ശിവപുരാണമ്

ന കദാചിന്ന കസ്യാപി രിപുരേഷ മഹാമനുഃ സുസിദ്ധോ വാപി സിദ്ധോ വാ സാധ്യോ വാപി ഭവിഷ്യതി

ഈ മഹാമന്ത്രം ഒരിക്കലും, ആര്ക്കും, എപ്പോഴും ശത്രുവാകില്ല; പൂർണ്ണമായി സിദ്ധമായാലും, സിദ്ധമായാലും, സിദ്ധീകരിക്കേണ്ടതായാലും, എല്ലായ്പ്പോഴും അങ്ങനെ തന്നെയിരിക്കും.

സിദ്ധേന ഗുരുണാദിഷ്ടസ്സുസിദ്ധ ഇതി കഥ്യതേ അസിദ്ധേനാപി വാ ദത്തസ്സിദ്ധസാധ്യസ്തു കേവലഃ

സിദ്ധനായ ഗുരു ഉപദേശിച്ചാൽ അതിനെ പൂർണ്ണസിദ്ധം എന്ന് പറയുന്നു. സിദ്ധനല്ലാത്തവൻ നൽകിയാൽ, അത് സിദ്ധവും സിദ്ധീകരിക്കേണ്ടതുമായിരിക്കും.

അസാധിതസ്സാധിതോ വാ സിധ്യത്വേന ന സംശയഃ ശ്രദ്ധാതിശയയുക്തസ്യ മയി മംത്രേ തഥാ ഗുരൌ

സിദ്ധമായാലോ അല്ലാതെയോ, എന്നിൽ, മന്ത്രത്തിൽ, ഗുരുവിൽ പരമവിശ്വാസമുള്ളവർക്കു സംശയമില്ലാതെ ഫലപ്രദമാകും.

ആശ്രമേത്പരമാം വിദ്യാം സാക്ഷാത്പഞ്ചാക്ഷരീം ബുധഃ

വിദ്വാൻ അശ്രമത്തിൽ തന്നെ, അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രമായ പരമവിദ്യ നേരിട്ട് പഠിക്കണം.

മംത്രാന്തരേഷു സിദ്ധേഷു മംത്ര ഏഷ ന സിധ്യതി സിദ്ധേ ത്വസ്മിന്മഹാമംത്രേ തേ ച സിദ്ധാ ഭവംത്യുത

മറ്റു മന്ത്രങ്ങൾ സിദ്ധമായാലും, ഈ മന്ത്രം സിദ്ധമാകില്ല; എന്നാൽ ഈ മഹാമന്ത്രം സിദ്ധമായാൽ, അവയും സിദ്ധമാകും.

യഥാ ദേവേഷ്വലബ്ധോ ഽസ്മി ലബ്ധേഷ്വപി മഹേശ്വരി മയി ലബ്ധേ തു തേ ലബ്ധാ മംത്രേഷ്വേഷു സമോ വിധിഃ

മഹേശ്വരി, ദേവന്മാരിൽ എനിക്ക് ലഭ്യമാകാൻ സാധിക്കാത്തതുപോലെ, ലഭ്യമായവരിൽ പോലും ഞാൻ ലഭ്യമാകുമ്പോൾ മാത്രമേ നിനക്കും ലഭ്യമാകൂ. ഈ മന്ത്രങ്ങളിൽ ഇതേ നിയമം പ്രയോഗിക്കുന്നു.

യേ ദോഷാസ്സര്വമംത്രാണാം ന തേ ഽസ്മിന്സംഭവംത്യപി അസ്യ മംത്രസ്യ ജാത്യാദീനനപേക്ഷ്യ പ്രവര്തനാത്

മറ്റു മന്ത്രങ്ങളിൽ ഉണ്ടാകുന്ന എല്ലാ ദോഷങ്ങളും ഈ മന്ത്രത്തിൽ ഇല്ല, കാരണം ഈ മന്ത്രം ജാതി മുതലായ വ്യത്യാസങ്ങൾ നോക്കാതെ പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്നു.

തഥാപി നൈവ ക്ഷുദ്രേഷു ഫലേഷു പ്രതി യോഗിഷു സഹസാ വിനിയുംജീത തസ്മാദേഷ മഹാബലഃ

എങ്കിലും, ചെറുതായോ നിസ്സാരമായോ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായി ഈ മന്ത്രം യോഗികൾക്ക് അശ്രദ്ധയായി ഉപയോഗിക്കരുത്. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന് വലിയ ശക്തിയുള്ളത്.

ഏവം സാക്ഷാന്മഹാദേവ്യൈ മഹാദേവേന ശൂലിനാ ഹിതാ യ ജഗതാമുക്തഃ പഞ്ചാക്ഷരവിധിര്യഥാ

ഇങ്ങനെ, പഞ്ചാക്ഷര മന്ത്രത്തിന്റെ വിധി ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി ത്രിശൂലധാരി മഹാദേവൻ മഹാദേവിയോട് നേരിട്ട് പറഞ്ഞു.

