ശിവപുരാണമ്

അസ്യാഃ പരമവിദ്യായാസ്സ്വരൂപമധുനോച്യതേ ആദൌ നമഃ പ്രയോക്തവ്യം ശിവായ തു തതഃ പരമ്

ഇപ്പോൾ ഈ പരമവിദ്യയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം പറയാം: ആദ്യം 'നമഃ' എന്നത് ഉച്ചരിക്കണം, അതിനുശേഷം 'ശിവായ' എന്നതും പിന്നെ ശേഷിച്ചവയും.

സൈഷാ പഞ്ചാക്ഷരീ വിദ്യാ സര്വശ്രുതിശിരോഗതാ സര്വജാതസ്യ സര്വസ്യ ബീജഭൂതാ സനാതനീ

ഇതാണു അഞ്ചക്ഷരീ വിദ്യ, എല്ലാ വേദങ്ങളിലും ഏറ്റവും പ്രധാനം, സകല ജീവികൾക്കും എല്ലാറ്റിനും ശാശ്വതമായ വിത്ത്.

പ്രഥമം മന്മുഖോദ്ഗീര്ണാ സാ മമൈവാസ്തി വാചികാ തപ്തചാമീകരപ്രഖ്യാ പീനോന്നതപയോധരാ

ആദ്യമായി എന്റെ വായിൽ നിന്നു ഉയർന്നത്, അതു എന്റെ വാക്ക് തന്നെയാണ്, ഉരുകിയ പൊന്നുപോലെ പ്രകാശമുള്ളതും, പുഷ്ടമായ ഉയർന്ന വക്ഷസ്സുള്ളതുമാണ്.

ചതുര്ഭുജാ ത്രിനയനാ ബാലേംദുകൃതശേഖരാ പദ്മോത്പലകരാ സൌമ്യാ വരദാഭയപാണികാ

നാലു കൈകളും മൂന്നു കണ്ണുകളും ചന്ദ്രക്കല മുടിയിൽ അലങ്കരിച്ചവളും, താമരയും നീലോത്പലവും കൈവശമുള്ളതും, സുമധുരവുമായ മുഖവും, വരദായിനിയായും ഭയനാശിനിയായും കൈകൾ ഉള്ളവളുമാണ്.

സര്വലക്ഷണസംപന്നാ സര്വാഭരണഭൂഷിതാ സിതപദ്മാസനാസീനാ നീലകുംചിതമൂര്ധജാ

എല്ലാ സൗന്ദര്യലക്ഷണങ്ങളാലും സമ്പന്നയുമാണ്, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളും ധരിച്ചവളും, വെള്ളതാമരയിൽ ഇരിക്കുന്നതും കറുത്ത വളഞ്ഞ മുടിയുമുള്ളവളുമാണ്.

അസ്യാഃ പഞ്ചവിധാ വര്ണാഃ പ്രസ്ഫുരദ്രശ്മിമംഡലാഃ പീതഃ കൃഷ്ണസ്തഥാ ധൂമ്രഃ സ്വര്ണാഭോ രക്ത ഏവ ച

അവളെ അഞ്ചു വിധത്തിലുള്ള നിറങ്ങളിലാണ് കാണുന്നത്; അവ പ്രകാശമുള്ള വട്ടങ്ങളായി തിളങ്ങുന്നു. അവയിൽ മഞ്ഞ, കറുപ്പ്, പുകനിറം, പൊന്നനിറം, ചുവപ്പ് എന്നിങ്ങനെയാണ്.

പൃഥക്പ്രയോജ്യാ യദ്യേതേ ബിംദുനാദവിഭൂഷിതാഃ അര്ധചന്ദ്രനിഭോ ബിംദുര്നാദോ ദീപശിഖാകൃതിഃ

ഈ നിറങ്ങൾ ഓരോന്നും വേർതിരിച്ച് പ്രയോഗിക്കണം, ബിന്ദുവും നാദവും ചേർക്കാത്തപക്ഷം. ബിന്ദു അർദ്ധചന്ദ്രംപോലെയാണ്, നാദം ദീപശിഖയെപ്പോലെയാണ്.

