ശിവപുരാണമ്

തേഷാം സിദ്ധിവിവൃദ്ധ്യര്ഥം മാം പ്രോവാച പിതാമഹഃ മത്പുത്രാണാം മഹാദേവ ശക്തിം ദേഹി മഹേശ്വര

അവരുടെ സിദ്ധിയും വളർച്ചയും വേണ്ടി, പിതാമഹൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'മഹാദേവാ, എന്റെ പുത്രന്മാർക്ക് ശക്തി നൽകണമേ, മഹേശ്വരാ.'

ഇത്യേവം പ്രാര്ഥിതസ്തേന പഞ്ചവക്ത്രധരോ ഹ്യഹമ് പഞ്ചാക്ഷരാണി ക്രമശഃ പ്രോക്തവാന്പദ്മയോനയേ

അങ്ങനെ അവൻ അപേക്ഷിച്ചതിനുശേഷം, അഞ്ചു മുഖങ്ങളോടെ ഞാൻ, പദ്മത്തിൽ ജനിച്ചവനോട്, അഞ്ചു അക്ഷരങ്ങൾ ക്രമമായി ഉപദേശിച്ചു.

സ പഞ്ചവദനൈസ്താനി ഗൃഹ്ണംല്ലോകപിതാമഹഃ വാച്യവാചകഭാവേന ജ്ഞാതവാന്മാം മഹേശ്വരമ്

ലോകങ്ങളുടെ പിതാമഹൻ, അഞ്ചു മുഖങ്ങളോടെ, ആ അക്ഷരങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച്, വാചകവും അർത്ഥവും വഴി എന്നെ, മഹേശ്വരനെ, തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ജ്ഞാത്വാ പ്രയോഗം വിവിധം സിദ്ധമംത്രഃ പ്രജാപതിഃ പുത്രേഭ്യഃ പ്രദദൌ മംത്രം മംത്രാര്ഥം ച യഥാതഥമ്

വിവിധ പ്രയോഗങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി, മന്ത്രശക്തിയുള്ള പ്രജാപതി, ആ മന്ത്രവും അതിന്റെ അർത്ഥവും തന്റെ പുത്രന്മാർക്ക് യഥാർത്ഥ രൂപത്തിൽ നൽകി.

തേ ച ലബ്ധ്വാ മംത്രരത്നം സാക്ഷാല്ലോകപിതാമഹാത് തദാജ്ഞപ്തേന മാര്ഗേണ മദാരാധനകാംക്ഷിണഃ

അവർ ലോകപിതാമഹനിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് മന്ത്രരത്നം ലഭിച്ച്, നിർദ്ദേശിച്ച മാർഗം അനുസരിച്ച്, എന്നെ ആരാധിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

മേരോസ്തു ശിഖരേ രമ്യേ മുംജവാന്നാമ പര്വതഃ മത്പ്രിയഃ സതതം ശ്രീമാന്മദ്ഭക്തൈ രക്ഷിതസ്സദാ

മേറു പർവതത്തിന്റെ മനോഹരമായ ശിഖരത്തിൽ മുഞ്ചവത് എന്നൊരു പർവതം ഉണ്ട്. അത് എപ്പോഴും എനിക്ക് പ്രിയം, ഭംഗിയുള്ളതും എന്റെ ഭക്തന്മാർ എപ്പോഴും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതുമാണ്.

തസ്യാഭ്യാശേ തപസ്തീവ്രം ലോകം സ്രഷ്ടും സമുത്സുകാഃ ദിവ്യം വര്ഷസഹസ്രം തു വായുഭക്ഷാസ്സമാചരന്

അതിനടുത്ത്, ലോകം സൃഷ്ടിക്കാൻ ഉത്സുകരായി, അവർ ദിവ്യമായ ആയിരം വർഷം വായു മാത്രം ഭക്ഷിച്ച് കടുത്ത തപസ്സു ചെയ്തു.