യ ഇദം കീര്തയേദ്ഭക്ത്യാ ശൃണുയാദ്വാ സമാഹിതഃ സര്വപാപവിനിര്മുക്തഃ പ്രയാതി പരമാം ഗതിമ്

ആർ ഈ മന്ത്രം ഭക്തിയോടെ ജപിച്ചാലോ, അല്ലെങ്കിൽ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടാലോ, അവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി പരമാവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തും.

ഭഗവാന്മംത്രമാഹാത്മ്യം ഭവതാ കഥിതം പ്രഭോ തത്പ്രയോഗവിധാനം ച സാക്ഷാച്ഛ്രുതിസമം യഥാ

ഭഗവാനേ, ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ മഹത്വവും അതിന്റെ പ്രയോഗരീതിയും, വേദംപോലെ നേരിട്ട്, നിങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു.

ഇദാനീം ശ്രോതുമിച്ഛാമി ശിവസംസ്കാരമുത്തമമ് മംത്രസംഗ്രഹണേ കിംചിത്സൂചിതന്ന തു വിസ്മൃതമ്

ഇപ്പോൾ ഞാൻ ശിവന്റെ ഉത്തമമായ സംസ്‌കാരം കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. മന്ത്രങ്ങളുടെ സമാഹാരത്തെ കുറിച്ച് സൂചന നൽകിയിട്ടുണ്ട്, മറന്നിട്ടില്ല.

ഹന്ത തേ കഥയിഷ്യാമി സര്വപാപവിശോധനമ് സംസ്കാരം പരമം പുണ്യം ശിവേന പതിഭാഷിതമ്

നിനക്ക് ഞാൻ എല്ലാ പാപങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യുന്ന, പരമപുണ്യമായ സംസ്‌കാരം, ശിവൻ തന്നെ പറഞ്ഞതുപോലെ, പറയാം.

സമ്യക് കൃതാധികാരഃ സ്യാത്പൂജാദിഷു നരോ യതഃ സംസ്കാരഃ കഥ്യതേ തേന ഷഡധ്വപരിശോധനമ്

ഈ സംസ്‌കാരത്തിലൂടെ ഒരാൾ പൂജാദികളിൽ പൂർണ്ണ യോഗ്യതയുള്ളവനാകും. അതിനാലാണ് ഇത് ആറു മാർഗങ്ങൾ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതെന്ന് പറയുന്നത്.

ദീയതേ യേന വിജ്ഞാനം ക്ഷീയതേ പാശബംധനമ് തസ്മാത്സംസ്കാര ഏവായം ദീക്ഷേത്യപി ച കഥ്യതേ

ഇതിലൂടെ ജ്ഞാനം ലഭിക്കുകയും പാശങ്ങൾ അകറ്റപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാലാണ് ഈ സംസ്‌കാരത്തെ ദീക്ഷ എന്നും വിളിക്കുന്നത്.

ശാംഭവീ ചൈവ ശാക്തീ ച മാംത്രീ ചൈവ ശിവാഗമേ ദീക്ഷോപദിശ്യതേ ത്രേധാ ശിവേന പരമാത്മനാ

ശിവാഗമങ്ങളിൽ, പരമാത്മാവായ ശിവൻ മൂന്നു വിധത്തിൽ ദീക്ഷയെ പഠിപ്പിക്കുന്നു: ശാംഭവി, ശാക്തി, മന്ത്രി.

ഗുരോരാലോകമാത്രേണ സ്പര്ശാത്സംഭാഷണാദപി സദ്യസ്സംജ്ഞാ ഭവേജ്ജംതോഃ പാശോപക്ഷയകാരിണീ

ഗുരുവിനെ കാണുന്നതിലൂടെയോ സ്പർശത്തിലോ സംസാരത്തിലോ, ഉടൻ തന്നെ ജീവിയിൽ തിരിച്ചറിയൽ ഉണരുന്നു, അതിലൂടെ പാശങ്ങൾ നശിക്കുന്നു.

സാ ദീക്ഷാ ശാംഭവീ പ്രോക്താ സാ പുനര്ഭിദ്യതേ ദ്വിധാ തീവ്രാ തീവ്രതരാ ചേതി പാശോ പക്ഷയഭേദതഃ

ഇതാണ് ശാംഭവി ദീക്ഷ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഇത് വീണ്ടും രണ്ടു ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു: തീവ്രവും അതിലധികം തീവ്രവും, പാശനാശത്തിന്റെ അളവനുസരിച്ച്.

യയാ സ്യാന്നിര്വൃതിഃ സദ്യസ്സൈവ തീവ്രതരാ മതാ തീവ്രാ തു ജീവതോത്യംതം പുംസഃ പാപവിശോധികാ

ഉടൻ തന്നെ മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നതാണെങ്കിൽ അതിനെ അതിതീവ്രം എന്ന് പറയുന്നു; തീവ്രം എന്നത് ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ പാപങ്ങൾ മുഴുവൻ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു.