ബീജം ദ്വിതീയം ബീജേഷു മംത്രസ്യാസ്യ വരാനനേ ദീര്ഘപൂര്വം തുരീയസ്യ പഞ്ചമം ശക്തിമാദിശേത്

സുന്ദരമുഖിയായവളേ, ഈ മന്ത്രത്തിലെ അക്ഷരങ്ങളിൽ രണ്ടാമത്തേതാണ് ബീജം; നാലാമത്തേത്, തുടക്കത്തിൽ ദീർഘമായത്, മൂന്നാമത്തേതാണ്; അഞ്ചാമത്തേതാണ് ശക്തി എന്ന് പറയുന്നു.

വാമദേവോ നാമ ഋഷിഃ പംക്തിശ്ഛന്ദ ഉദാഹൃതമ് ദേവതാ ശിവ ഏവാഹം മന്ത്രസ്യാസ്യ വരാനനേ

വാമദേവൻ ആണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ഋഷി, പംക്തി ആണ് ഛന്ദസ്സ്, ഈ മന്ത്രത്തിന് ദേവതയായത് ഞാനാണ്, ശിവൻ.

ഗൌതമോ ഽത്രിര്വരാരോഹേ വിശ്വാമിത്രസ്തഥാംഗിരാഃ ഭരദ്വാജശ്ച വര്ണാനാം ക്രമശശ്ചര്ഷയഃ സ്മൃതാഃ

ഗൗതമൻ, അത്രി, സുന്ദരിയായവളേ, വിശ്വാമിത്രൻ, അംഗിരസ്, ഭരദ്വാജൻ—ഈ മഹർഷിമാർ അക്ഷരങ്ങളുടെ ക്രമത്തിൽ ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

ഗായത്ര്യനുഷ്ടുപ് ത്രിഷ്ടുപ് ച ഛംദാംസി ബൃഹതീ വിരാട് ഇന്ദ്രോ രുദ്രോ ഹരിര്ബ്രഹ്മാ സ്കംദസ്തേഷാം ച ദേവതാഃ

ഗായത്രീ, അനുഷ്ടുപ്, തൃഷ്ടുപ്, ബൃഹതീ, വിരാട് എന്നിങ്ങനെയാണ് ഛന്ദസ്സുകൾ; ഇന്ദ്രൻ, രുദ്രൻ, ഹരി, ബ്രഹ്മാവ്, സ്കന്ദൻ ഇവർ അവയുടെ ദേവതകളാണ്.

മമ പഞ്ചമുഖാന്യാഹുഃ സ്ഥാനേ തേഷാം വരാനനേ പൂര്വാദേശ്ചോര്ധ്വപര്യംതം നകാരാദി യഥാക്രമമ്

എനിക്ക് അഞ്ചു മുഖങ്ങളാണെന്ന് പറയുന്നു; അവയുടെ യഥാസ്ഥാനങ്ങളിൽ, സുന്ദരമുഖിയായവളേ, കിഴക്കു തുടങ്ങി മുകളിലേക്ക്, 'ന' തുടങ്ങിയ അക്ഷരങ്ങൾ ക്രമത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

അദാത്തഃ പ്രഥമോ വര്ണശ്ചതുര്ഥശ്ച ദ്വിതീയകഃ പഞ്ചമഃ സ്വരിതശ്ചൈവ തൃതീയോ നിഹതഃ സ്മൃതഃ

ആദ്യത്തെ അക്ഷരം അദാത്തം (ഉച്ചാരണം മാറ്റമില്ലാത്തത്) ആണ്, നാലാമത്തേത് രണ്ടാമത്തേതാണ്, അഞ്ചാമത്തേത് സ്വരിതം (ഉയർന്ന സ്വരം), മൂന്നാമത്തേത് നിഹതം (താഴ്ന്ന സ്വരം) എന്ന് പറയുന്നു.

മൂലവിദ്യാ ശിവം ശൈവം സൂത്രം പഞ്ചാക്ഷരം തഥാ നാമാന്യസ്യ വിജാനീയാച്ഛൈവം മേ ഹൃദയം മഹത്

മൂലവിദ്യ, ശിവൻ, ശൈവസൂത്രം, അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രം, അവന്റെ നാമങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം എന്റെ മഹത്തായ ശൈവഹൃദയമായി അറിഞ്ഞിരിക്കണം.

