ശിവപുരാണമ്

ഉത്തരേ തസ്യ സരസസ്തീരേ കല്പതരോരധഃ വേദ്യാം വജ്രശിലാമയ്യാം മൃദുലേ മൃഗചര്മണി

ആ തടാകത്തിന്റെ വടക്കേ തീരത്ത്, ഒരു കല്പവൃക്ഷത്തിന്റെ കീഴിൽ, വജ്രക്കല്ലിൽ നിർമ്മിച്ച വേദിയിലുമുള്ള മൃദുലമായ മൃഗചർമ്മത്തിന്മേൽ—

സനത്കുമാരമാസീനം ശശ്വദ്ബാലവപുര്ധരമ് തത്കാലമാത്രോപരതം സമാധേരചലാത്മനഃ

സനത്കുമാരൻ ബാലസ്വരൂപത്തിൽ സ്ഥിരമായി ഇരുന്നു, ആ സമയത്ത് തന്നെ ധ്യാനത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ, അചഞ്ചലമായ മനസ്സോടെ.

ഉപാസ്യമാനം മുനിഭിര്യോഗീംദ്രൈരപി പൂജിതമ് ദദൃശുര്നൈമിഷേയാസ്തേ പ്രണതാശ്ചോപതസ്ഥിരേ

മഹർഷിമാരാൽ ആരാധിക്കപ്പെടുകയും യോഗികളാൽ ആദരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്ത സനത്കുമാരനെ, നൈമിഷാരണ്യത്തിലെ മഹർഷിമാർ കണ്ട്, വിനയത്തോടെ സമീപിച്ചു.

യാവത്പൃഷ്ടവതേ തസ്മൈ പ്രോചുഃ സ്വാഗതകാരണമ് തുമുലഃ ശുശ്രുവേ താവദ്ദിവി ദുംദുഭിനിസ്വനഃ

അവനെത്തന്നെ വരവിന്റെ കാര്യം ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ആകാശത്തിൽ നിന്നു വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ദേവതകളുടെ മൃദംഗങ്ങൾ മുഴങ്ങുന്നത് കേട്ടു.

ദദൃശേ തത്ക്ഷണേ തസ്മിന്വിമാനം ഭാനുസന്നിഭമ് ഗണേശ്വരൈരസംഖ്യേയൈഃ സംവൃതം ച സമംതതഃ

അത് തന്നെയായിരുന്നില്ല, അപ്പോൾ സൂര്യനെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശമുള്ള ഒരു വിമാനം അവിടെ പ്രത്യക്ഷമായി, എല്ലാ ദിക്കിലും അനവധി ശിവഗണന്മാർ അതിനെ ചുറ്റി നിൽക്കുന്നു.

അപ്സരോഗണസംകീര്ണം രുദ്രകന്യാഭിരാവൃതമ് മൃദംഗമുരജോദ്ഘുഷ്ടം വേണുവീണാരവാന്വിതമ്

അത് ആകാശനാരികൾകൊണ്ടും, രുദ്രന്റെ പുത്രിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതുമായിരിന്നു, മൃദംഗവും മറ്റുചെണ്ടകളും മുഴങ്ങുകയും, വംശിയും വീണയും മധുരമായി മുഴങ്ങുകയും ചെയ്തു.

ചിത്രരത്നവിതാനാഢ്യം മുക്താദാമവിരാജിതമ് മുനിഭിസ്സിദ്ധഗംധര്വൈര്യക്ഷചാരണകിന്നരൈഃ

വിഭിന്ന രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച തൂവാലുകളും, മുത്തുമാലകളാൽ ഭാസുരമായും, മുനിമാർ, സിദ്ധന്മാർ, ഗാന്ധർവന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, ചാരണന്മാർ, കിന്നരന്മാർ എന്നിവരാൽ സേവിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

നൃത്യദ്ഭിശ്ചൈവ ഗായദ്ഭിര്വാദയദ്ഭിശ്ച സംവൃതമ് വീരഗോവൃഷചിഹ്നേന വിദ്രമദ്രുമയഷ്ടിനാ

അവിടെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നവരും, പാടുന്നവരും, വാദ്യങ്ങൾ വായിക്കുന്നവരും ചുറ്റിയിരുന്നു; വീരമായ കാളയുടെ ചിഹ്നവും, വിദ്രുമം കൊണ്ടുള്ള ദണ്ഡവും അവിടെ കാണാമായിരുന്നു.

