ശിവപുരാണമ്

ഭഗവാന്മംത്രമാഹാത്മ്യം ഭവതാ കഥിതം പ്രഭോ തത്പ്രയോഗവിധാനം ച സാക്ഷാച്ഛ്രുതിസമം യഥാ

ഭഗവാനേ, ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ മഹത്വവും അതിന്റെ പ്രയോഗരീതിയും, വേദംപോലെ നേരിട്ട്, നിങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു.

ഇദാനീം ശ്രോതുമിച്ഛാമി ശിവസംസ്കാരമുത്തമമ് മംത്രസംഗ്രഹണേ കിംചിത്സൂചിതന്ന തു വിസ്മൃതമ്

ഇപ്പോൾ ഞാൻ ശിവന്റെ ഉത്തമമായ സംസ്‌കാരം കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. മന്ത്രങ്ങളുടെ സമാഹാരത്തെ കുറിച്ച് സൂചന നൽകിയിട്ടുണ്ട്, മറന്നിട്ടില്ല.

ഹന്ത തേ കഥയിഷ്യാമി സര്വപാപവിശോധനമ് സംസ്കാരം പരമം പുണ്യം ശിവേന പതിഭാഷിതമ്

നിനക്ക് ഞാൻ എല്ലാ പാപങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യുന്ന, പരമപുണ്യമായ സംസ്‌കാരം, ശിവൻ തന്നെ പറഞ്ഞതുപോലെ, പറയാം.

സമ്യക് കൃതാധികാരഃ സ്യാത്പൂജാദിഷു നരോ യതഃ സംസ്കാരഃ കഥ്യതേ തേന ഷഡധ്വപരിശോധനമ്

ഈ സംസ്‌കാരത്തിലൂടെ ഒരാൾ പൂജാദികളിൽ പൂർണ്ണ യോഗ്യതയുള്ളവനാകും. അതിനാലാണ് ഇത് ആറു മാർഗങ്ങൾ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതെന്ന് പറയുന്നത്.

ദീയതേ യേന വിജ്ഞാനം ക്ഷീയതേ പാശബംധനമ് തസ്മാത്സംസ്കാര ഏവായം ദീക്ഷേത്യപി ച കഥ്യതേ

ഇതിലൂടെ ജ്ഞാനം ലഭിക്കുകയും പാശങ്ങൾ അകറ്റപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാലാണ് ഈ സംസ്‌കാരത്തെ ദീക്ഷ എന്നും വിളിക്കുന്നത്.

ശാംഭവീ ചൈവ ശാക്തീ ച മാംത്രീ ചൈവ ശിവാഗമേ ദീക്ഷോപദിശ്യതേ ത്രേധാ ശിവേന പരമാത്മനാ

ശിവാഗമങ്ങളിൽ, പരമാത്മാവായ ശിവൻ മൂന്നു വിധത്തിൽ ദീക്ഷയെ പഠിപ്പിക്കുന്നു: ശാംഭവി, ശാക്തി, മന്ത്രി.

ഗുരോരാലോകമാത്രേണ സ്പര്ശാത്സംഭാഷണാദപി സദ്യസ്സംജ്ഞാ ഭവേജ്ജംതോഃ പാശോപക്ഷയകാരിണീ

ഗുരുവിനെ കാണുന്നതിലൂടെയോ സ്പർശത്തിലോ സംസാരത്തിലോ, ഉടൻ തന്നെ ജീവിയിൽ തിരിച്ചറിയൽ ഉണരുന്നു, അതിലൂടെ പാശങ്ങൾ നശിക്കുന്നു.

സാ ദീക്ഷാ ശാംഭവീ പ്രോക്താ സാ പുനര്ഭിദ്യതേ ദ്വിധാ തീവ്രാ തീവ്രതരാ ചേതി പാശോ പക്ഷയഭേദതഃ

ഇതാണ് ശാംഭവി ദീക്ഷ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഇത് വീണ്ടും രണ്ടു ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു: തീവ്രവും അതിലധികം തീവ്രവും, പാശനാശത്തിന്റെ അളവനുസരിച്ച്.

യയാ സ്യാന്നിര്വൃതിഃ സദ്യസ്സൈവ തീവ്രതരാ മതാ തീവ്രാ തു ജീവതോത്യംതം പുംസഃ പാപവിശോധികാ

ഉടൻ തന്നെ മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നതാണെങ്കിൽ അതിനെ അതിതീവ്രം എന്ന് പറയുന്നു; തീവ്രം എന്നത് ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ പാപങ്ങൾ മുഴുവൻ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു.

ശക്തീ ജ്ഞാനവതീ ദീക്ഷാ ശിഷ്യദേഹം പ്രവിശ്യ തു ഗുരുണാ യോഗമാര്ഗേണ ക്രിയതേ ജ്ഞാനചക്ഷുഷാ

ജ്ഞാനത്തോടെ അനുഭവപ്പെടുന്ന ശാക്തി ദീക്ഷ, ഗുരു യോഗമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ, ജ്ഞാനദൃഷ്ടിയാൽ, ശിഷ്യന്റെ ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് നടത്തുന്നു.

