ശിവപുരാണമ്

ശിവാഗമസ്യ ഗ്രഹണം വാചനം ശ്രവണം തഥാ ദേശികദേശതഃ കുര്യാന്ന സ്വേച്ഛാതോ ന ചാന്യതഃ

ശിവാഗമങ്ങളുടെ പഠനവും ഉച്ചാരണമോ കേൾവിയോ ഗുരുവിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം നടത്തണം; സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം അല്ല, മറ്റുവഴിയിലും അല്ല.

ഇതി സംക്ഷേപതഃ പ്രോക്തഃ സംസ്കാരഃ സമയാഹ്വയഃ സാക്ഷാച്ഛിവപുരപ്രാപ്തൌ നൃണാം പരമസാധനമ്

ഇങ്ങനെ, സംക്ഷിപ്തമായി 'സമയ'ം എന്നറിയപ്പെടുന്ന സംസ്‌കാരം വിശദീകരിച്ചു. ഇത് മനുഷ്യർക്ക് നേരിട്ട് ശിവപുരി നേടാനുള്ള ഏറ്റവും ഉത്തമ മാർഗമാണ്.

അതഃ പരം സമാവേക്ഷ്യ ഗുരുഃ ശിഷ്യസ്യ യോഗ്യതാമ് ഷഡധ്വശുദ്ധിം കുര്വീത സര്വബംധവിമുക്തയേ

ഇതിനു ശേഷം, ഗുരു ശിഷ്യന്റെ യോഗ്യത പരിശോധിച്ച്, എല്ലാ ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കാൻ ആറു മാർഗങ്ങളുടെയും ശുദ്ധീകരണം നടത്തണം.

കലാം തത്ത്വം ച ഭുവനം വര്ണം പദമതഃ പരമ് മംത്രശ്ചേതി സമാസേന ഷഡധ്വാ പരിപഠ്യതേ

കല, തത്വം, ഭൂവനം, വർണ്ണം, പദം, മന്ത്രം — ഇതാണ് സംക്ഷിപ്തമായി ആറു മാർഗങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ പറയുന്നത്.

നിവൃത്ത്യാദ്യാഃ കലാഃ പഞ്ച കലാധ്വാ കഥ്യതേ ബുധൈഃ വ്യാപ്താഃ കലാഭിരിതരേ ത്വധ്വാനഃ പഞ്ച പഞ്ചഭിഃ

നിവൃത്തി തുടങ്ങിയ അഞ്ചു കലകൾക്ക് കലാമാർഗം എന്നാണ് പണ്ഡിതർ പറയുന്നത്. മറ്റു അഞ്ചു മാർഗങ്ങളും ഓരോന്നും അഞ്ചു കലകളാൽ ആവൃതമാണ്.

ശിവതത്ത്വാദിഭൂമ്യംതം തത്ത്വാധ്വാ സമുദാഹൃതഃ ഷഡ്വിംശത്സംഖ്യയോപേതഃ ശുദ്ധാശുദ്ധോഭയാത്മകഃ

ശിവതത്വത്തിൽ നിന്ന് ഏറ്റവും താഴെയുള്ള ഭൂമിയിലേക്കുള്ളതിനെ തത്വമാർഗം എന്നു പറയുന്നു. ഇതിൽ ഇരുപത്താറ് ഘടകങ്ങളുണ്ട്, ശുദ്ധവും അശുദ്ധവുമായ സ്വഭാവം ഉള്ളത്.

ആധാരാദ്യുന്മനാംതശ്ച ഭുവനാധ്വാ പ്രകീര്തിതഃ വിനാ ഭേദോപഭേദാഭ്യാം ഷഷ്ടിസംഖ്യാസമന്വിതഃ

ആധാരത്തിൽ നിന്ന് ഉന്മനസ്ഥിതിവരെയുള്ളതിനെ ഭൂവനമാർഗം എന്നു പറയുന്നു. വ്യത്യാസങ്ങളും ഉപഭേദങ്ങളും ഒഴിവാക്കി അറുപത് എണ്ണം ഉള്ളതാണ്.