കൃതഗോപുരസത്കാരം കേതുനാ മാന്യഹേതുനാ തസ്യ മധ്യേ വിമാനസ്യ ചാമരദ്വിതയാംതരേ

അതിന് ഗോപുരവും, പതാകയും കൊണ്ടു വലിയ ആദരവോടെ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു; ആ വിമാനം നടുവിൽ, രണ്ട് ചാമരക്കൊലുകൾക്കിടയിൽ,

ഛത്ത്രസ്യ മണിദംഡസ്യ ചംദ്രസ്യേവ ശുചേരധഃ ദിവ്യസിംഹാസനാരൂഢം ദേവ്യാ സുയശയാ സഹ

മണിമുറ്റിയ ദണ്ഡും, വെളുത്ത ശുഭ്രമായ കുടയും, ചന്ദ്രനെപ്പോലെയുള്ളതും, ദിവ്യസിംഹാസനത്തിൽ ദേവിയോടൊപ്പം ഇരിക്കുന്നതും,

ശ്രിയാ ച വപുഷാ ചൈവ ത്രിഭിശ്ചാപി വിലോചനൈഃ പ്രാകാരൈരഭികൃത്യാനാം പ്രത്യഭിജ്ഞാപകം പ്രഭോഃ

മഹത്വവും സൗന്ദര്യവും നിറഞ്ഞതും, മൂന്നു കണ്ണുകളോടെ, കെട്ടുരുക്കിയ മതിലുകൾക്കുള്ളിൽ, ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യം വ്യക്തമാക്കുന്ന വിധത്തിൽ,

അവിലംഘ്യ ജഗത്കര്തുരാജ്ഞാപനമിവാഗതമ് സര്വാനുഗ്രഹണം ശംഭോഃ സാക്ഷാദിവ പുരഃസ്ഥിതമ്

ലോകസ്രഷ്ടാവിന്റെ ലംഘിക്കാനാവാത്ത ആജ്ഞ തന്നെ അവിടെ വന്നതുപോലെയും, ശംഭുവിന്റെ സർവ്വാനുഗ്രഹം നേരിൽ പ്രത്യക്ഷമായതുപോലെയും തോന്നിച്ചു.

ശിലാദതനയം സാക്ഷാച്ഛ്രീമച്ഛൂലവരായുധമ് വിശ്വേശ്വരഗണാധ്യക്ഷം വിശ്വേശ്വരമിവാപരമ്

അവിടെ തന്നെയാണ് ശിലാദന്റെ പുത്രൻ, മഹത്തായ ശൂലവും വരാഹായുധവും കൈവശം വച്ച, വിശ്വേശ്വരന്റെ ഗണങ്ങളുടെ നേതാവായി, മറ്റൊരു വിശ്വേശ്വരനായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്.

വിശ്വസ്യാപി വിധാത്ഃണാം നിഗ്രഹാനുഗ്രഹക്ഷമമ് ചതുര്ബാഹുമുദാരാംഗം ചന്ദ്രരേഖാവിഭൂഷിതമ്

ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാക്കളോടും നിഗ്രഹവും അനുഗ്രഹവും നൽകാൻ ശേഷിയുള്ളവൻ, നാലു കൈകളും, ഉജ്ജ്വലമായ ശരീരവും, ചന്ദ്രക്കല അലങ്കാരമായുമാണ് അവൻ.

കംഠേ നാഗേന മൌലൌ ച ശശാംകേനാപ്യലംകൃതമ് സവിഗ്രഹമിവൈശ്വര്യം സാമര്ഥ്യമിവ സക്രിയമ്

കഴുത്തിൽ പാമ്പും, തലയിൽ ചന്ദ്രനും അലങ്കാരമായി, ഐശ്വര്യവും ശക്തിയും ശരീരരൂപത്തിൽ പ്രകടമായിരിക്കുന്നു.

സമാപ്തമിവ നിര്വാണം സര്വജ്ഞമിവ സംഗതമ് ദൃഷ്ട്വാ പ്രഹൃഷ്ടവദനോ ബ്രഹ്മപുത്രഃ സഹര്ഷിഭിഃ

മോക്ഷം തന്നെ പൂർത്തിയായതുപോലും, സർവ്വജ്ഞത തന്നെ രൂപം കൊണ്ടതുപോലും, അവനെ കണ്ടപ്പോൾ ബ്രഹ്മാപുത്രനും മുനിമാരും സന്തോഷത്തോടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.

