ശിവപുരാണമ്

ഭക്തസ്യ തേ സമാഖ്യാതം ന ദേയം യസ്യ കസ്യചിത് ദേയം ച ശിവഭക്തേഭ്യഃ ശിവേന കഥിതം പുരാ

ഭക്തനായ നിനക്കിത് വിശദീകരിച്ചു. ഇത് ആര്ക്കും നൽകേണ്ടതല്ല. ശിവഭക്തന്മാർക്ക് മാത്രം നൽകണം, പുരാതനകാലത്ത് ശിവൻ തന്നെ പറഞ്ഞതുപോലെ.

നിത്യനൈമിത്തികാത്കാമ്യാദ്യാ സിദ്ധിരിഹ കീര്തിതാ സാ സര്വാ ലഭ്യേത സദ്യോ ലിംഗബേരപ്രതിഷ്ഠയാ

ദൈനംദിനവും പ്രത്യേകവും ഇഷ്ടപ്രാപ്തിക്കായുള്ളവയും ഉൾപ്പെടെയുള്ള എല്ലാ കർമ്മങ്ങളിലും വിജയമെന്നത് ഇവിടെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ലിംഗബിംബം സ്ഥാപിച്ചാൽ അതെല്ലാം ഉടൻ ലഭിക്കും.

സര്വോ ലിംഗമയോ ലോകസ്സര്വം ലിംഗേ പ്രതിഷ്ഠിതമ് തസ്മാത്പ്രതിഷ്ഠിതേ ലിംഗേ ഭവേത്സര്വം പതിഷ്ഠിതമ്

സകല ലോകവും ലിംഗത്തിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; എല്ലാം ലിംഗത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. അതുകൊണ്ട് ലിംഗം സ്ഥാപിക്കുമ്പോൾ എല്ലാം നിലനിൽക്കും.

ബ്രഹ്മണാ വിഷ്ണുനാ വാപി രുദ്രേണാന്യേന കേന വാ ലിംഗപ്രതിഷ്ഠാമുത്സൃജ്യ ക്രിയതേ സ്വപദസ്ഥിതിഃ

ബ്രഹ്മാവോ, വിഷ്ണുവോ, രുദ്രനോ, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റാരാവശ്യമായാലും, ലിംഗസ്ഥാപനം ഉപേക്ഷിച്ച് തങ്ങളുടെ സ്ഥാനം മാത്രം കൈവരിച്ചാൽ,

കിമന്യദിഹ വക്തവ്യം പ്രതിഷ്ഠാം പ്രതി കാരണമ് പര്തിഷ്ഠിതം ശിവേനാപി ലിംഗം വൈശ്വേശ്വരം യതഃ

സ്ഥാപനത്തെക്കുറിച്ച് മറ്റെന്ത് പറയേണ്ടതുണ്ട്? കാരണം, ലോകനാഥനായ ലിംഗം ശിവൻതന്നെ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്.

തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന പരത്രേഹ ച ശര്മണേ സ്ഥാപയേത്പരമേശസ്യ ലിംഗം ബേരമഥാപി വാ

അതുകൊണ്ട്, എല്ലാ ശ്രമവും കൊണ്ടും, ഈ ലോകത്തോ മറ്റുള്ള ലോകത്തോ സന്തോഷത്തിനായി പരമേശ്വരന്റെ ലിംഗം അല്ലെങ്കിൽ പ്രതിമ സ്ഥാപിക്കണം.

കിമിദം ലിംഗമാഖ്യാതം കഥം ലിംഗീ മഹേശ്വരഃ കഥം ച ലിംഗഭാവോ ഽസ്യ കസ്മാദസ്മിഞ്ഛിവോ ഽര്ച്യതേ

ഈ ലിംഗം എന്നത് എന്താണ്? മഹേശ്വരൻ എങ്ങനെ ലിംഗധാരി ആകുന്നു? അവനിൽ ലിംഗഭാവം എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നു? ശിവൻ ഈ രൂപത്തിൽ എന്തുകൊണ്ട് ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു?

