ശിവപുരാണമ്

ഷഡക്ഷരേണ വാ ദേവം സൂക്തമന്ത്രേണ പൂജയേത് ശിവഭക്തോ ജിതക്രോധോ ഹ്യലബ്ധോ ലബ്ധ ഏവ ച

ആരും ആ ആറക്ഷരമന്ത്രം കൊണ്ടോ ഈ സ്തുതിമന്ത്രം കൊണ്ടോ ദേവനെ ആരാധിച്ചാൽ, ശിവഭക്തനും ക്രോധം ജയിച്ചവനും, ലഭിച്ചവൻ ആയാലും ലഭിക്കാത്തവൻ ആയാലും, അവൻ നിർഭാഗ്യനല്ല; അവൻ സഫലനാണ്.

അലബ്ധാല്ലബ്ധ ഏവാത്ര വിശിഷ്ടോ നാത്ര സംശയഃ സ ബ്രഹ്മാംഗേന വാ തേന സഹംസേന വിമുച്യതേ

ഇവിടെ ലഭിക്കാത്തവനും ലഭിച്ചതുപോലെയാണ്; ഇതിൽ സംശയമില്ല. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഭാഗം കൊണ്ടോ ഹംസനോടൊപ്പം കൊണ്ടോ അവൻ മോചനം പ്രാപിക്കും.

തസ്മാന്നിത്യം ശിവം ഭക്ത്യാ സൂക്തമന്ത്രേണ പൂജയേത് ഏകകാലം ദ്വികാലം വാ ത്രികാലം നിത്യമേവ വാ

അതിനാൽ, ശിവനെ ഭക്തിയോടെ സ്തുതിമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ഒരിക്കൽ, രണ്ടിക്കൽ, മൂന്നു പ്രാവശ്യം അല്ലെങ്കിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും ആരാധിക്കണം.

യേ ഽര്ചയംതി മഹാദേവം വിജ്ഞേയാസ്തേ മഹേശ്വരാഃ ജ്ഞാനേനാത്മസഹായേന നാര്ചിതോ ഭഗവാഞ്ഛിവഃ

മഹാദേവനെ ആരാധിക്കുന്നവർ തന്നെ മഹേശ്വരന്മാരായി അറിയപ്പെടണം; ആത്മാവിന്റെ സഹായത്തോടുകൂടി ജ്ഞാനത്താൽ മാത്രം ഭഗവാൻ ശിവൻ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

സ ചിരം സംസരത്യസ്മിന്സംസാരേ ദുഃഖസാഗരേ ദുര്ല്ലഭം പ്രാപ്യ മാനുഷ്യം മൂഢോ നാര്ചയതേ ശിവമ്

ഈ ലോകത്തിൽ ദു:ഖസമുദ്രത്തിൽ ദീർഘകാലം സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; അപൂർവമായ മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചിട്ടും, ഭ്രമിച്ചവൻ ശിവനെ ആരാധിക്കാറില്ല.

നിഷ്ഫലം തസ്യ തജ്ജന്മ മോക്ഷായ ന ഭവേദ്യതഃ ദുര്ല്ലഭം പ്രാപ്യ മാനുഷ്യം യേ ഽര്ചയന്തി പിനാകിനമ്

അവനു ആ ജന്മം ഫലപ്രദമല്ല, മോക്ഷം ലഭിക്കാത്തതിനാൽ; എന്നാൽ അപൂർവമായ മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചവർ പിനാകധാരിയെ ആരാധിച്ചാൽ—

തേഷാം ഹി സഫലം ജന്മ കൃതാര്ഥാസ്തേ നരോത്തമാഃ ഭവഭക്തിപരാ യേ ച ഭവപ്രണതചേതസഃ

അവർക്കാണ് ജന്മം സഫലമായത്; ഭവനു ഭക്തിയുള്ളവരും ഭവനു ശിരസു നമിക്കുന്ന മനസ്സുള്ളവരും മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠരാണ്.