പഞ്ചാശദ്രുദ്രരൂപാസ്തു വര്ണാ വര്ണാധ്വസംജ്ഞിതാഃ അനേകഭേദസംപന്നഃ പദാധ്വാ സമുദാഹൃതഃ

അഞ്ചുപത് രുദ്രസ്വരൂപങ്ങളാണ് അക്ഷരങ്ങൾ, അവയെ അക്ഷരമാർഗ്ഗം എന്നു വിളിക്കുന്നു. പലവിധങ്ങളുള്ള പദമാർഗ്ഗവും അങ്ങനെ വ്യക്തമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

സര്വോപമംത്രൈര്മംത്രാധ്വാ വ്യാപ്തഃ പരമവിദ്യയാ യഥാ ശിവോ ന തത്ത്വേഷു ഗണ്യതേ തത്ത്വനായകഃ

എല്ലാ ഉത്തമ മന്ത്രങ്ങളാലും മന്ത്രമാർഗ്ഗം പരിപൂർണ്ണമായി നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ ശിവൻ തത്വങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നില്ല, കാരണം അവൻ അവയുടെ നാഥനാണ്.

മംത്രാധ്വനി ന ഗണ്യേത തഥാസൌ മംത്രനായകഃ കലാധ്വനോ വ്യാപകത്വം വ്യാപ്യത്വം ചേതരാധ്വനാമ്

മന്ത്രമാർഗ്ഗത്തിൽ അവൻ എണ്ണപ്പെടുന്നില്ല, അതിനാൽ അവൻ മന്ത്രങ്ങളുടെ നാഥനാണ്; കലാമാർഗ്ഗത്തിന് വ്യാപകതയാണ്, മറ്റ് മാർഗ്ഗങ്ങൾക്ക് വ്യാപ്യതയാണ്.

ന വേത്തി തത്ത്വതോ യസ്യ നൈവാര്ഹത്യധ്വശോധനമ് ഷഡ്വിധസ്യാധ്വനോ രൂപം ന യേന വിദിതം ഭവേത്

ആരുടെ മാർഗ്ഗത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിയാത്തവൻ, മാർഗ്ഗശുദ്ധിക്ക് യോഗ്യനല്ല; ആറുവിധ മാർഗ്ഗത്തിന്റെ രൂപം അവനാൽ അറിയപ്പെടുന്നില്ല.

വ്യാപ്യവ്യാപകതാ തേന ജ്ഞാതുമേവ ന ശക്യതേ തസ്മാദധ്വസ്വരൂപം ച വ്യാപ്യവ്യാപകതാം തഥാ

വ്യാപിക്കുകയും വ്യാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥ അവനാൽ ശരിയായി അറിയാൻ കഴിയില്ല; അതിനാൽ മാർഗ്ഗത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവവും അതിന്റെ വ്യാപ്യതയും വ്യാപ്യതയും അങ്ങനെ തന്നെ.

യഥാവദവഗമ്യൈവ കുര്യാദധ്വവിശോധനമ് കുംഡമംഡലപര്യംതം തത്ര കൃത്വാ യഥാ പുരാ

ശരിയായി മനസ്സിലാക്കി മാത്രം മാർഗ്ഗശുദ്ധി നടത്തണം; അൽത്തറയുടെ വലയത്തിന്റെ അതിരുവരെ അതു ചെയ്യണം, മുമ്പ് ചെയ്തതുപോലെ.

ദ്വിഹസ്തമാനം കുര്വീത പ്രാച്യാം കലശമംഡലമ് തതഃ സ്നാതശ്ശിവാചാര്യഃ സശിഷ്യഃ കൃതനൈത്യകഃ

കിഴക്കേ ഭാഗത്ത് രണ്ട് കൈ നീളമുള്ള കലശവലയം നിർമ്മിക്കണം; പിന്നെ ശിവാചാര്യൻ, ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം, നിത്യകർമങ്ങൾ നടത്തി, സ്നാനം ചെയ്ത്,

പ്രവിശ്യ മംഡലം ശംഭോഃ പൂജാം പൂര്വവദാചരേത് തത്രാഢകാവരൈസ്സിദ്ധം തംദുലൈഃ പായസം പ്രഭോഃ

മണ്ഡലത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്, ശംഭുവിന് മുമ്പ് ചെയ്തതുപോലെ പൂജ നടത്തണം; അവിടെ അർപ്പണത്തിന് യോഗ്യമായ അരിയും ഉപയോഗിച്ച് പായസം തയ്യാറാക്കണം.