അവ്യക്തം ലിംഗമാഖ്യാതം ത്രിഗുണപ്രഭവാപ്യയമ് അനാദ്യനംതം വിശ്വസ്യ യദുപാദാനകാരണമ്

ലിംഗം എന്നത് അദൃശ്യവും മൂലഗുണങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ളതും, ആദിയില്ലാത്തതും അനന്തവുമാണ്; അതാണ് ഈ ലോകത്തിന്റെ കാരണമായ വസ്തു.

തദേവ മൂലപ്രകൃതിര്മായാ ച ഗഗനാത്മികാ തത ഏവ സമുത്പന്നം ജഗദേതച്ചരാചരമ്

അത് തന്നെയാണ് മൂലപ്രകൃതിയും മായയും, ആകാശസ്വഭാവമുള്ളതും; അതിൽ നിന്നാണ് ഈ ചലനശൂന്യമായ ലോകം മുഴുവൻ ഉദിച്ചിരിക്കുന്നത്.

അശുദ്ധം ചൈവ ശുദ്ധം യച്ഛുദ്ധാശുദ്ധം ച തത്ത്രിധാ തതഃ ശിവോ മഹേശശ്ച രുദ്രോ വിഷ്ണുഃ പിതാമഹഃ

അശുദ്ധം, ശുദ്ധം, ശുദ്ധവും അശുദ്ധവും ചേർന്നതായും മൂന്ന് വിധത്തിൽ ഉള്ളതിൽ നിന്നാണ് ശിവൻ, മഹേശൻ, രുദ്രൻ, വിഷ്ണു, പിതാമഹൻ എന്നിവരുണ്ടാകുന്നത്.

ഭൂതാനി ചേന്ദ്രിയൈര്ജാതാ ലീയന്തേ ഽത്ര ശിവാജ്ഞയാ അത ഏവ ശിവോ ലിംഗോ ലിംഗമാജ്ഞാപയേദ്യതഃ

ഭൂതങ്ങളും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ജനിച്ച്, ശിവന്റെ ആജ്ഞയാൽ അവ ഇവിടെ ലയിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് ശിവൻ ലിംഗം, കാരണം എല്ലാം ലിംഗത്തിന്റെ ആജ്ഞയാൽ നടക്കുന്നു.

യതോ ന തദനാജ്ഞാതം കാര്യായ പ്രഭവേത്സ്വതഃ തതോ ജാതസ്യ വിശ്വസ്യ തത്രൈവ വിലയോ യതഃ

അവന്റെ ആജ്ഞയില്ലാതെ ഒന്നും സ്വതന്ത്രമായി നടക്കുകയില്ല; ഈ ലോകം ജനിച്ചതിനു ശേഷം അതിന്റെ ലയവും അവിടെയാണു സംഭവിക്കുന്നത്.

അനേന ലിംഗതാം തസ്യ ഭവേന്നാന്യേന കേനചിത് ലിംഗം ച ശിവയോര്ദേഹസ്താഭ്യാം യസ്മാദധിഷ്ഠിതമ്

ഇതുകൊണ്ടാണ് അവനിൽ ലിംഗഭാവം ഉണ്ടാകുന്നത്, മറ്റൊന്നുകൊണ്ടല്ല; ലിംഗം ശിവനും ശക്തിയും ചേർന്ന ദേഹമാണ്, കാരണം അതിൽ ഇരുവരും വസിക്കുന്നു.

അതസ്തത്ര ശിവഃ സാമ്ബോ നിത്യമേവ സമര്ചയേത് ലിംഗവേദീ മഹാദേവീ ലിംഗം സാക്ഷാന്മഹേശ്വരഃ

അതിനാൽ അവിടെ ശിവനും അംബാളും എല്ലായ്പ്പോഴും ആരാധിക്കപ്പെടണം; ലിംഗം ആണ് വേദി, മഹാദേവി, ലിംഗം തന്നെയാണ് മഹേശ്വരൻ.