നകാരശ്ശിര ഉച്യേത മകാരസ്തു ശിഖോച്യതേ ശികാരഃ കവചം തദ്വദ്വകാരോ നേത്രമുച്യതേ

'ന' അക്ഷരം തലയാണ്, 'മ' അക്ഷരം ശിഖ (കിരീടം) ആണ്, 'ശി' അക്ഷരം കാവചം, അതുപോലെ 'വ' അക്ഷരം കണ്ണ് എന്നാണ് പറയുന്നു.

യകാരോ ഽസ്ത്രം നമസ്സ്വാഹാ വഷട് ഹുംവൌഷഡിത്യപി ഫഡിത്യപി ച വര്ണാനാമന്തേ ഽങ്ഗത്വം യദാ തദാ

'യ' അക്ഷരം ആയുധം; 'നമഃ', 'സ്വാഹാ', 'വഷട്', 'ഹും', 'വൗഷട്', 'ഫട്'—ഇവ അക്ഷരങ്ങളുടെ അവസാനം ചേർക്കുമ്പോൾ അവയുടെ അംശങ്ങളായി മാറുന്നു.

തത്രാപി മൂലമംത്രോ ഽയം കിംചിദ്ഭേദസമന്വയാത് തത്രാപി പഞ്ചമോ വര്ണോ ദ്വാദശസ്വരഭൂഷിതഃ

അവിടെയും ഈ മൂലമന്ത്രത്തിൽ ചില വ്യത്യാസങ്ങളോടെ, അഞ്ചാമത്തെ അക്ഷരം പന്ത്രണ്ടു സ്വരങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.

താസ്മാദനേന മംത്രേണ മനോവാക്കായഭേദതഃ ആവയോരര്ചനം കുര്യാജ്ജപഹോമാദികം തഥാ

അതുകൊണ്ട്, ഈ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് മനസ്സും വാക്കും ശരീരവും വേർതിരിച്ച് ഞങ്ങളുടേയും ആരാധനയും ജപവും ഹോമാദികളും നടത്തണം.

യഥാപ്രജ്ഞം യഥാകാലം യഥാശാസ്ത്രം യഥാമതി യഥാശക്തി യഥാസംപദ്യഥായോഗം യഥാരതി

സ്വന്തം ബുദ്ധി, സമയമനുസരിച്ച്, ശാസ്ത്രംപോലെ, മനസ്സനുസരിച്ച്, കഴിവനുസരിച്ച്, സമ്പത്ത് അനുസരിച്ച്, യോഗ്യതയും ഇഷ്ടവും അനുസരിച്ച്.

യദാ കദാപി വാ ഭക്ത്യാ യത്ര കുത്രാപി വാ കൃതാ യേന കേനാപി വാ ദേവി പൂജാ മുക്തിം നയിഷ്യതേ

എപ്പോൾ എവിടെയും, ആരാൽ എങ്ങനെയായാലും ഭക്തിയോടെ പൂജ ചെയ്താൽ, ദേവിയേ, അതു മോക്ഷത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്.

മയ്യാസക്തേന മനസാ യത്കൃതം മമ സുന്ദരി മത്പ്രിയം ച ശിവം ചൈവ ക്രമേണാപ്യക്രമേണ വാ

എന്ത് കാര്യമായാലും, എന്റെ മേൽ മനസ്സ് ആസക്തിയോടെ ചെയ്താൽ, സുന്ദരിയായവളേ, ക്രമത്തിൽ ആയാലും അല്ലാതെയായാലും, എനിക്ക് പ്രിയവും ശുഭവുമായതാണെങ്കിൽ അത് സ്വീകരിക്കപ്പെടും.