ഭവസംസ്മരണോദ്യുക്താ ന തേ ദുഃഖസ്യ ഭാഗിനഃ ഭവനാനി മനോജ്ഞാനി വിഭ്രമാഭരണാഃ സ്ത്രിയഃ

ഭവനെ സ്മരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർക്ക് ദു:ഖം ഉണ്ടാവില്ല; മനോഹരമായ വീടുകളും, മോഹഭരണങ്ങളും, സ്ത്രീകളും—

ധനം ചാതൃപ്തിപര്യന്തം ശിവപൂജാവിധേഃ ഫലമ് യേ വാഞ്ഛന്തി മഹാഭോഗാന്രാജ്യം ച ത്രിദശാലയേ

തൃപ്തിയില്ലാത്ത സമ്പത്തും—ഇവയെല്ലാം മഹാഭോഗങ്ങളും ദേവലോകത്തിലെ രാജ്യത്വവും ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ശിവാരാധനയുടെ ഫലങ്ങളാണ്.

തേ വാഞ്ഛന്തി സദാകാലം ഹരസ്യ ചരണാമ്ബുജമ് സൌഭാഗ്യം കാന്തിമദ്രൂപം സത്ത്വം ത്യാഗാര്ദ്രഭാവതാ

അവർ എപ്പോഴും ഹരന്റെ കമലപാദങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; സൗഭാഗ്യവും, കാന്തിയും, മനോഹരമായ രൂപവും, സദ്ഗുണവും, ത്യാഗത്തിൽ ഉണർന്ന മനസ്സും—

ശൌര്യം വൈ ജഗതി ഖ്യാതിശ്ശിവമര്ചയതോ ഭവേത് തസ്മാത്സര്വം പരിത്യജ്യ ശിവൈകാഹിതമാനസഃ

ശിവനെ ആരാധിക്കുന്നവർക്കു ലോകത്തിൽ വീരതയും പ്രശസ്തിയും ലഭിക്കും; അതിനാൽ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് ശിവനിൽ മാത്രം മനസ്സു നിർത്തണം.

ശിവപൂജാവിധിം കുര്യാദ്യദീച്ഛേച്ഛിവമാത്മനഃ ത്വരിതം ജീവിതം യാതി ത്വരിതം യാതി യൌവനമ്

ആത്മാവിനായി ശിവനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ശിവപൂജാവിധി നിർവഹിക്കണം; ജീവൻ വേഗത്തിൽ കടന്നു പോകുന്നു, യൗവനം വേഗത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു—

ത്വരിതം വ്യാധിരഭ്യേതി തസ്മാത്പൂജ്യഃ പിനാകധൃക് യാവന്നായാതി മരണം യാവന്നാക്രമതേ ജരാ

രോഗം വേഗത്തിൽ വരാം; അതിനാൽ മരണം വരുന്നതുവരെ, വൃദ്ധാവസ്ഥ കൈവരിക്കുന്നതുവരെ, പിനാകധാരിയെ ആരാധിക്കണം.

യാവന്നേന്ദ്രിയവൈകല്യം താവത്പൂജയ ശംകരമ് ന ശിവാര്ചനതുല്യോ ഽസ്തി ധര്മോ ഽന്യോ ഭുവനത്രയേ

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ദുർബലമാകുന്നതുവരെ ശംകരനെ ആരാധിക്കണം; ശിവാരാധനക്ക് തുല്യമായ മറ്റൊരു ധർമ്മം മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ഇല്ല.

ഇതി വിജ്ഞായ യത്നേന പൂജനീയസ്സദാശിവഃ ദ്വാരയാഗം ജവനികാം പരിവാരബലിക്രിയാമ്

ഇത് മനസ്സിലാക്കി, സദാശിവനെ ഉത്സാഹത്തോടെ ആരാധിക്കണം; വാതിൽപൂജയും തിരശ്ശീലയും അനുചരന്മാർക്കുള്ള ബലിക്രമങ്ങളും നടത്തണം.

