം ലഭിക്കും; ദൈവങ്ങളുടെ ഭക്തി ദയയാൽ ഉണരുന്നു, ദയ ഭക്തിയിൽ നിന്നാണ് ജനിക്കുന്നത്; വിത്തിൽ നിന്ന് മുളയും മുളയിൽ നിന്ന് വിത്തും ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ.

തസ്മാദീശപ്രസാദാര്ഥം യൂയം ഗത്വാ ഭുവം ദ്വിജാഃ ദീര്ഘസത്രം സമാകൃധ്വം യൂയം വര്ഷസഹസ്രകമ്

അതിനാൽ, ഈശ്വരന്റെ കൃപയ്ക്കായി, നിങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ ചെന്നു, ദ്വിജന്മാരേ, ആയിരം വർഷം നീളുന്ന ഒരു ദീർഘയജ്ഞം നടത്തണം.