തഥാപി മമ ഭക്താ യേ നാത്യംതവിവശാഃ പുനഃ തേഷാം സര്വേഷു ശാസ്ത്രേഷു മയേവ നിയമഃ കൃതഃ

എന്നാൽ, എന്റെ ഭക്തർ മുഴുവനായി അശക്തരല്ലെങ്കിൽ, അവർക്കായി എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിലും ഞാൻ നിയമങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

തത്രാദൌ സംപ്രവക്ഷ്യാമി മന്ത്രസംഗ്രഹണം ശുഭമ് യം വിനാ നിഷ്ഫലം ജാപ്യം യേന വാ സഫലം ഭവേത്

ഇപ്പോൾ ആദ്യം ഞാൻ മന്ത്രസംഗ്രഹം വിശദീകരിക്കാം; അതില്ലാതെ ജപം ഫലപ്രദമാകില്ല, അതിനാൽ ജപം ഫലപ്രദമാകും.

ആജ്ഞാഹീനം ക്രിയാഹീനം ശ്രദ്ധാഹീനം വരാനനേ ആജ്ഞാര്ഥം ദക്ഷിണാഹീനം സദാ ജപ്തം ച നിഷ്ഫലമ്

സുന്ദരിയേ, ആജ്ഞയില്ലാതെ, ശരിയായ പ്രവൃത്തിയില്ലാതെ, വിശ്വാസമില്ലാതെ, ഉദ്ദേശമില്ലാതെ, ദക്ഷിണയില്ലാതെ, എല്ലായ്പ്പോഴും ജപിച്ചാലും, അത്തരം ജപം ഫലപ്രദമല്ല.

ആജ്ഞാസിദ്ധം ക്രിയാസിദ്ധം ശ്രദ്ധാസിദ്ധം മമാത്മകമ് ഏവം ചേദ്ദക്ഷിണായുക്തം മംത്രസിദ്ധിര്മഹത്ഫലമ്

എങ്കിൽ, ആജ്ഞയോടെയും ശരിയായ പ്രവൃത്തിയോടെയും വിശ്വാസത്തോടെയും ദക്ഷിണയോടെയും ചേർന്ന് ജപിച്ചാൽ, ആ മന്ത്രം വിജയിക്കുകയും വലിയ ഫലം നൽകുകയും ചെയ്യും.

ഉപഗമ്യ ഗുരും വിപ്രമാചാര്യം തത്ത്വവേദിനമ് ജാപിതം സദ്ഗുണോപേതം ധ്യാനയോഗപരായണമ്

സത്യത്തെ അറിയുന്ന, നല്ല ഗുണങ്ങളുള്ള, ധ്യാനയോഗത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്ന ഗുരുവിനെയും പണ്ഡിതനെയും ആചാര്യനെയും സമീപിച്ച് ജപം നടത്തണം.

തോഷയേത്തം പ്രയത്നേന ഭാവശുദ്ധിസമന്വിതഃ വാചാ ച മനസാ ചൈവ കായേന ദ്രവിണേന ച

ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ, വാക്കിലും മനസ്സിലും ശരീരത്തിലും സമ്പത്തിലും എല്ലാ ശ്രമവും കാണിച്ച് ഗുരുവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കണം.

ആചാര്യം പൂജയേദ്വിപ്രഃ സര്വദാതിപ്രയത്നതഃ ഹസ്ത്യശ്വരഥരത്നാനി ക്ഷേത്രാണി ച ഗൃഹാണി ച

ബ്രാഹ്മണൻ ആചാര്യനെ എപ്പോഴും ഏറ്റവും വലിയ ശ്രദ്ധയോടെ ആരാധിക്കണം; ആനകൾ, കുതിരകൾ, രഥങ്ങൾ, രത്നങ്ങൾ, നിലങ്ങൾ, വീടുകൾ എന്നിവ അർപ്പിക്കണം.

ഭൂഷണാനി ച വാസാംസി ധാന്യാനി ച ധനാനി ച ഏതാനി ഗുരവേ ദദ്യാദ്ഭക്ത്യാ ച വിഭവേ സതി

ആഭരണങ്ങൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, ധാന്യങ്ങൾ, ധനം എന്നിവയും ഭക്തിയോടെ, കഴിവുണ്ടെങ്കിൽ, ഗുരുവിന് നൽകണം.