മാംത്രീ ക്രിയാവതീ ദീക്ഷാ കുംഡമംഡലപൂര്വികാ മംദമംദതരോദ്ദേശാത്കര്തവ്യാ ഗുരുണാ ബഹിഃ

കുടവും മണ്ഡലവും ഒരുക്കിയ ശേഷം, ക്രിയാപരമായ മന്ത്രിദീക്ഷ ഗുരു പുറത്തായി, മൃദുവായും ക്രമമായി നടത്തണം.

ശക്തിപാതാനുസാരേണ ശിഷ്യോ ഽനുഗ്രഹമര്ഹതി ശൈവധര്മാനുസാരസ്യ തന്മൂലത്വാത്സമാസതഃ

ശക്തിപാതം അനുസരിച്ച് ശിഷ്യൻ അനുഗ്രഹത്തിന് യോഗ്യനാകുന്നു, കാരണം ശൈവധർമ്മം അതിലാണ് ആധാരമെന്ന് സംക്ഷേപത്തിൽ.

യത്ര ശക്തിര്ന പതിതാ തത്ര ശുദ്ധിര്ന ജായതേ ന വിദ്യാ ന ശിവാചാരോ ന മുക്തിര്ന ച സിദ്ധയഃ

ശക്തി പതിക്കാത്തിടത്ത് ശുദ്ധിയും ജ്ഞാനവും ശൈവാചാരവും മോക്ഷവും സിദ്ധികളും ഉണ്ടാകില്ല.

തസ്മാല്ലിംഗാനി സംവീക്ഷ്യ ശക്തിപാതസ്യ ഭൂയസഃ ജ്ഞാനേന ക്രിയയാ വാഥ ഗുരുശ്ശിഷ്യം വിശോധയേത്

അതുകൊണ്ട് ശക്തിയുടെ വലിയ അവതരണം കാണുമ്പോൾ, ഗുരു ജ്ഞാനമോ പ്രവർത്തിയിലൂടെയോ ശിഷ്യനെ ശുദ്ധീകരിക്കണം.

യോ ഽന്യഥാ കുരുതേ മോഹാത്സ വിനശ്യതി ദുര്മതിഃ തസ്മാത്സര്വപ്രകാരേണ ഗുരുഃ ശിഷ്യം പരീക്ഷയേത്

മൂഢത്വത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ നശിക്കും; അതിനാൽ എല്ലാ രീതിയിലും ഗുരു ശിഷ്യനെ പരിശോധിക്കണം.

ലക്ഷണം ശക്തിപാതസ്യ പ്രബോധാനംദസംഭവഃ സാ യസ്മാത്പരമാ ശക്തിഃ പ്രബോധാനംദരൂപിണീ

ശക്തിയുടെ അവതരണത്തിന്റെ ലക്ഷണം ഉണർവ്വും ആനന്ദവും ഉദയം ചെയ്യുന്നതാണ്; കാരണം ആ പരമശക്തി ഉണർവ്വിന്റെയും ആനന്ദത്തിന്റെയും സ്വഭാവമാണ്.

ആനംദബോധയോര്ലിംഗമംതഃകരണവിക്രിയാഃ യഥാ സ്യാത്കംപരോമാംചസ്വരനേത്രാംഗവിക്രിയാഃ

ഉണർവ്വിന്റെയും ആനന്ദത്തിന്റെയും ലക്ഷണങ്ങൾ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകുന്ന വ്യതിയാനങ്ങൾ ആണ്, ഉദാഹരണത്തിന്, കുലിര്ച്ച, രോമാഞ്ചം, ശബ്ദം, കണ്ണുകൾ, അവയവങ്ങളിൽ മാറ്റങ്ങൾ.

ശിഷ്യോപി ലക്ഷണൈരേഭിഃ കുര്യാദ്ഗുരുപരീക്ഷണമ് തത്സംപര്കൈഃ ശിവാര്ചാദൌ സംഗതൈര്വാഥ തദ്ഗതൈഃ

ഇവ ലക്ഷണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ശിഷ്യനും ഗുരുവിനെ പരിശോധിക്കണം; ശിവാരാധനയിലോ ഗുരുവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവരുമായി ഇടപഴകിയിലോ ഇതു ചെയ്യാം.

ശിഷ്യസ്തു ശിക്ഷണീയത്വാദ്ഗുരോര്ഗൌരവകാരണാത് തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന ഗുരോര്ഗൌരവമാചരേത്

ശിഷ്യൻ പഠിക്കേണ്ടതും ഗുരുവിന് മഹത്വം ഉള്ളതുമാണ്; അതിനാൽ എല്ലാ ശ്രമത്തോടും കൂടി ഗുരുവിനെ ആദരിക്കണം.

