ശിവപുരാണമ്

യമശ്ച നിയമാശ്ചൈവ നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ ഗുരോര്വിരുദ്ധം യദ്വാക്യം ന വദേജ്ജാതുചിന്നരഃ

യമവും നിയമവും ഇവിടെ ആലോചിക്കേണ്ടതില്ല; ഗുരുവിന് വിരുദ്ധമായ വാക്ക് ഒരിക്കലും പറയരുത്.

വദേദ്യദി മഹാമോഹാദ്രൌരവം നരകം വ്രജേത് മനസാ കര്മണാ വാചാ ഗുരുമുദ്ദിശ്യ യത്നതഃ

വലിയ മായയാൽ ആരെങ്കിലും ഗുരുവിനെ ഉദ്ദേശിച്ച് മനസിൽ, വാക്കിൽ, പ്രവർത്തിയിൽ വ്യാജം പറയുകയാണെങ്കിൽ, അവൻ രൗരവം എന്ന നരകത്തിൽ പോകും.

ശ്രേയോര്ഥീ ചേന്നരോ ധീമാന്ന മിഥ്യാചാരമാചരേത് ഗുരോര്ഹിതം പ്രിയം കുര്യാദാദിഷ്ടോ വാ ന വാ സദാ

ഏതെങ്കിലും ജ്ഞാനിയ്ക്ക് നല്ലതെന്താണെന്നു ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ, അവൻ ഗുരുവിനോട് കപടത്വം കാണിക്കരുത്; ഗുരുവിന് ഉപകാരവും സന്തോഷവും നൽകുന്ന കാര്യങ്ങൾ, നിർദ്ദേശിച്ചാലോ ഇല്ലയോ എന്നും ചെയ്യണം.

അസമക്ഷം സമക്ഷം വാ തസ്യ കാര്യം സമാചരേത് ഇത്ഥമാചാരവാന്ഭക്തോ നിത്യമുദ്യുക്തമാനസഃ

ഗുരു സമീപത്തുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നതല്ല, അവന്റെ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യണം; ഇങ്ങനെ ആചാരമുള്ള ഭക്തൻ എപ്പോഴും ഉത്സാഹത്തോടെ മനസ്സോടെ ഇരിക്കും.

ഗുരുപ്രിയകരഃ ശിഷ്യഃ ശൈവധര്മാംസ്തതോ ഽര്ഹതി ഗുരുശ്ചേദ്ഗുണവാന്പ്രാജ്ഞഃ പരമാനംദഭാസകഃ

ഗുരുവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന ശിഷ്യൻ ശൈവധർമ്മത്തിന് യോഗ്യനാകും; ഗുരുവിന് ഗുണവും ജ്ഞാനവും ഉണ്ടെങ്കിൽ, അവൻ പരമാനന്ദം വെളിപ്പെടുത്തുന്നവനാണ്.

തത്ത്വവിച്ഛിവസംസക്തോ മുക്തിദോ ന തു ചാപരഃ സംവിത്സംജനനം തത്ത്വം പരമാനംദസംഭവമ്

തത്വം അറിയുന്നവനും ശിവനിൽ അകമഴിഞ്ഞവനും മോക്ഷം നൽകുന്നവനാണ്, മറ്റൊരാളല്ല; ബോധം ഉണർത്തുന്ന തത്വം തന്നെയാണ് പരമാനന്ദത്തിന്റെ ഉറവിടം.

തത്തത്ത്വം വിദിതം യേന സ ഏവാനംദദര്ശകഃ ന പുനര്നാമമാത്രേണ സംവിദാരഹിതസ്തു യഃ

ആ തത്വം അറിയുന്നവനാണ് ആനന്ദം കാണിക്കുന്നവൻ; പേരിനാലോ, ബോധമില്ലാതെ ഉള്ളവനോ ആനന്ദം നൽകുന്നവനല്ല.