തസ്ഥൌ പ്രാഞ്ജലിരുത്ഥായ തസ്യാത്മാനമിവാര്പയന് അഥ തത്രാംതരേ തസ്മിന്വിമാനേ ചാവനിം ഗതേ

അവൻ കൈകൂപ്പി എഴുന്നേറ്റ്, തന്റെ ആത്മാവിനെപോലെയായി സമർപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ, ആ വിമാനം ഭൂമിയിൽ ഇറങ്ങുമ്പോൾ,

പ്രണമ്യ ദണ്ഡവദ്ദേവം സ്തുത്വാ വ്യജ്ഞാപയന്മുനീമ് ഷട്കുലീയാ ഇമേ ദീര്ഘം നൈമിഷേ സത്രമാസ്ഥിതാഃ ആഗതാ ബ്രഹ്മണാദിഷ്ടാഃ പൂര്വമേവാഭികാംക്ഷയാ

ദൈവത്തെ ദണ്ഡവത്പ്രണാമം ചെയ്ത്, സ്തുതിച്ച്, അവൻ മുനിമാരോടു പറഞ്ഞു: 'ഈ ആറു കുടുംബങ്ങൾ ദീർഘകാലമായി നൈമിഷാരണ്യയിലേയ്ക്കുള്ള യാഗത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ബ്രഹ്മാവിന്റെ കല്പനപ്രകാരം, ആദ്യം തന്നെ ആഗ്രഹിച്ച് ഇവർ ഇവിടെ എത്തിയവരാണ്.'

ശ്രുത്വാ വാക്യം ബ്രഹ്മപുത്രസ്യ നംദീഛിത്ത്വാ പാശാന്ദൃഷ്ടിപാതേന സദ്യഃ ശൈവം ധര്മം ചൈശ്വരം ജ്ഞാനയോഗം ദത്ത്വാ ഭൂയോ ദേവപാര്ശ്വം ജഗാമ

ബ്രഹ്മാപുത്രന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, നന്ദി ഒരു കാഴ്ചകൊണ്ടുതന്നെ അവരുടെ ബന്ധങ്ങൾ മുറിച്ചു, ശൈവധർമ്മവും ദൈവികജ്ഞാനവും യോഗവും നൽകി, പിന്നെ ദേവന്മാരുടെ അടുക്കൽ മടങ്ങി.

സനത്കുമാരേണ ച തത്സമസ്തം വ്യാസായ സാക്ഷാദ്ഗുരവേ മമോക്തമ് വ്യാസേന ചോക്തം മഹിതേന മഹ്യം മയാ ച തദ്വഃ കഥിതം സമാസാത്

ഇതെല്ലാം സനത്കുമാരൻ നേരിട്ട് ഗുരുവായ വ്യാസനോട് പറഞ്ഞു, മഹത്വമുള്ള വ്യാസൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു, ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളോട് സംക്ഷേപമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

നാവേദവിദ്ഭ്യഃ കഥനീയമേതത്പുരാണരത്നം പുരശാസനസ്യ നാഭക്തശിഷ്യായ ച നാസ്തികേഭ്യോ ദത്തം ഹി മോഹാന്നിരയം ദദാതി

വേദം അറിയാത്തവർക്കും, ഭക്തിയില്ലാത്ത ശിഷ്യർക്കും, നാസ്തികർക്കും ഈ പുരാണരത്നം പറയരുത്; അവരോട് മോഹത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, അത് നരകത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്.

മാര്ഗേണ സേവാനുഗതേന യൈസ്തദ്ദത്തം ഗൃഹീതം പഠിതം ശ്രുതം വാ തേഭ്യഃ സുഖം ധര്മമുഖം ത്രിവര്ഗം നിര്വാണമംതേ നിയതം ദദാതി

ഈ മാർഗത്തിൽ ഭക്തിപൂർവ്വം ശരിയായ രീതിയിൽ സ്വീകരിച്ചവരും പഠിച്ചവരും കേട്ടവർക്കും, അത്തരം ആളുകൾക്ക് സന്തോഷവും, ധർമ്മത്തിലേക്കുള്ള വഴി, ജീവിതത്തിലെ മൂന്നു ലക്ഷ്യങ്ങൾ, അവസാനം മോക്ഷം എന്നിവയെല്ലാം ഉറപ്പായും നൽകുന്നു.

