ശിവപുരാണമ്

ഗായത്ര്യനുഷ്ടുപ് ത്രിഷ്ടുപ് ച ഛംദാംസി ബൃഹതീ വിരാട് ഇന്ദ്രോ രുദ്രോ ഹരിര്ബ്രഹ്മാ സ്കംദസ്തേഷാം ച ദേവതാഃ

ഗായത്രീ, അനുഷ്ടുപ്, തൃഷ്ടുപ്, ബൃഹതീ, വിരാട് എന്നിങ്ങനെയാണ് ഛന്ദസ്സുകൾ; ഇന്ദ്രൻ, രുദ്രൻ, ഹരി, ബ്രഹ്മാവ്, സ്കന്ദൻ ഇവർ അവയുടെ ദേവതകളാണ്.

മമ പഞ്ചമുഖാന്യാഹുഃ സ്ഥാനേ തേഷാം വരാനനേ പൂര്വാദേശ്ചോര്ധ്വപര്യംതം നകാരാദി യഥാക്രമമ്

എനിക്ക് അഞ്ചു മുഖങ്ങളാണെന്ന് പറയുന്നു; അവയുടെ യഥാസ്ഥാനങ്ങളിൽ, സുന്ദരമുഖിയായവളേ, കിഴക്കു തുടങ്ങി മുകളിലേക്ക്, 'ന' തുടങ്ങിയ അക്ഷരങ്ങൾ ക്രമത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

അദാത്തഃ പ്രഥമോ വര്ണശ്ചതുര്ഥശ്ച ദ്വിതീയകഃ പഞ്ചമഃ സ്വരിതശ്ചൈവ തൃതീയോ നിഹതഃ സ്മൃതഃ

ആദ്യത്തെ അക്ഷരം അദാത്തം (ഉച്ചാരണം മാറ്റമില്ലാത്തത്) ആണ്, നാലാമത്തേത് രണ്ടാമത്തേതാണ്, അഞ്ചാമത്തേത് സ്വരിതം (ഉയർന്ന സ്വരം), മൂന്നാമത്തേത് നിഹതം (താഴ്ന്ന സ്വരം) എന്ന് പറയുന്നു.

മൂലവിദ്യാ ശിവം ശൈവം സൂത്രം പഞ്ചാക്ഷരം തഥാ നാമാന്യസ്യ വിജാനീയാച്ഛൈവം മേ ഹൃദയം മഹത്

മൂലവിദ്യ, ശിവൻ, ശൈവസൂത്രം, അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രം, അവന്റെ നാമങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം എന്റെ മഹത്തായ ശൈവഹൃദയമായി അറിഞ്ഞിരിക്കണം.

നകാരശ്ശിര ഉച്യേത മകാരസ്തു ശിഖോച്യതേ ശികാരഃ കവചം തദ്വദ്വകാരോ നേത്രമുച്യതേ

'ന' അക്ഷരം തലയാണ്, 'മ' അക്ഷരം ശിഖ (കിരീടം) ആണ്, 'ശി' അക്ഷരം കാവചം, അതുപോലെ 'വ' അക്ഷരം കണ്ണ് എന്നാണ് പറയുന്നു.

യകാരോ ഽസ്ത്രം നമസ്സ്വാഹാ വഷട് ഹുംവൌഷഡിത്യപി ഫഡിത്യപി ച വര്ണാനാമന്തേ ഽങ്ഗത്വം യദാ തദാ

'യ' അക്ഷരം ആയുധം; 'നമഃ', 'സ്വാഹാ', 'വഷട്', 'ഹും', 'വൗഷട്', 'ഫട്'—ഇവ അക്ഷരങ്ങളുടെ അവസാനം ചേർക്കുമ്പോൾ അവയുടെ അംശങ്ങളായി മാറുന്നു.

തത്രാപി മൂലമംത്രോ ഽയം കിംചിദ്ഭേദസമന്വയാത് തത്രാപി പഞ്ചമോ വര്ണോ ദ്വാദശസ്വരഭൂഷിതഃ

അവിടെയും ഈ മൂലമന്ത്രത്തിൽ ചില വ്യത്യാസങ്ങളോടെ, അഞ്ചാമത്തെ അക്ഷരം പന്ത്രണ്ടു സ്വരങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.