തേഷാം ഭക്തിമഹം ദൃഷ്ട്വാ സദ്യഃ പ്രത്യക്ഷതാമിയാമ് ഋഷിം ഛംദശ്ച കീലം ച ബീജശക്തിം ച ദൈവതമ്

അവരുടെ ഭക്തി കണ്ട ഞാൻ ഉടൻ അവർക്കു പ്രത്യക്ഷമായി, അതോടൊപ്പം ഋഷി, ഛന്ദസ്, കീലം, ബീജശക്തി, ദൈവത്വം എന്നിവയും പ്രത്യക്ഷമാക്കി.

ന്യാസം ഷഡംഗം ദിഗ്ബംധം വിനിയോഗമശേഷതഃ പ്രോക്തവാനഹമാര്യാണാം ജഗത്സൃഷ്ടിവിവൃദ്ധയേ

ലോകസൃഷ്ടിയുടെ വർദ്ധനവിനായി, ഞാൻ അവർക്കു ആറംഗന്യാസവും ദിഗ്ബന്ധവും എല്ലാ വിനിയോഗങ്ങളും പൂർണ്ണമായി ഉപദേശിച്ചു.

തതസ്തേ മംത്രമാഹാത്മ്യാദൃഷയസ്തപസേധിതാഃ സൃഷ്ടിം വിതന്വതേ സമ്യക്സദേവാസുരമാനുഷീമ്

ശേഷം, മന്ത്രത്തിന്റെ മഹിമയാൽ ശക്തരായ തപസ്സിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ഋഷിമാർ, ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും മനുഷ്യരെയും ശരിയായി സൃഷ്ടിച്ചു.

അസ്യാഃ പരമവിദ്യായാസ്സ്വരൂപമധുനോച്യതേ ആദൌ നമഃ പ്രയോക്തവ്യം ശിവായ തു തതഃ പരമ്

ഇപ്പോൾ ഈ പരമവിദ്യയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം പറയാം: ആദ്യം 'നമഃ' എന്നത് ഉച്ചരിക്കണം, അതിനുശേഷം 'ശിവായ' എന്നതും പിന്നെ ശേഷിച്ചവയും.

സൈഷാ പഞ്ചാക്ഷരീ വിദ്യാ സര്വശ്രുതിശിരോഗതാ സര്വജാതസ്യ സര്വസ്യ ബീജഭൂതാ സനാതനീ

ഇതാണു അഞ്ചക്ഷരീ വിദ്യ, എല്ലാ വേദങ്ങളിലും ഏറ്റവും പ്രധാനം, സകല ജീവികൾക്കും എല്ലാറ്റിനും ശാശ്വതമായ വിത്ത്.

പ്രഥമം മന്മുഖോദ്ഗീര്ണാ സാ മമൈവാസ്തി വാചികാ തപ്തചാമീകരപ്രഖ്യാ പീനോന്നതപയോധരാ

ആദ്യമായി എന്റെ വായിൽ നിന്നു ഉയർന്നത്, അതു എന്റെ വാക്ക് തന്നെയാണ്, ഉരുകിയ പൊന്നുപോലെ പ്രകാശമുള്ളതും, പുഷ്ടമായ ഉയർന്ന വക്ഷസ്സുള്ളതുമാണ്.

ചതുര്ഭുജാ ത്രിനയനാ ബാലേംദുകൃതശേഖരാ പദ്മോത്പലകരാ സൌമ്യാ വരദാഭയപാണികാ

നാലു കൈകളും മൂന്നു കണ്ണുകളും ചന്ദ്രക്കല മുടിയിൽ അലങ്കരിച്ചവളും, താമരയും നീലോത്പലവും കൈവശമുള്ളതും, സുമധുരവുമായ മുഖവും, വരദായിനിയായും ഭയനാശിനിയായും കൈകൾ ഉള്ളവളുമാണ്.