യോ ഗുരുസ്സ ശിവഃ പ്രോക്തോ യഃ ശിവഃ സ ഗുരുഃ സ്മൃതഃ ഗുരുര്വാ ശിവ ഏവാഥ വിദ്യാകാരേണ സംസ്ഥിതഃ

ഗുരുവിനെ ശിവൻ എന്നു പറയുന്നു; ശിവനെയും ഗുരുവെന്നു ഓർക്കുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ ശിവൻ തന്നെ ജ്ഞാനത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

യഥാ ശിവസ്തഥാ വിദ്യാ യഥാ വിദ്യാ തഥാ ഗുരുഃ ശിവവിദ്യാ ഗുരൂണാം ച പൂജയാ സദൃശം ഫലമ്

ശിവൻ എങ്ങനെയോ, ജ്ഞാനം അങ്ങനെയാണ്; ജ്ഞാനം എങ്ങനെയോ, ഗുരു അങ്ങനെയാണ്; ശിവനെയും ജ്ഞാനത്തെയും ഗുരുക്കന്മാരെയും ആരാധിക്കുന്നതിന്റെ ഫലം ഒരുപോലെയാണ്.

സര്വദേവാത്മകശ്ചാസൌ സര്വമംത്രമയോ ഗുരുഃ തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന യസ്യാജ്ഞാം ശിരസാ വഹേത്

അവൻ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും സാരമാണ്, ഗുരു എല്ലാ മന്ത്രങ്ങളുടെയും രൂപമാണ്; അതിനാൽ എല്ലാ ശ്രമത്തോടും കൂടി അവന്റെ ആജ്ഞ തലയിൽ വഹിക്കണം.

ശ്രേയോ ഽര്ഥീ യദി ഗുര്വാജ്ഞാം മനസാപി ന ലംഘയേത് ഗുര്വാജ്ഞാപാലകോ യസ്മാജ്ജ്ഞാനസംപത്തിമശ്നുതേ

ആശംസിക്കുന്നവൻ ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞ മനസ്സിൽ പോലും ലംഘിക്കരുത്; ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞ പാലിക്കുന്നവൻ ജ്ഞാനസമ്പത്ത് നേടുന്നു.

ഗച്ഛംസ്തിഷ്ഠന്സ്വപന്ഭുംജന്നാന്യത്കര്മ സമാചരേത് സമക്ഷം യദി കുര്വീത സര്വം ചാനുജ്ഞയാ ഗുരോഃ

നടക്കുമ്പോഴും നിൽക്കുമ്പോഴും ഉറങ്ങുമ്പോഴും ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും മറ്റേതെങ്കിലും പ്രവൃത്തി ചെയ്യരുത്; ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യേണ്ടിവന്നാൽ അവന്റെ അനുമതിയോടെ മാത്രം ചെയ്യണം.

ഗുരോര്ഗൃഹേ സമക്ഷം വാ ന യഥേഷ്ടാസനോ ഭവേത് ഗുരുര്ദേവോ യതഃ സാക്ഷാത്തദ്ഗൃഹം ദേവമന്ദിരമ്

ഗുരുവിന്റെ വീട്ടിലോ സാന്നിധ്യത്തിലോ ഇഷ്ടം പോലെ ഇരിക്കരുത്; ഗുരു നേരിട്ട് ദൈവം ആകയാൽ അവന്റെ വീട് ക്ഷേത്രമാണ്.

പാപിനാം ച യഥാ സംഗാത്തത്പാപാത്പതിതോ ഭവേത് യഥേഹ വഹ്നിസംപര്കാന്മലം ത്യജതി കാംചനമ്

ദുഷ്ടന്മാരുമായി ചേർന്നാൽ അവരുടെ പാപത്തിൽ വീഴുന്നതുപോലെ, ഇവിടെ അഗ്നിയുമായി സമ്പർക്കം വരുമ്പോൾ പൊന്നിന്റെ മലിനത അകറ്റപ്പെടുന്നു.

തഥൈവ ഗുരുസംപര്കാത്പാപം ത്യജതി മാനവഃ യഥാ വഹ്നിസമീപസ്ഥോ ഘൃതകുമ്ഭോ വിലീയതേ

അതു പോലെ തന്നെ, ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ മനുഷ്യൻ പാപം അകറ്റപ്പെടുന്നു; അഗ്നിക്കടുത്ത് വെച്ചിരിക്കുന്ന നെയ്യ് പാത്രം ഉരുകുന്നതുപോലെ.

തഥാ പാപം വിലീയേത ഹ്യാചാര്യസ്യ സമീപതഃ യഥാ പ്രജ്വലിതോ വഹ്നിഃ ശുഷ്കമാര്ദ്രം ച നിര്ദഹേത്

അങ്ങനെ തന്നെ, ആചാര്യന്റെ അടുത്ത് പാപം ഉരുകിപ്പോകുന്നു; കത്തുന്ന അഗ്നി ഉണങ്ങിയതും ഈര്പ്പമുള്ളതുമായ വസ്തുക്കളെ ദഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ.

തഥായമപി സംതുഷ്ടോ ഗുരുഃ പാപം ക്ഷണാദ്ദഹേത് മനസാ കര്മണാ വാചാ ഗുരോഃ ക്രോധം ന കാരയേത്

അങ്ങനെ, ഗുരു സന്തുഷ്ടനായാൽ, പാപം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ദഹിപ്പിക്കും; മനസ്സിലും വാക്കിലും പ്രവർത്തിയിലും ഗുരുവിനെ കോപിപ്പിക്കരുത്.