ശക്തീ ജ്ഞാനവതീ ദീക്ഷാ ശിഷ്യദേഹം പ്രവിശ്യ തു ഗുരുണാ യോഗമാര്ഗേണ ക്രിയതേ ജ്ഞാനചക്ഷുഷാ

ജ്ഞാനത്തോടെ അനുഭവപ്പെടുന്ന ശാക്തി ദീക്ഷ, ഗുരു യോഗമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ, ജ്ഞാനദൃഷ്ടിയാൽ, ശിഷ്യന്റെ ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് നടത്തുന്നു.

മാംത്രീ ക്രിയാവതീ ദീക്ഷാ കുംഡമംഡലപൂര്വികാ മംദമംദതരോദ്ദേശാത്കര്തവ്യാ ഗുരുണാ ബഹിഃ

കുടവും മണ്ഡലവും ഒരുക്കിയ ശേഷം, ക്രിയാപരമായ മന്ത്രിദീക്ഷ ഗുരു പുറത്തായി, മൃദുവായും ക്രമമായി നടത്തണം.

ശക്തിപാതാനുസാരേണ ശിഷ്യോ ഽനുഗ്രഹമര്ഹതി ശൈവധര്മാനുസാരസ്യ തന്മൂലത്വാത്സമാസതഃ

ശക്തിപാതം അനുസരിച്ച് ശിഷ്യൻ അനുഗ്രഹത്തിന് യോഗ്യനാകുന്നു, കാരണം ശൈവധർമ്മം അതിലാണ് ആധാരമെന്ന് സംക്ഷേപത്തിൽ.

യത്ര ശക്തിര്ന പതിതാ തത്ര ശുദ്ധിര്ന ജായതേ ന വിദ്യാ ന ശിവാചാരോ ന മുക്തിര്ന ച സിദ്ധയഃ

ശക്തി പതിക്കാത്തിടത്ത് ശുദ്ധിയും ജ്ഞാനവും ശൈവാചാരവും മോക്ഷവും സിദ്ധികളും ഉണ്ടാകില്ല.

തസ്മാല്ലിംഗാനി സംവീക്ഷ്യ ശക്തിപാതസ്യ ഭൂയസഃ ജ്ഞാനേന ക്രിയയാ വാഥ ഗുരുശ്ശിഷ്യം വിശോധയേത്

അതുകൊണ്ട് ശക്തിയുടെ വലിയ അവതരണം കാണുമ്പോൾ, ഗുരു ജ്ഞാനമോ പ്രവർത്തിയിലൂടെയോ ശിഷ്യനെ ശുദ്ധീകരിക്കണം.

യോ ഽന്യഥാ കുരുതേ മോഹാത്സ വിനശ്യതി ദുര്മതിഃ തസ്മാത്സര്വപ്രകാരേണ ഗുരുഃ ശിഷ്യം പരീക്ഷയേത്

മൂഢത്വത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ നശിക്കും; അതിനാൽ എല്ലാ രീതിയിലും ഗുരു ശിഷ്യനെ പരിശോധിക്കണം.

ലക്ഷണം ശക്തിപാതസ്യ പ്രബോധാനംദസംഭവഃ സാ യസ്മാത്പരമാ ശക്തിഃ പ്രബോധാനംദരൂപിണീ

ശക്തിയുടെ അവതരണത്തിന്റെ ലക്ഷണം ഉണർവ്വും ആനന്ദവും ഉദയം ചെയ്യുന്നതാണ്; കാരണം ആ പരമശക്തി ഉണർവ്വിന്റെയും ആനന്ദത്തിന്റെയും സ്വഭാവമാണ്.

ആനംദബോധയോര്ലിംഗമംതഃകരണവിക്രിയാഃ യഥാ സ്യാത്കംപരോമാംചസ്വരനേത്രാംഗവിക്രിയാഃ

ഉണർവ്വിന്റെയും ആനന്ദത്തിന്റെയും ലക്ഷണങ്ങൾ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകുന്ന വ്യതിയാനങ്ങൾ ആണ്, ഉദാഹരണത്തിന്, കുലിര്ച്ച, രോമാഞ്ചം, ശബ്ദം, കണ്ണുകൾ, അവയവങ്ങളിൽ മാറ്റങ്ങൾ.

ശിഷ്യോപി ലക്ഷണൈരേഭിഃ കുര്യാദ്ഗുരുപരീക്ഷണമ് തത്സംപര്കൈഃ ശിവാര്ചാദൌ സംഗതൈര്വാഥ തദ്ഗതൈഃ

ഇവ ലക്ഷണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ശിഷ്യനും ഗുരുവിനെ പരിശോധിക്കണം; ശിവാരാധനയിലോ ഗുരുവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവരുമായി ഇടപഴകിയിലോ ഇതു ചെയ്യാം.

ശിഷ്യസ്തു ശിക്ഷണീയത്വാദ്ഗുരോര്ഗൌരവകാരണാത് തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന ഗുരോര്ഗൌരവമാചരേത്

ശിഷ്യൻ പഠിക്കേണ്ടതും ഗുരുവിന് മഹത്വം ഉള്ളതുമാണ്; അതിനാൽ എല്ലാ ശ്രമത്തോടും കൂടി ഗുരുവിനെ ആദരിക്കണം.