തയോഃ സംപൂജനാദേവ സ ച സാ ച സമര്ചിതൌ ന തയോര്ലിംഗദേഹത്വം വിദ്യതേ പരമാര്ഥതഃ

ഇരുവരെയും ആരാധിച്ചാൽ അവനും അവളും ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു; യഥാർത്ഥത്തിൽ, ലിംഗത്തിന് ഇരുവർക്കും ദേഹരൂപം ഇല്ല.

യതസ്ത്വേതൌ വിശുദ്ധൌ തൌ ദേഹസ്തദുപചാരതഃ തദേവ പരമാ ശക്തിഃ ശിവസ്യ പരമാത്മനഃ

അവരിരുവരും ശുദ്ധരായതിനാൽ, അവരുടെ ദേഹം ഉപമയാത്രയാണ്; അതാണ് ശിവന്റെ പരമശക്തി, പരമാത്മാവിന്റെ ശക്തി.

ശക്തിരാജ്ഞാം യദാദത്തേ പ്രസൂതേ തച്ചരാചരമ് ന തസ്യ മഹിമാ ശക്യോ വക്തും വര്ഷശതൈരപി

ശക്തി ആജ്ഞ സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ, ചലിക്കുന്നതും അചലവും എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കുന്നു; അവന്റെ മഹത്വം നൂറു വർഷം പറഞ്ഞാലും വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല.

യേനാദൌ മോഹിതൌ സ്യാതാം ബ്രഹ്മനാരായണാവപി പുരാ ത്രിഭുവനസ്യാസ്യ പ്രലയേ സമുപസ്ഥിതേ

ആദിയിൽ, ഈ മൂലോകങ്ങളുടെ പ്രളയം അടുത്തപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവിനെയും നാരായണനെയും പോലും ആരോ മോഹിപ്പിച്ചു.

വാരിശയ്യാഗതോ വിഷ്ണുഃ സുഷ്വാപാനാകുലഃ സുഖമ് യദൃച്ഛയാ ഗതസ്തത്ര ബ്രഹ്മാ ലോകപിതാമഹഃ

വെള്ളത്തിൽ കിടന്ന വിഷ്ണു ആഴമായി ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു; ആ സമയത്ത് ലോകപിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവ് അവിടെ എത്തി.

ദദര്ശ പുണ്ഡരീകാക്ഷം സ്വപന്തം തമനാകുലമ് മായയാ മോഹിതഃ ശമ്ഭോര്വിഷ്ണുമാഹ പിതാമഹഃ

കുമുദദളനയനനായവനെ ശാന്തമായി ഉറങ്ങുന്നത് ബ്രഹ്മാവ് കണ്ടു; ശംഭുവിന്റെ മായയാൽ മോഹിതനായ ബ്രഹ്മാവ് വിഷ്ണുവിനോട് പറഞ്ഞു.

കസ്ത്വം വദേത്യമര്ഷേണ പ്രഹൃത്യോത്ഥാപ്യ മാധവമ് സ തു ഹസ്തപ്രഹാരേണ തീവ്രേണാഭിഹതഃ ക്ഷണാത്

കോപത്തോടെ മാധവനെ ഉണർത്തി അടിച്ചു: 'നീ ആരാണ്? പറയു!' എന്നാൽ ശക്തമായ കൈയടി കിട്ടി വിഷ്ണു ഉടൻ ഉണർന്നു.

പ്രബുദ്ധോത്ഥായ ശയനാദ്ദദര്ശ പരമേഷ്ഠിനമ് തമാഹ ചാംതസ്സംക്രുദ്ധഃ സ്വയമക്രുദ്ധവദ്ധരിഃ

ഉണർന്ന് കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ വിഷ്ണു പരമേഷ്ഠിയെ കണ്ടു; ഹരിഅകത്തൊരു കോപം ഉണ്ടായിരുന്നു, എന്നാൽ പുറത്തു കാണിച്ചില്ല.