പരസ്പരസ്യോപകൃതം ഭവദ്ഭിര്മയാ ച പൌരാണികമാര്ഗയോഗാത് അതോ ഗമിഷ്യേ ഽഹമവാപ്തകാമഃ സമസ്തമേവാസ്തു ശിവം സദാ നഃ

പുരാണമാർഗം വഴി നിങ്ങൾക്കും എനിക്കും പരസ്പരം ഉപകാരമായിട്ടുണ്ട്; ഇപ്പോൾ എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റിയതുകൊണ്ട് ഞാൻ പോകുന്നു. എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാവർക്കും ശുഭം ഉണ്ടാകട്ടെ.

സൂതേ കൃതാശിഷി ഗതേ മുനയഃ സുവൃത്താ യാഗേ ച പര്യവസിതേ മഹതി പ്രയോഗേ കാലേ കലൌ ച വിഷയൈഃ കലുഷായമാണേ വാരാണസീപരിസരേ വസതിം വിനേതുഃ

യാഗം പൂർത്തിയായപ്പോൾ, വ്രതങ്ങൾ പാലിച്ചിരുന്ന മുനികൾ മഹായാഗം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, കലിയുഗത്തിൽ ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ ആസ്വാദനം കൊണ്ടു മനുഷ്യർ മലിനരാകുമ്പോൾ, അവർ വാരാണസിയുടെ സമീപത്ത് താമസം സ്ഥാപിച്ചു.

അഥ ച തേ പശുപാശമുമുക്ഷയാഖിലതയാ കൃതപാശുപതവ്രതാഃ അധികൃതാഖിലബോധസമാധയഃ പരമനിര്വൃതിമാപുരനിംദിതാഃ

അപ്പോൾ, ലോകബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മുഴുവനായി മോചിതരാകാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, പശുപതിവ്രതം അനുഷ്ഠിച്ച്, പൂർണ്ണമായ അറിവും ഏകാഗ്രതയും നേടിയവർ, അവഹേളനമില്ലാത്ത പരമാനന്ദം പ്രാപിച്ചു.

ഏതച്ഛിവപുരാണം ഹി സമാപ്തം ഹിതമാദരാത് പഠിതവ്യം പ്രയത്നേന ശ്രോതവ്യം ച തഥൈവ ഹി

ഈ ശിവപുരാണം ഇപ്പോൾ സമാപിച്ചു; ഇത് ഉപകാരപ്രദമാണ്, അതിനാൽ ശ്രദ്ധയോടെ വായിക്കുകയും അതുപോലെ തന്നെ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുകയും വേണം.

നാസ്തികായ ന വക്തവ്യമശ്രദ്ധായ ശഠായ ച അഭക്തായ മഹേശസ്യ തഥാ ധര്മധ്വജായ ച

ഇത് നാസ്തികർക്കും, വിശ്വാസമില്ലാത്തവർക്കും, കപടന്മാർക്കും, മഹേശനോടു ഭക്തിയില്ലാത്തവർക്കും, പുറത്തു മാത്രം ധാർമ്മികത കാണിക്കുന്നവർക്കും പറയാൻ പാടില്ല.

ഏതച്ഛ്രുത്യാ ഹ്യേകവാരം ഭവേത്പാപം ഹി ഭസ്മസാത് അഭക്തോ ഭക്തിമാപ്നോതി ഭക്തോ ഭക്തിസമൃദ്ധിഭാക്

ഇത് ഒരിക്കൽ പോലും കേട്ടാൽ പാപങ്ങൾ എല്ലാം ചിതയാകുന്നു; ഭക്തിയില്ലാത്തവൻ ഭക്തി നേടുന്നു, ഭക്തൻ കൂടുതൽ ഭക്തിയിൽ സമൃദ്ധനാകുന്നു.

പുനഃ ശ്രുതേ ച സദ്ഭക്തിര്മുക്തിസ്സ്യാച്ച ശ്രുതേഃ പുനഃ തസ്മാത്പുനഃപുനശ്ചൈവ ശ്രോതവ്യം ഹി മുമുക്ഷുഭിഃ

ഇതിനെ വീണ്ടും വീണ്ടും കേൾക്കുമ്പോൾ സത്യമായ ഭക്തി ജനിക്കുന്നു, പിന്നെയും കേൾക്കുമ്പോൾ മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ഇതിനെ ആവർത്തിച്ച് കേൾക്കണം.