നിത്യോത്സവം ച കുര്വീത പ്രസാദേ യദി പൂജയേത് ഹവിര്നിവേദനാദൂര്ധ്വം സ്വയം ചാനുചരോ ഽപി വാ

എപ്പോഴും ഉത്സവം നടത്തണം; സാധ്യമായാൽ, ഹവിസ്സർപ്പണം കഴിഞ്ഞ്, സ്വയം അല്ലെങ്കിൽ അനുചരൻ വഴിയോ, കൃപാസമയത്ത് ആരാധിക്കണം.

പ്രസാദപരിവാരേഭ്യോ ബലിം ദദ്യാദ്യഥാക്രമമ് നിര്ഗമ്യ സഹ വാദിത്രൈസ്തദാശാഭിമുഖഃ സ്ഥിതഃ

കൃപാനുചരന്മാർക്ക് ക്രമമനുസരിച്ച് ബലി അർപ്പിക്കണം; തുടർന്ന് വാദ്യങ്ങളുമായി പുറത്ത് പോയി, ആ ദിശയെ നോക്കി നില്ക്കണം.

പുഷ്പം ധൂപം ച ദീപഞ്ച ദദ്യാദന്നം ജലൈഃ സഹ തതോ ദദ്യാന്മഹാപീഠേ തിഷ്ഠന്ബലിമുദങ്മുഖഃ

പൂവുകളും ധൂപവും വിളക്കും, അന്നവും വെള്ളവും ചേർത്ത് സമർപ്പിക്കണം. അതിനുശേഷം, മഹാപീഠത്തിൽ കിഴക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ച് നിൽക്കുമ്പോൾ, ബലിയും അർപ്പിക്കണം.

തതോ നിവേദിതം ദേവേ യത്തദന്നാദികം പുരാ തത്സര്വം സാവശേഷം വാ ചണ്ഡായ വിനിവേദയേത്

പിന്നീട്, ദേവതയ്ക്ക് മുമ്പ് സമർപ്പിച്ചിരുന്ന അന്നാദികളും അവശേഷിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതും, എല്ലാം ചേർത്ത് ചണ്ഡനു സമർപ്പിക്കണം.

ഹുത്വാ ച വിധിവത്പശ്ചാത്പൂജാശേഷം സമാപയേത് കൃത്വാ പ്രയോഗം വിധിവദ്യാവന്മന്ത്രം ജപം തതഃ

ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി ഹോമം നടത്തി, ശേഷിച്ച പൂജയും പൂർത്തിയാക്കണം. അതിനുശേഷം, ക്രമമായി ചടങ്ങ് നിർവഹിച്ചു, നിർദ്ദേശിച്ച മന്ത്രം ജപിക്കണം.

നിത്യോത്സവം പ്രകുര്വീത യഥോക്തം ശിവശാസനേ വിപുലേ തൈജസേ പാത്രേ രക്തപദ്മോപശോഭിതേ

ശിവന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, പ്രതിദിന ഉത്സവം വലിയ പ്രകാശമുള്ള പാത്രത്തിൽ ചുവപ്പു താമരകളാൽ അലങ്കരിച്ച് നടത്തണം.

അസ്ത്രം പാശുപതം ദിവ്യം തത്രാവാഹ്യ സമര്ചയേത് ശിവസ്യാരോപ്യഃ തത്പാത്രം ദ്വിജസ്യാലംകൃതസ്യ ച

അവിടെ ദിവ്യമായ പാശുപതാസ്ത്രം ആഹ്വാനിച്ച് ആരാധിക്കണം; ശിവന്റെ പാത്രം അലങ്കരിച്ച ബ്രാഹ്മണന്റെ മേൽ സ്ഥാപിക്കണം.