താസ്മാദനേന മംത്രേണ മനോവാക്കായഭേദതഃ ആവയോരര്ചനം കുര്യാജ്ജപഹോമാദികം തഥാ

അതുകൊണ്ട്, ഈ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് മനസ്സും വാക്കും ശരീരവും വേർതിരിച്ച് ഞങ്ങളുടേയും ആരാധനയും ജപവും ഹോമാദികളും നടത്തണം.

യഥാപ്രജ്ഞം യഥാകാലം യഥാശാസ്ത്രം യഥാമതി യഥാശക്തി യഥാസംപദ്യഥായോഗം യഥാരതി

സ്വന്തം ബുദ്ധി, സമയമനുസരിച്ച്, ശാസ്ത്രംപോലെ, മനസ്സനുസരിച്ച്, കഴിവനുസരിച്ച്, സമ്പത്ത് അനുസരിച്ച്, യോഗ്യതയും ഇഷ്ടവും അനുസരിച്ച്.

യദാ കദാപി വാ ഭക്ത്യാ യത്ര കുത്രാപി വാ കൃതാ യേന കേനാപി വാ ദേവി പൂജാ മുക്തിം നയിഷ്യതേ

എപ്പോൾ എവിടെയും, ആരാൽ എങ്ങനെയായാലും ഭക്തിയോടെ പൂജ ചെയ്താൽ, ദേവിയേ, അതു മോക്ഷത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്.

മയ്യാസക്തേന മനസാ യത്കൃതം മമ സുന്ദരി മത്പ്രിയം ച ശിവം ചൈവ ക്രമേണാപ്യക്രമേണ വാ

എന്ത് കാര്യമായാലും, എന്റെ മേൽ മനസ്സ് ആസക്തിയോടെ ചെയ്താൽ, സുന്ദരിയായവളേ, ക്രമത്തിൽ ആയാലും അല്ലാതെയായാലും, എനിക്ക് പ്രിയവും ശുഭവുമായതാണെങ്കിൽ അത് സ്വീകരിക്കപ്പെടും.

തഥാപി മമ ഭക്താ യേ നാത്യംതവിവശാഃ പുനഃ തേഷാം സര്വേഷു ശാസ്ത്രേഷു മയേവ നിയമഃ കൃതഃ

എന്നാൽ, എന്റെ ഭക്തർ മുഴുവനായി അശക്തരല്ലെങ്കിൽ, അവർക്കായി എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിലും ഞാൻ നിയമങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

തത്രാദൌ സംപ്രവക്ഷ്യാമി മന്ത്രസംഗ്രഹണം ശുഭമ് യം വിനാ നിഷ്ഫലം ജാപ്യം യേന വാ സഫലം ഭവേത്

ഇപ്പോൾ ആദ്യം ഞാൻ മന്ത്രസംഗ്രഹം വിശദീകരിക്കാം; അതില്ലാതെ ജപം ഫലപ്രദമാകില്ല, അതിനാൽ ജപം ഫലപ്രദമാകും.

ആജ്ഞാഹീനം ക്രിയാഹീനം ശ്രദ്ധാഹീനം വരാനനേ ആജ്ഞാര്ഥം ദക്ഷിണാഹീനം സദാ ജപ്തം ച നിഷ്ഫലമ്

സുന്ദരിയേ, ആജ്ഞയില്ലാതെ, ശരിയായ പ്രവൃത്തിയില്ലാതെ, വിശ്വാസമില്ലാതെ, ഉദ്ദേശമില്ലാതെ, ദക്ഷിണയില്ലാതെ, എല്ലായ്പ്പോഴും ജപിച്ചാലും, അത്തരം ജപം ഫലപ്രദമല്ല.