അന്യോന്യം താരയേന്നൌകാ കിം ശിലാ താരയേച്ഛിലാമ് ഏതസ്യാ നാമമാത്രേണ മുക്തിര്വൈ നാമമാത്രികാ

ഒരു കല്ല് മറ്റൊരു കല്ലിനെ കടക്കാൻ സഹായിക്കുമോ, ഒരു തോണി പോലെ? അതുപോലെ പേരിനാൽ മാത്രം മോക്ഷം ലഭിക്കില്ല.

യൈഃ പുനര്വിദിതം തത്ത്വം തേ മുക്താ മോചയന്ത്യപി തത്ത്വഹീനേ കുതോ ബോധഃ കുതോ ഹ്യാത്മപരിഗ്രഹഃ

തത്വം അറിയുന്നവർ മോചിതരും മറ്റുള്ളവരെ മോചിപ്പിക്കുന്നവരുമാണ്; തത്വമില്ലാതെ എവിടെ ജ്ഞാനം, എവിടെ ആത്മാവിനെ അറിയൽ?

പരിഗ്രഹവിനിര്മുക്തഃ പശുരിത്യഭിധീയതേ പശുഭിഃ പ്രേരിതശ്ചാപി പശുത്വം നാതിവര്തതേ

അനുരാഗം വിട്ടവനെയാണ് 'പശു' എന്ന് പറയുന്നത്; മറ്റുള്ളവരുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം നടക്കുന്നവൻ പശുത്വം കടന്ന് പോവില്ല.

തസ്മാത്തത്ത്വവിദേവേഹ മുക്തോ മോചക ഇഷ്യതേ സര്വലക്ഷണസംയുക്തഃ സര്വശാസ്ത്രവിദപ്യയമ്

അതിനാൽ, ഈ ലോകത്ത് തത്വം അറിയുന്നവനാണ് മോചിതനും മറ്റുള്ളവരെ മോചിപ്പിക്കുന്നവനും; എല്ലായ്പ്പോഴും ലക്ഷണങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളും അറിയുന്നവനാണെങ്കിലും.

സര്വോപായവിധിജ്ഞോ ഽപി തത്ത്വഹീനസ്തു നിഷ്ഫലഃ യസ്യാനുഭവപര്യംതാ ബുദ്ധിസ്തത്ത്വേ പ്രവര്തതേ

എല്ലാ മാർഗങ്ങളും ക്രമങ്ങളും അറിയുന്നവനാണെങ്കിലും, തത്വമില്ലെങ്കിൽ ഫലം ഉണ്ടാകില്ല; അനുഭവം വരെ ബുദ്ധി തത്വത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കണം.

തസ്യാവലോകനാദ്യൈശ്ച പരാനന്ദോ ഽഭിജായതേ തസ്മാദ്യസ്യൈവ സംപര്കാത്പ്രബോധാനംദസംഭവഃ

അവനെ കാണുന്നതിലും മറ്റും പരമാനന്ദം ജനിക്കും; അതുകൊണ്ട് അവനുമായി സമ്പർക്കം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ ഉണർവ്വും ആനന്ദവും ഉണ്ടാകും.

ഗുരും തമേവ വൃണുയാന്നാപരം മതിമാന്നരഃ സ ശിഷ്യൈര്വിനയാചാരചതുരൈരുചിതോ ഗുരുഃ

മനസ്സുള്ള മനുഷ്യൻ ആ ഗുരുവിനെയാണ് തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടത്, മറ്റൊരാളല്ല; വിനയവും നല്ല ആചാരവും ഉള്ള ശിഷ്യർക്കാണ് അത്തരം ഗുരു യോജിക്കുന്നത്.

യാവദ്വിജ്ഞായതേ താവത്സേവനീയോ മുമുക്ഷുഭിഃ ജ്ഞാതേ തസ്മിന്സ്ഥിരാ ഭക്തിര്യാവത്തത്ത്വം സമാശ്രയേത്

ജ്ഞാനം ലഭിക്കാത്തവരെ വരെ മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ സേവനം ചെയ്യണം; ജ്ഞാനം ലഭിച്ചാൽ, തത്വം ആശ്രയിക്കുന്നതുവരെ ഉറച്ച ഭക്തി തുടരണം.

ന തു തത്ത്വം ത്യജേജ്ജാതു നോപേക്ഷേത കഥംചന യത്രാനംദഃ പ്രബോധോ വാ നാല്പമപ്യുപലഭ്യതേ

തത്വം ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കരുത്, യാതൊരു വിധത്തിലും അവഗണിക്കരുത്; എവിടെ ആനന്ദമോ ഉണർവോ ഒട്ടും ലഭിക്കാത്തുവോ, അവിടെ.

വത്സരാദപി ശിഷ്യേണ സോ ഽന്യം ഗുരുമുപാശ്രയേത് ഗുരുമന്യം പ്രപന്നേ ഽപി നാവമന്യേത പൌര്വികമ് ഗുരോര്ഭ്രാത്ഃംസ്തഥാ പുത്രാന്ബോധകാന്പ്രേരകാനപി

ഒരുവർഷം കഴിഞ്ഞാലും ശിഷ്യൻ മറ്റൊരു ഗുരുവിനെ സമീപിക്കാം; എന്നാൽ മറ്റൊരു ഗുരുവിനെ സ്വീകരിച്ചാലും, മുൻ ഗുരുവിനെയും അവന്റെ സഹോദരന്മാരെയും പുത്രന്മാരെയും ഉപദേശകരെയും അപമാനിക്കരുത്.

തത്രാദാവുപസംഗമ്യ ബ്രാഹ്മണം വേദപാരഗമ് ഗുരുമാരാധയേത്പ്രാജ്ഞം ശുഭഗം പ്രിയദര്ശനമ്

അവിടെ ആദ്യം വേദങ്ങൾ പഠിച്ച ബ്രാഹ്മണനെ സമീപിച്ച്, ജ്ഞാനവും മംഗളവും മനോഹാരിതയും ഉള്ള ഗുരുവിനെ ആരാധിക്കണം.

സര്വാഭയപ്രദാതാരം കരുണാക്രാംതമാനസമ് തോഷയേത്തം പ്രയത്നേന മനസാ കര്മണാ ഗിരാ

എല്ലാ ഭയങ്ങളും നീക്കുന്നവനും കരുണയാൽ നിറഞ്ഞ മനസ്സുള്ളവനുമായ ഗുരുവിനെ മനസ്സോടെ, പ്രവർത്തിയോടെ, വാക്കോടെ പരിശ്രമിച്ച് സന്തോഷിപ്പിക്കണം.

താവദാരാധയേച്ഛിഷ്യഃ പ്രസന്നോസൌ ഭവേദ്യഥാ തസ്മിന്പ്രസന്നേ ശിഷ്യസ്യ സദ്യഃ പാപക്ഷയോ ഭവേത്

ശിഷ്യൻ ഗുരുവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുംവരെ ആരാധിക്കണം; ഗുരു സന്തോഷിച്ചാൽ, ശിഷ്യന്റെ പാപങ്ങൾ ഉടൻ തന്നെ നശിക്കും.

തസ്മാദ്ധനാനി രത്നാനി ക്ഷേത്രാണി ച ഗൃഹാണി ച ഭൂഷണാനി ച വാസാംസി യാനശയ്യാസനാനി ച

അതുകൊണ്ട്, ധനം, രത്നങ്ങൾ, വയലുകൾ, വീടുകൾ, അലങ്കാരങ്ങൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, വാഹനങ്ങൾ, കിടക്കകളും ഇരിപ്പിടങ്ങളും—

ഏതാനി ഗുരവേ ദദ്യാദ്ഭക്ത്യാ വിത്താനുസാരതഃ വിത്തശാഠ്യം ന കുര്വീത യദീച്ഛേത്പരമാം ഗതിമ്

ഇവയെല്ലാം ഭക്തിയോടെ, തനിക്കുള്ള ശേഷിയനുസരിച്ച് ഗുരുവിന് സമർപ്പിക്കണം; പരമഗതി ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ധനത്തിൽ കപടത കാണിക്കരുത്.