അര്ധം നിവേദ്യ ഹോമാര്ഥം ശേഷം സമുപകല്പയേത് പുരതഃ കല്പിതേ വാഥ മംഡലേ വര്ണിമംഡിതേ

അർപ്പണത്തിനായി പായസം പകുതി സമർപ്പിച്ച്, ശേഷിച്ചതു വേർതിരിക്കണം; തയ്യാറാക്കിയ മണ്ഡലത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ അക്ഷരങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയ മണ്ഡലത്തിൽ,

സ്ഥാപയേത്പഞ്ചകലശാന്ദിക്ഷു മധ്യേ ച ദേശികഃ തേഷു ബ്രഹ്മാണി മൂലാര്ണൈര്ബിന്ദുനാദസമന്വിതൈഃ

ദേശികൻ അഞ്ചു കലശങ്ങൾ ദിശകളിലും ഒന്ന് നടുവിലും വയ്ക്കണം; അവയിൽ, ബിന്ദുവും നാദവും ഉള്ള മൂല അക്ഷരങ്ങളാൽ ബ്രഹ്മമന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലണം.

നമ ആദ്യൈര്യകരാംതൈഃ കല്പയേത്കല്പവിത്തമഃ ഈശാനം മധ്യമേ കുംഭേ പുരുഷം പുരതഃ സ്ഥിതേ

‘നമ’ തുടങ്ങിയും ‘യ’യിൽ അവസാനിക്കുന്നതുമായ അക്ഷരങ്ങളാൽ, ക്രിയാവിദ്യയിൽ പാടവമുള്ളവൻ അവ സ്ഥാപിക്കണം; നടുവിലെ കലശത്തിൽ ഈശാനനെയും, മുന്നിൽ വച്ചതിൽ പുരുഷനെയും,

അഘോരം ദക്ഷിണേ വാമേ വാമം സദ്യം ച പശ്ചിമേ രക്ഷാം വിധായ മുദ്രാ ച ബദ്ധ്വാ കുംഭാഭിമംത്രണമ്

വലത്തുഭാഗത്ത് അഘോരനെയും, ഇടതുഭാഗത്ത് വാമനെയും, പടിഞ്ഞാറ് സദ്യനെയും; സംരക്ഷണം ഉറപ്പാക്കി, മുദ്ര കെട്ടി, കലശങ്ങൾ മന്ത്രങ്ങളാൽ അഭിമന്ത്രണം ചെയ്യണം.

കൃത്വാ ശിവാനലൈര്ഹോമം പ്രാരഭേത് യഥാ പുരാ യദര്ധം പായസം പൂര്വം ഹോമാര്ഥം പരികല്പിതമ്

അങ്ങനെ ചെയ്തശേഷം, മുമ്പ് ചെയ്തതുപോലെ ശിവാഗ്നികളിൽ ഹോമം ആരംഭിക്കണം; അർപ്പണത്തിനായി മുമ്പ് വേർതിരിച്ച പായസം പകുതി—

ഹുത്വാ ശിഷ്യസ്യ തച്ഛേഷം ഭോക്തും സമുപകല്പയേത് തര്പണാംതം ച മംത്രാണാം കൃത്വാ കര്മ യഥാ പുരാ

അർപ്പണം നടത്തി കഴിഞ്ഞാൽ, ശേഷിച്ചതു ശിഷ്യൻ ഭക്ഷിക്കാൻ ഒരുക്കണം; മന്ത്രങ്ങളാൽ തൃപ്തി പൂർത്തിയാക്കി, ചടങ്ങ് മുമ്പുപോലെ നടത്തണം.