ആജ്ഞാസിദ്ധം ക്രിയാസിദ്ധം ശ്രദ്ധാസിദ്ധം മമാത്മകമ് ഏവം ചേദ്ദക്ഷിണായുക്തം മംത്രസിദ്ധിര്മഹത്ഫലമ്

എങ്കിൽ, ആജ്ഞയോടെയും ശരിയായ പ്രവൃത്തിയോടെയും വിശ്വാസത്തോടെയും ദക്ഷിണയോടെയും ചേർന്ന് ജപിച്ചാൽ, ആ മന്ത്രം വിജയിക്കുകയും വലിയ ഫലം നൽകുകയും ചെയ്യും.

ഉപഗമ്യ ഗുരും വിപ്രമാചാര്യം തത്ത്വവേദിനമ് ജാപിതം സദ്ഗുണോപേതം ധ്യാനയോഗപരായണമ്

സത്യത്തെ അറിയുന്ന, നല്ല ഗുണങ്ങളുള്ള, ധ്യാനയോഗത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്ന ഗുരുവിനെയും പണ്ഡിതനെയും ആചാര്യനെയും സമീപിച്ച് ജപം നടത്തണം.

തോഷയേത്തം പ്രയത്നേന ഭാവശുദ്ധിസമന്വിതഃ വാചാ ച മനസാ ചൈവ കായേന ദ്രവിണേന ച

ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ, വാക്കിലും മനസ്സിലും ശരീരത്തിലും സമ്പത്തിലും എല്ലാ ശ്രമവും കാണിച്ച് ഗുരുവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കണം.

ആചാര്യം പൂജയേദ്വിപ്രഃ സര്വദാതിപ്രയത്നതഃ ഹസ്ത്യശ്വരഥരത്നാനി ക്ഷേത്രാണി ച ഗൃഹാണി ച

ബ്രാഹ്മണൻ ആചാര്യനെ എപ്പോഴും ഏറ്റവും വലിയ ശ്രദ്ധയോടെ ആരാധിക്കണം; ആനകൾ, കുതിരകൾ, രഥങ്ങൾ, രത്നങ്ങൾ, നിലങ്ങൾ, വീടുകൾ എന്നിവ അർപ്പിക്കണം.

ഭൂഷണാനി ച വാസാംസി ധാന്യാനി ച ധനാനി ച ഏതാനി ഗുരവേ ദദ്യാദ്ഭക്ത്യാ ച വിഭവേ സതി

ആഭരണങ്ങൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, ധാന്യങ്ങൾ, ധനം എന്നിവയും ഭക്തിയോടെ, കഴിവുണ്ടെങ്കിൽ, ഗുരുവിന് നൽകണം.

വിത്തശാഠ്യം ന കുര്വീത യദീച്ഛേത്സിദ്ധിമാത്മനഃ പശ്ചാന്നിവേദ്യ സ്വാത്മാനം ഗുരവേ സപരിച്ഛദമ്

സ്വന്തം വിജയത്തിനായി ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ സമ്പത്ത് സംബന്ധിച്ച കഞ്ചുഷത്വം കാണിക്കരുത്; പിന്നീട് താനെയും സ്വന്തമായുള്ളവയും എല്ലാം ഗുരുവിന് സമർപ്പിക്കണം.

ഏവം സംപൂജ്യ വിധിവദ്യഥാശക്തിത്വവംചയന് ആദദീത ഗുരോര്മംത്രം ജ്ഞാനം ചൈവ ക്രമേണ തു

ഇങ്ങനെ, വിധിപ്രകാരം, കഴിവിനനുസരിച്ച്, വഞ്ചനയില്ലാതെ ഗുരുവിനെ ആരാധിച്ചശേഷം, മന്ത്രവും ജ്ഞാനവും ഗുരുവിൽ നിന്ന് ക്രമമായി സ്വീകരിക്കണം.

ഏവം തുഷ്ടോ ഗുരുഃ ശിഷ്യം പൂജകം വത്സരോഷിതമ് ശുശ്രൂഷുമനഹംകാരം സ്നാതം ശുചിമുപോഷിതമ്

ഇങ്ങനെ ഗുരു സന്തോഷിച്ചാൽ, സേവനശീലനും അഹങ്കാരമില്ലാത്തവനും ശുദ്ധനും കുളിച്ചവനും നിരന്തരവ്രതശീലനും ആയ ശിഷ്യനെ

സ്നാപയിത്വാ വിശുദ്ധ്യര്ഥം പൂര്ണകുംഭഘൃതേന വൈ ജലേന മന്ത്രശുദ്ധേന പുണ്യദ്രവ്യയുതേന ച

പൂർണ്ണമായ പാത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള നെയ്യിലും, മന്ത്രശുദ്ധമായ വെള്ളത്തിലും, ശുഭദ്രവ്യങ്ങളിലും ഉപയോഗിച്ച് ശുദ്ധിക്കായി കുളിപ്പിക്കണം.