കുതസ്ത്വമാഗതോ വത്സ കസ്മാത്ത്വം വ്യാകുലോ വദ ഇതി വിഷ്ണുവചഃ ശ്രുത്വാ പ്രഭുത്വഗുണസൂചകമ്

'നീ എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്, മകനേ? എന്തുകൊണ്ടാണ് നീ വിഷമിതൻ?' എന്നിങ്ങനെ വിഷ്ണുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അവന്റെ പ്രഭുത്വം സൂചിപ്പിച്ചു...

രജസാ ബദ്ധവൈരസ്തം ബ്രഹ്മാ പുനരഭാഷത വത്സേതി മാം കുതോ ബ്രൂഷേ ഗുരുഃ ശിഷ്യമിവാത്മനഃ

രാഗത്തിലും വൈരത്തിലും കുടുങ്ങിയ ബ്രഹ്മാവ് വീണ്ടും പറഞ്ഞു: 'ഗുരു ശിഷ്യനോട് വിളിക്കുന്നപോലെ നീ എനിക്ക് 'കുഞ്ഞേ' എന്ന് വിളിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?'

മാം ന ജാനാസി കിം നാഥം പ്രപഞ്ചോ യസ്യ മേ കൃതിഃ ത്രിധാത്മാനം വിഭജ്യേദം സൃഷ്ട്വാഥ പരിപാല്യതേ

നീ എന്നെ ഈ ലോകത്തിന്റെ ഉടമയെന്നായി അറിയുന്നില്ലേ? ഈ സകലവും എന്റെ സൃഷ്ടിയാണ്. ഞാൻ തന്നെ മൂന്നു രൂപങ്ങളായി വിഭജിച്ച് ഈ ലോകം സൃഷ്ടിച്ച് സംരക്ഷിക്കുന്നു.

സംഹരാമി നമേ കശ്ചിത്സ്രഷ്ടാ ജഗതി വിദ്യതേ ഇത്യുക്തേ സതി സോ ഽപ്യാഹ ബ്രഹ്മാണം വിഷ്ണുരവ്യയഃ

'ലോകത്തിൽ മറ്റാരും ഇല്ല, ഞാൻ മാത്രം സൃഷ്ടാവ്; ഞാൻ മാത്രം എല്ലാം അപ്രത്യക്ഷമാക്കുന്നു.' അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അക്ഷയനായ വിഷ്ണു ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു:

അഹമേവാദികര്താസ്യ ഹര്താ ച പരിപാലകഃ ഭവാനപി മമൈവാംഗാദവതീര്ണഃ പുരാവ്യയാത്

'ഈ ലോകത്തിന്റെ ആദി സ്രഷ്ടാവും സംരക്ഷകനും സംഹാരകനും ഞാൻ തന്നെ. നീയും പണ്ടെ, അക്ഷയമായ എന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദിച്ചത്.'

മന്നിയോഗാത്ത്വമാത്മാനം ത്രിധാ കൃത്വാ ജഗത്ത്രയമ് സൃജസ്യവസി ചാംതേ തത്പുനഃ പ്രതിസൃജസ്യപി

'എന്റെ ഇച്ഛയാൽ നീ തന്നെ മൂന്നു ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ച് മൂന്ന് ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും അവ സംരക്ഷിക്കുകയും അവസാനം വീണ്ടും അവയെ അപ്രത്യക്ഷമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.'

വിസ്മൃതോസി ജഗന്നാഥം നാരായണമനാമയമ് തവാപി ജനകം സാക്ഷാന്മാമേവമവമന്യസേ

'നീ ലോകനാഥനായ, ദോഷമില്ലാത്ത നാരായണനെയും നേരിട്ട് നിന്നെ പിറവിപ്പിച്ച എന്നെയും മറന്നുപോയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് നീ എന്നെ അവഗണിക്കുന്നത്.'