ഹുത്വാ പൂര്ണാഹുതിം തേഷാം തതഃ കുര്യാത്പ്രദീപനമ് ഓംകാരാദനു ഹുംകാരം തതോ മൂലം ഫഡംതകമ്

അവർക്കായി പൂർണാഹുതി നൽകി, പിന്നീട് ദീപനം നടത്തണം; ഓംകാരത്തിന് ശേഷം ഹുംകാരവും, പിന്നെ മൂലവും ഫട് എന്നതിൽ അവസാനിപ്പിച്ച്,

സ്വാഹാംതം ദീപനേ പ്രാഹുരംഗാനി ച യഥാക്രമമ് തേഷാമാഹുതയസ്തിസ്രോ ദേയാ ദീപനകര്മണി

സ്വാഹയാൽ അവസാനിപ്പിച്ച്, ദീപനത്തിൽ അംഗങ്ങൾ ക്രമത്തിൽ ചൊല്ലണം; അവരിൽ ഓരോരുത്തർക്കും മൂന്നു ഹോമങ്ങൾ ദീപനചടങ്ങിൽ അർപ്പിക്കണം.

മംത്രൈരേകൈകശസ്തൈസ്തു വിചിന്ത്യാ ദീപ്തമൂര്തയഃ ത്രിഗുണം ത്രിഗുണീ കൃത്യ ദ്വിജകന്യാകൃതം സിതമ്

ആ മന്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നും പ്രകാശമുള്ള രൂപമായി ധ്യാനിക്കണം; മൂന്നു ഗുണങ്ങളുള്ള, മൂന്നു ഗുണങ്ങൾ ചേർന്ന കർമ്മം, ദ്വിജകന്യക നിർമിച്ച വെള്ള നിറമുള്ളത്.

സൂത്രം സൂത്രേണ സംമംത്ര്യ ശിഖാഗ്രേ ബംധയേച്ഛിശോഃ ചരണാംഗുഷ്ഠപര്യംതമൂര്ധ്വകായസ്യ തിഷ്ഠതഃ

സൂത്രം മറ്റൊരു സൂത്രത്തിൽ അഭിമന്ത്രണം ചെയ്ത്, ശിഷ്യന്റെ ശിഖാമൂലത്തിൽ കെട്ടണം; അവൻ നേരെ നിൽക്കുമ്പോൾ, അത് വലിയ വിരൽവരെ നീണ്ടിരിക്കണം.

ലംബയിത്വാ തു തത്സൂത്രം സുഷുമ്ണാം തത്ര യോജയേത് ശാംതയാ മുദ്രയാദായ മൂലമംത്രേണ മംത്രവിത്

അവൻ ആ നൂലിനെ നീട്ടി, അതിനെ സുഷുമ്ണയിൽ ചേർക്കണം. ശാന്തി മുദ്ര എടുത്ത്, മന്ത്രജ്ഞൻ മൂലമന്ത്രം ഉപയോഗിക്കണം.

ഹുത്വാഹുതിത്രയം തസ്യാസ്സാന്നിധ്യമുപകല്പയേത് ഹൃദി സംതാഡ്യ ശിഷ്യസ്യ പുഷ്പക്ഷേപേണ പൂര്വവത്

മൂന്നു ഹോമങ്ങൾ കഴിച്ചശേഷം, അവളുടെ സാന്നിധ്യം സ്ഥാപിക്കണം. പൂവ് ഉപയോഗിച്ച് ശിഷ്യന്റെ ഹൃദയം നേരെ തട്ടി, മുമ്പ് ചെയ്തതുപോലെ ചെയ്യണം.

ചൈതന്യം സമുപാദായ ദ്വാദശാംതേ നിവേദ്യ ച സൂത്രം സൂത്രേണ സംയോജ്യ സംരക്ഷ്യാസ്ത്രേണ വര്മണാ

ചൈതന്യം ഏറ്റെടുത്ത്, അതിനെ ദ്വാദശാന്തത്തിൽ വച്ച്, നൂലിനെ മറ്റൊരു നൂലിൽ ചേർത്ത്, ആയുധം പോലെയുള്ള കാവചം കൊണ്ട് സംരക്ഷിക്കണം.

അവഗുംഠ്യാഥ തത്സൂത്രം ശിഷ്യദേഹം വിചിംതയേത് മൂലത്രയമയം പാശം ഭോഗഭോഗ്യത്വലക്ഷണമ്

ശേഷം ആ നൂലിനെ മറച്ച്, ശിഷ്യന്റെ ശരീരം അനുഭവിക്കുന്നതും അനുഭവ്യമായതുമായ മൂലത്രയ പാശത്തിൽ ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് ധ്യാനിക്കണം.