അലംകൃത്യ സുവേഷം ച ഗംധസ്രഗ്വസ്ത്രഭൂഷണൈഃ പുണ്യാഹം വാചയിത്വാ ച ബ്രാഹ്മണാനഭിപൂജ്യ ച

അവനെ സുശോഭനമായ വസ്ത്രം, സുഗന്ധം, പുഷ്പമാല, വസ്ത്രം, ആഭരണം എന്നിവയാൽ അലങ്കരിച്ച്, ശുഭമന്ത്രങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ച്, ബ്രാഹ്മണരെ ആദരിക്കണം.

സമുദ്രതീരേ നദ്യാം ച ഗോഷ്ഠേ ദേവാലയേ ഽപി വാ ശുചൌ ദേശേ ഗൃഹേ വാപി കാലേ സിദ്ധികരേ തിഥൌ

കടൽക്കരയിൽ, നദീതീരത്ത്, പശുശാലയിൽ, ദേവാലയത്തിൽ, അല്ലെങ്കിൽ ശുദ്ധമായ സ്ഥലത്തോ വീട്ടിലോ വിജയകരമായ സമയത്തോ തിഥിയിലോ ചെയ്യാം.

നക്ഷത്രേ ശുഭയോഗേ ച സര്വദോഷവിവര്ജിതേ അനുഗൃഹ്യ തതോ ദദ്യാജ്ജ്ഞാനം മമ യഥാവിധി

ശുഭനക്ഷത്രത്തിലും ശുഭയോഗത്തിലും, എല്ലാ ദോഷങ്ങളും ഒഴിവാക്കിയ സമയത്തും, ശേഷം, വിധിപ്രകാരം ജ്ഞാനം നൽകണം.

സ്വരേണോച്ചാരയേത്സമ്യഗേകാംതേ ഽതിപ്രസന്നധീഃ ഉച്ചാര്യോച്ചാരയിത്വാ തമാവയോര്മംത്രമുത്തമമ്

ശുദ്ധമായ സ്വരത്തിൽ, ഒറ്റയ്ക്കായി, അതീവ സന്തോഷത്തോടെ, ഗുരു ഇരുവരുടെയും ഉത്തമമായ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കുകയും ശിഷ്യനോടും ഉച്ചരിപ്പിക്കുകയും വേണം.

ശിവം ചാസ്തു ശുഭം ചാസ്തു ശോഭനോ ഽസ്തു പ്രിയോ ഽസ്ത്വിതി ഏവം ദദ്യാദ്ഗുരുര്മംത്രമാജ്ഞാം ചൈവ തതഃ പരമ്

ശുഭം ഉണ്ടാകട്ടെ, നല്ലത് ഉണ്ടാകട്ടെ, സൗന്ദര്യം ഉണ്ടാകട്ടെ, സ്നേഹം ഉണ്ടാകട്ടെ എന്ന് ആശംസിച്ച്, ഗുരു മന്ത്രവും ആജ്ഞയും നൽകണം.

ഏവം ലബ്ധ്വാ ഗുരോര്മംത്രമാജ്ഞാം ചൈവ സമാഹിതഃ സംകല്പ്യ ച ജപേന്നിത്യം പുരശ്ചരണപൂര്വകമ്

ഇങ്ങനെ ഗുരുവിൽ നിന്ന് മന്ത്രവും ആജ്ഞയും ലഭിച്ചശേഷം, ഏകാഗ്രതയോടെ, നിർണ്ണയിച്ച്, നിർദ്ദിഷ്ട ക്രമത്തിൽ പ്രതിദിനം ജപിക്കണം.