സര്വലക്ഷണസംപന്നാ സര്വാഭരണഭൂഷിതാ സിതപദ്മാസനാസീനാ നീലകുംചിതമൂര്ധജാ

എല്ലാ സൗന്ദര്യലക്ഷണങ്ങളാലും സമ്പന്നയുമാണ്, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളും ധരിച്ചവളും, വെള്ളതാമരയിൽ ഇരിക്കുന്നതും കറുത്ത വളഞ്ഞ മുടിയുമുള്ളവളുമാണ്.

അസ്യാഃ പഞ്ചവിധാ വര്ണാഃ പ്രസ്ഫുരദ്രശ്മിമംഡലാഃ പീതഃ കൃഷ്ണസ്തഥാ ധൂമ്രഃ സ്വര്ണാഭോ രക്ത ഏവ ച

അവളെ അഞ്ചു വിധത്തിലുള്ള നിറങ്ങളിലാണ് കാണുന്നത്; അവ പ്രകാശമുള്ള വട്ടങ്ങളായി തിളങ്ങുന്നു. അവയിൽ മഞ്ഞ, കറുപ്പ്, പുകനിറം, പൊന്നനിറം, ചുവപ്പ് എന്നിങ്ങനെയാണ്.

പൃഥക്പ്രയോജ്യാ യദ്യേതേ ബിംദുനാദവിഭൂഷിതാഃ അര്ധചന്ദ്രനിഭോ ബിംദുര്നാദോ ദീപശിഖാകൃതിഃ

ഈ നിറങ്ങൾ ഓരോന്നും വേർതിരിച്ച് പ്രയോഗിക്കണം, ബിന്ദുവും നാദവും ചേർക്കാത്തപക്ഷം. ബിന്ദു അർദ്ധചന്ദ്രംപോലെയാണ്, നാദം ദീപശിഖയെപ്പോലെയാണ്.

ബീജം ദ്വിതീയം ബീജേഷു മംത്രസ്യാസ്യ വരാനനേ ദീര്ഘപൂര്വം തുരീയസ്യ പഞ്ചമം ശക്തിമാദിശേത്

സുന്ദരമുഖിയായവളേ, ഈ മന്ത്രത്തിലെ അക്ഷരങ്ങളിൽ രണ്ടാമത്തേതാണ് ബീജം; നാലാമത്തേത്, തുടക്കത്തിൽ ദീർഘമായത്, മൂന്നാമത്തേതാണ്; അഞ്ചാമത്തേതാണ് ശക്തി എന്ന് പറയുന്നു.

വാമദേവോ നാമ ഋഷിഃ പംക്തിശ്ഛന്ദ ഉദാഹൃതമ് ദേവതാ ശിവ ഏവാഹം മന്ത്രസ്യാസ്യ വരാനനേ

വാമദേവൻ ആണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ഋഷി, പംക്തി ആണ് ഛന്ദസ്സ്, ഈ മന്ത്രത്തിന് ദേവതയായത് ഞാനാണ്, ശിവൻ.

ഗൌതമോ ഽത്രിര്വരാരോഹേ വിശ്വാമിത്രസ്തഥാംഗിരാഃ ഭരദ്വാജശ്ച വര്ണാനാം ക്രമശശ്ചര്ഷയഃ സ്മൃതാഃ

ഗൗതമൻ, അത്രി, സുന്ദരിയായവളേ, വിശ്വാമിത്രൻ, അംഗിരസ്, ഭരദ്വാജൻ—ഈ മഹർഷിമാർ അക്ഷരങ്ങളുടെ ക്രമത്തിൽ ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

ഗായത്ര്യനുഷ്ടുപ് ത്രിഷ്ടുപ് ച ഛംദാംസി ബൃഹതീ വിരാട് ഇന്ദ്രോ രുദ്രോ ഹരിര്ബ്രഹ്മാ സ്കംദസ്തേഷാം ച ദേവതാഃ

ഗായത്രീ, അനുