ശിവപുരാണമ്

മാംത്രീ ക്രിയാവതീ ദീക്ഷാ കുംഡമംഡലപൂര്വികാ മംദമംദതരോദ്ദേശാത്കര്തവ്യാ ഗുരുണാ ബഹിഃ

കുടവും മണ്ഡലവും ഒരുക്കിയ ശേഷം, ക്രിയാപരമായ മന്ത്രിദീക്ഷ ഗുരു പുറത്തായി, മൃദുവായും ക്രമമായി നടത്തണം.

ശക്തിപാതാനുസാരേണ ശിഷ്യോ ഽനുഗ്രഹമര്ഹതി ശൈവധര്മാനുസാരസ്യ തന്മൂലത്വാത്സമാസതഃ

ശക്തിപാതം അനുസരിച്ച് ശിഷ്യൻ അനുഗ്രഹത്തിന് യോഗ്യനാകുന്നു, കാരണം ശൈവധർമ്മം അതിലാണ് ആധാരമെന്ന് സംക്ഷേപത്തിൽ.

യത്ര ശക്തിര്ന പതിതാ തത്ര ശുദ്ധിര്ന ജായതേ ന വിദ്യാ ന ശിവാചാരോ ന മുക്തിര്ന ച സിദ്ധയഃ

ശക്തി പതിക്കാത്തിടത്ത് ശുദ്ധിയും ജ്ഞാനവും ശൈവാചാരവും മോക്ഷവും സിദ്ധികളും ഉണ്ടാകില്ല.

തസ്മാല്ലിംഗാനി സംവീക്ഷ്യ ശക്തിപാതസ്യ ഭൂയസഃ ജ്ഞാനേന ക്രിയയാ വാഥ ഗുരുശ്ശിഷ്യം വിശോധയേത്

അതുകൊണ്ട് ശക്തിയുടെ വലിയ അവതരണം കാണുമ്പോൾ, ഗുരു ജ്ഞാനമോ പ്രവർത്തിയിലൂടെയോ ശിഷ്യനെ ശുദ്ധീകരിക്കണം.

യോ ഽന്യഥാ കുരുതേ മോഹാത്സ വിനശ്യതി ദുര്മതിഃ തസ്മാത്സര്വപ്രകാരേണ ഗുരുഃ ശിഷ്യം പരീക്ഷയേത്

മൂഢത്വത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ നശിക്കും; അതിനാൽ എല്ലാ രീതിയിലും ഗുരു ശിഷ്യനെ പരിശോധിക്കണം.

ലക്ഷണം ശക്തിപാതസ്യ പ്രബോധാനംദസംഭവഃ സാ യസ്മാത്പരമാ ശക്തിഃ പ്രബോധാനംദരൂപിണീ

ശക്തിയുടെ അവതരണത്തിന്റെ ലക്ഷണം ഉണർവ്വും ആനന്ദവും ഉദയം ചെയ്യുന്നതാണ്; കാരണം ആ പരമശക്തി ഉണർവ്വിന്റെയും ആനന്ദത്തിന്റെയും സ്വഭാവമാണ്.

ആനംദബോധയോര്ലിംഗമംതഃകരണവിക്രിയാഃ യഥാ സ്യാത്കംപരോമാംചസ്വരനേത്രാംഗവിക്രിയാഃ

ഉണർവ്വിന്റെയും ആനന്ദത്തിന്റെയും ലക്ഷണങ്ങൾ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകുന്ന വ്യതിയാനങ്ങൾ ആണ്, ഉദാഹരണത്തിന്, കുലിര്ച്ച, രോമാഞ്ചം, ശബ്ദം, കണ്ണുകൾ, അവയവങ്ങളിൽ മാറ്റങ്ങൾ.

ശിഷ്യോപി ലക്ഷണൈരേഭിഃ കുര്യാദ്ഗുരുപരീക്ഷണമ് തത്സംപര്കൈഃ ശിവാര്ചാദൌ സംഗതൈര്വാഥ തദ്ഗതൈഃ

ഇവ ലക്ഷണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ശിഷ്യനും ഗുരുവിനെ പരിശോധിക്കണം; ശിവാരാധനയിലോ ഗുരുവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവരുമായി ഇടപഴകിയിലോ ഇതു ചെയ്യാം.

ശിഷ്യസ്തു ശിക്ഷണീയത്വാദ്ഗുരോര്ഗൌരവകാരണാത് തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന ഗുരോര്ഗൌരവമാചരേത്

ശിഷ്യൻ പഠിക്കേണ്ടതും ഗുരുവിന് മഹത്വം ഉള്ളതുമാണ്; അതിനാൽ എല്ലാ ശ്രമത്തോടും കൂടി ഗുരുവിനെ ആദരിക്കണം.

യോ ഗുരുസ്സ ശിവഃ പ്രോക്തോ യഃ ശിവഃ സ ഗുരുഃ സ്മൃതഃ ഗുരുര്വാ ശിവ ഏവാഥ വിദ്യാകാരേണ സംസ്ഥിതഃ

ഗുരുവിനെ ശിവൻ എന്നു പറയുന്നു; ശിവനെയും ഗുരുവെന്നു ഓർക്കുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ ശിവൻ തന്നെ ജ്ഞാനത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

യഥാ ശിവസ്തഥാ വിദ്യാ യഥാ വിദ്യാ തഥാ ഗുരുഃ ശിവവിദ്യാ ഗുരൂണാം ച പൂജയാ സദൃശം ഫലമ്

ശിവൻ എങ്ങനെയോ, ജ്ഞാനം അങ്ങനെയാണ്; ജ്ഞാനം എങ്ങനെയോ, ഗുരു അങ്ങനെയാണ്; ശിവനെയും ജ്ഞാനത്തെയും ഗുരുക്കന്മാരെയും ആരാധിക്കുന്നതിന്റെ ഫലം ഒരുപോലെയാണ്.

സര്വദേവാത്മകശ്ചാസൌ സര്വമംത്രമയോ ഗുരുഃ തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന യസ്യാജ്ഞാം ശിരസാ വഹേത്

അവൻ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും സാരമാണ്, ഗുരു എല്ലാ മന്ത്രങ്ങളുടെയും രൂപമാണ്; അതിനാൽ എല്ലാ ശ്രമത്തോടും കൂടി അവന്റെ ആജ്ഞ തലയിൽ വഹിക്കണം.

ശ്രേയോ ഽര്ഥീ യദി ഗുര്വാജ്ഞാം മനസാപി ന ലംഘയേത് ഗുര്വാജ്ഞാപാലകോ യസ്മാജ്ജ്ഞാനസംപത്തിമശ്നുതേ

ആശംസിക്കുന്നവൻ ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞ മനസ്സിൽ പോലും ലംഘിക്കരുത്; ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞ പാലിക്കുന്നവൻ ജ്ഞാനസമ്പത്ത് നേടുന്നു.

ഗച്ഛംസ്തിഷ്ഠന്സ്വപന്ഭുംജന്നാന്യത്കര്മ സമാചരേത് സമക്ഷം യദി കുര്വീത സര്വം ചാനുജ്ഞയാ ഗുരോഃ

നടക്കുമ്പോഴും നിൽക്കുമ്പോഴും ഉറങ്ങുമ്പോഴും ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും മറ്റേതെങ്കിലും പ്രവൃത്തി ചെയ്യരുത്; ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യേണ്ടിവന്നാൽ അവന്റെ അനുമതിയോടെ മാത്രം ചെയ്യണം.

ഗുരോര്ഗൃഹേ സമക്ഷം വാ ന യഥേഷ്ടാസനോ ഭവേത് ഗുരുര്ദേവോ യതഃ സാക്ഷാത്തദ്ഗൃഹം ദേവമന്ദിരമ്

ഗുരുവിന്റെ വീട്ടിലോ സാന്നിധ്യത്തിലോ ഇഷ്ടം പോലെ ഇരിക്കരുത്; ഗുരു നേരിട്ട് ദൈവം ആകയാൽ അവന്റെ വീട് ക്ഷേത്രമാണ്.

പാപിനാം ച യഥാ സംഗാത്തത്പാപാത്പതിതോ ഭവേത് യഥേഹ വഹ്നിസംപര്കാന്മലം ത്യജതി കാംചനമ്

ദുഷ്ടന്മാരുമായി ചേർന്നാൽ അവരുടെ പാപത്തിൽ വീഴുന്നതുപോലെ, ഇവിടെ അഗ്നിയുമായി സമ്പർക്കം വരുമ്പോൾ പൊന്നിന്റെ മലിനത അകറ്റപ്പെടുന്നു.

തഥൈവ ഗുരുസംപര്കാത്പാപം ത്യജതി മാനവഃ യഥാ വഹ്നിസമീപസ്ഥോ ഘൃതകുമ്ഭോ വിലീയതേ

അതു പോലെ തന്നെ, ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ മനുഷ്യൻ പാപം അകറ്റപ്പെടുന്നു; അഗ്നിക്കടുത്ത് വെച്ചിരിക്കുന്ന നെയ്യ് പാത്രം ഉരുകുന്നതുപോലെ.

തഥാ പാപം വിലീയേത ഹ്യാചാര്യസ്യ സമീപതഃ യഥാ പ്രജ്വലിതോ വഹ്നിഃ ശുഷ്കമാര്ദ്രം ച നിര്ദഹേത്

അങ്ങനെ തന്നെ, ആചാര്യന്റെ അടുത്ത് പാപം ഉരുകിപ്പോകുന്നു; കത്തുന്ന അഗ്നി ഉണങ്ങിയതും ഈര്പ്പമുള്ളതുമായ വസ്തുക്കളെ ദഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ.

തഥായമപി സംതുഷ്ടോ ഗുരുഃ പാപം ക്ഷണാദ്ദഹേത് മനസാ കര്മണാ വാചാ ഗുരോഃ ക്രോധം ന കാരയേത്

അങ്ങനെ, ഗുരു സന്തുഷ്ടനായാൽ, പാപം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ദഹിപ്പിക്കും; മനസ്സിലും വാക്കിലും പ്രവർത്തിയിലും ഗുരുവിനെ കോപിപ്പിക്കരുത്.

തസ്യ ക്രോധേന ദഹ്യംതേ ഹ്യായുഃശ്രീജ്ഞാനസത്ക്രിയാഃ തത്ക്രോധകാരിണോ യേ സ്യുസ്തേഷാം യജ്ഞാശ്ച നിഷ്ഫലാഃ

ഗുരുവിന്റെ കോപം മൂലം ആയുസ്സ്, ഐശ്വര്യം, ജ്ഞാനം, നല്ല പ്രവൃത്തികൾ എല്ലാം നശിക്കും; ഗുരുവിനെ കോപിപ്പിക്കുന്നവരുടെ യജ്ഞങ്ങൾ ഫലപ്രദമാകില്ല.

യമശ്ച നിയമാശ്ചൈവ നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ ഗുരോര്വിരുദ്ധം യദ്വാക്യം ന വദേജ്ജാതുചിന്നരഃ

യമവും നിയമവും ഇവിടെ ആലോചിക്കേണ്ടതില്ല; ഗുരുവിന് വിരുദ്ധമായ വാക്ക് ഒരിക്കലും പറയരുത്.

വദേദ്യദി മഹാമോഹാദ്രൌരവം നരകം വ്രജേത് മനസാ കര്മണാ വാചാ ഗുരുമുദ്ദിശ്യ യത്നതഃ

വലിയ മായയാൽ ആരെങ്കിലും ഗുരുവിനെ ഉദ്ദേശിച്ച് മനസിൽ, വാക്കിൽ, പ്രവർത്തിയിൽ വ്യാജം പറയുകയാണെങ്കിൽ, അവൻ രൗരവം എന്ന നരകത്തിൽ പോകും.

ശ്രേയോര്ഥീ ചേന്നരോ ധീമാന്ന മിഥ്യാചാരമാചരേത് ഗുരോര്ഹിതം പ്രിയം കുര്യാദാദിഷ്ടോ വാ ന വാ സദാ

ഏതെങ്കിലും ജ്ഞാനിയ്ക്ക് നല്ലതെന്താണെന്നു ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ, അവൻ ഗുരുവിനോട് കപടത്വം കാണിക്കരുത്; ഗുരുവിന് ഉപകാരവും സന്തോഷവും നൽകുന്ന കാര്യങ്ങൾ, നിർദ്ദേശിച്ചാലോ ഇല്ലയോ എന്നും ചെയ്യണം.

അസമക്ഷം സമക്ഷം വാ തസ്യ കാര്യം സമാചരേത് ഇത്ഥമാചാരവാന്ഭക്തോ നിത്യമുദ്യുക്തമാനസഃ

ഗുരു സമീപത്തുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നതല്ല, അവന്റെ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യണം; ഇങ്ങനെ ആചാരമുള്ള ഭക്തൻ എപ്പോഴും ഉത്സാഹത്തോടെ മനസ്സോടെ ഇരിക്കും.

ഗുരുപ്രിയകരഃ ശിഷ്യഃ ശൈവധര്മാംസ്തതോ ഽര്ഹതി ഗുരുശ്ചേദ്ഗുണവാന്പ്രാജ്ഞഃ പരമാനംദഭാസകഃ

ഗുരുവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന ശിഷ്യൻ ശൈവധർമ്മത്തിന് യോഗ്യനാകും; ഗുരുവിന് ഗുണവും ജ്ഞാനവും ഉണ്ടെങ്കിൽ, അവൻ പരമാനന്ദം വെളിപ്പെടുത്തുന്നവനാണ്.

തത്ത്വവിച്ഛിവസംസക്തോ മുക്തിദോ ന തു ചാപരഃ സംവിത്സംജനനം തത്ത്വം പരമാനംദസംഭവമ്

തത്വം അറിയുന്നവനും ശിവനിൽ അകമഴിഞ്ഞവനും മോക്ഷം നൽകുന്നവനാണ്, മറ്റൊരാളല്ല; ബോധം ഉണർത്തുന്ന തത്വം തന്നെയാണ് പരമാനന്ദത്തിന്റെ ഉറവിടം.

തത്തത്ത്വം വിദിതം യേന സ ഏവാനംദദര്ശകഃ ന പുനര്നാമമാത്രേണ സംവിദാരഹിതസ്തു യഃ

ആ തത്വം അറിയുന്നവനാണ് ആനന്ദം കാണിക്കുന്നവൻ; പേരിനാലോ, ബോധമില്ലാതെ ഉള്ളവനോ ആനന്ദം നൽകുന്നവനല്ല.

അന്യോന്യം താരയേന്നൌകാ കിം ശിലാ താരയേച്ഛിലാമ് ഏതസ്യാ നാമമാത്രേണ മുക്തിര്വൈ നാമമാത്രികാ

ഒരു കല്ല് മറ്റൊരു കല്ലിനെ കടക്കാൻ സഹായിക്കുമോ, ഒരു തോണി പോലെ? അതുപോലെ പേരിനാൽ മാത്രം മോക്ഷം ലഭിക്കില്ല.

യൈഃ പുനര്വിദിതം തത്ത്വം തേ മുക്താ മോചയന്ത്യപി തത്ത്വഹീനേ കുതോ ബോധഃ കുതോ ഹ്യാത്മപരിഗ്രഹഃ

തത്വം അറിയുന്നവർ മോചിതരും മറ്റുള്ളവരെ മോചിപ്പിക്കുന്നവരുമാണ്; തത്വമില്ലാതെ എവിടെ ജ്ഞാനം, എവിടെ ആത്മാവിനെ അറിയൽ?