സ ഏവ ജനകോ മാതാ ഭര്താ ബന്ധുര്ധനം സുഖമ് സഖാ മിത്രം ച യത്തസ്മാത്സര്വം തസ്മൈ നിവേദയേത്

അവൻ തന്നെ അച്ഛൻ, അമ്മ, ഭർത്താവ്, ബന്ധു, ധനം, സന്തോഷം, സ്നേഹിതൻ, കൂട്ടുകാരൻ; അതിനാൽ എല്ലാം അവനു സമർപ്പിക്കണം.

നിവേദ്യ പശ്ചാത്സ്വാത്മാനം സാന്വയം സപരിഗ്രഹമ് സമര്പ്യ സോദകം തസ്മൈ നിത്യം തദ്വശഗോ ഭവേത്

എല്ലാം സമർപ്പിച്ച ശേഷം, കുടുംബത്തെയും സമ്പത്തിനെയും കൂടി വെള്ളം ചേർത്ത് ഗുരുവിനു സമർപ്പിച്ച്, എല്ലായ്പ്പോഴും അവന്റെ ആജ്ഞയിൽ കഴിയണം.

യദാ ശിവായ സ്വാത്മാനം ദത്തവാന് ദേശികാത്മനേ തദാ ശൈവോ ഭവേദ്ദേഹീ ന തതോ ഽസ്തി പുനര്ഭവഃ

ശിവനോടും ഗുരുവിന്റെ ആത്മാവിനോടും താൻ തന്നെ സമർപ്പിച്ചാൽ, അപ്പോഴാണ് ഒരാൾ ശൈവനാകുന്നത്; അതിനുശേഷം വീണ്ടും ജനനം ഉണ്ടാകില്ല.

ഗുരുശ്ച സ്വാശ്രിതം ശിഷ്യം വര്ഷമേകം പരീക്ഷയേത് ബ്രാഹ്മണം ക്ഷത്രിയം വൈശ്യം ദ്വിവര്ഷം ച ത്രിവര്ഷകമ്

ഗുരു തന്റെ ആശ്രയം തേടിയ ശിഷ്യനെ ഒരു വർഷം പരീക്ഷിക്കണം; ബ്രാഹ്മണൻ, ക്ഷത്രിയൻ, വൈശ്യൻ എന്നിവരെ രണ്ട് അല്ലെങ്കിൽ മൂന്ന് വർഷം പരീക്ഷിക്കണം.

പ്രാണദ്രവ്യപ്രദാനാദ്യൈരാദേശൈശ്ച സമാസമൈഃ ഉത്തമാംശ്ചാധമേ കൃത്വാ നീചാനുത്തമകര്മണി

ജീവനും സമ്പത്തും സമർപ്പിക്കുക തുടങ്ങിയ നിർദ്ദേശങ്ങൾകൊണ്ടും, ചുരുങ്ങിയ ആജ്ഞകളിലൂടെയും, ഉത്തമരെ അധമരിൽ നിന്നും, അധമരെ ഉത്തമരിൽ നിന്നും വേർതിരിച്ചറിയാം.

ആക്രുഷ്ടാസ്താഡിതാ വാപി യേ വിഷാദം ന യാന്ത്യപി തേ യോഗ്യാഃ സംയതാഃ ശുദ്ധാഃ ശിവസംസ്കാരകര്മണി

അവമാനിക്കപ്പെട്ടാലോ അടിയേറ്റാലോ പോലും വിഷാദം കാണിക്കാത്തവർ ശിവന്റെ കര്‍മ്മങ്ങൾക്കായി യോഗ്യരും, നിയന്ത്രിതരുമായും, ശുദ്ധരുമായും ഇരിക്കുന്നു.

അഹിംസകാ ദയാവംതോ നിത്യമുദ്യുക്തചേതസഃ അമാനിനോ ബുദ്ധിമംതസ്ത്യക്തസ്പര്ധാഃ പ്രിയംവദാഃ

അഹിംസയുള്ളവർ, കരുണയുള്ളവർ, എപ്പോഴും മനസ്സിൽ ഉത്സാഹമുള്ളവർ, വിനയമുള്ളവർ, ബുദ്ധിമാന്മാർ, അസൂയയില്ലാത്തവർ, സ്നേഹപൂർവ്വം സംസാരിക്കുന്നവർ—