ന്യസ്താസ്ത്രവപുഷാ തേന ദീപ്തയഷ്ടിധരസ്യ ച പ്രാസാദപരിവാരേഭ്യോ ബഹിര്മംഗലനിഃസ്വനൈഃ

ആയുധത്തിന്റെ രൂപം അവന്റെ മേൽ വെച്ച്, പ്രകാശമുള്ള ദണ്ഡം കൈവശം വച്ച്, ക്ഷേത്രപരിസരത്തിനു പുറത്തു, മംഗളധ്വനികളോടുകൂടി നിൽക്കണം.

നൃത്യഗേയാദിഭിശ്ചൈവ സഹ ദീപധ്വജാദിഭിഃ പ്രദക്ഷിണത്രയം കൃത്വാ ന ദ്രുതം ചാവിലമ്ബിതമ്

നൃത്തം, പാട്ട് തുടങ്ങിയ ഉത്സവങ്ങളോടും, വിളക്കുകളും പതാകകളും എന്നിവയോടും കൂടി, മൂന്നു പ്രദക്ഷിണം നടത്തണം; അതിവേഗമോ അതിവിലംബമോ ആകരുത്.

മഹാപീഠം സമാവൃത്യ ത്രിഃപ്രദക്ഷിണയോഗതഃ പുനഃ പ്രവിഷ്ടോ ദ്വാരസ്ഥോ യജമാനഃ കൃതാഞ്ജലിഃ ആദായാഭ്യംതരം നീത്വാ ഹ്യസ്ത്രമുദ്വാസയേത് തതഃ

മഹാപീഠം മൂന്നു പ്രാവശ്യം ചുറ്റി, വാതിലിനു സമീപം കയ്യുകൂപ്പി നിൽക്കുമ്പോൾ, യജമാനൻ അകത്തു കയറി ആയുധം അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി പിന്നീട് ദൂരീകരിക്കണം.

പ്രദക്ഷിണാദികം കൃത്വാ യഥാപൂര്വോദിതം ക്രമാത് ആദായ ചാഷ്ടപുഷ്പാണി പൂജാമഥ സമാപയേത്

മുൻപറഞ്ഞതുപോലെ പ്രദക്ഷിണം തുടങ്ങിയ ക്രമങ്ങൾ പാലിച്ച്, എട്ടു പൂക്കൾ എടുത്ത് പൂജ പൂർത്തിയാക്കണം.

അഥാഗ്നികാര്യം വക്ഷ്യാമി കുണ്ഡേ വാ സ്ഥംഡിലേ ഽപി വാ വേദ്യാം വാ ഹ്യായസേ പാത്രേ മൃന്മയേ വാ നവേ ശുഭേ

ഇനി അഗ്നികാര്യത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറയുന്നു: കിണറ്റിലോ നിലത്തോ, വേദിയിലോ, ഇരുമ്പ് പാത്രത്തിലോ പുതിയ ശുഭമായ മൺപാത്രത്തിലോ ചെയ്യാം.

ആധായാഗ്നിം വിധാനേന സംസ്കൃത്യ ച തതഃ പരമ് തത്രാരാധ്യ മഹാദേവം ഹോമകര്മ സമാചരേത്

ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി അഗ്നി സ്ഥാപിച്ച്, അതിനെ യഥാവിധി ഒരുക്കി, അവിടെ മഹാദേവനെ ആരാധിച്ച് ഹോമം നടത്തണം.

കുണ്ഡം ദ്വിഹസ്തമാനം വാ ഹസ്തമാത്രമഥാപി വാ വൃത്തം വാ ചതുരസ്രം വാ കുര്യാദ്വേദിം ച മണ്ഡലമ്

കുണ്ട് രണ്ട് കൈവിരൽ നീളമോ, ഒരു കൈവിരൽ നീളമോ, വൃത്തമായോ ചതുരമായോ ഉണ്ടാക്കാം; വേദിയും മണ്ഡലവും ഒരുക്കണം.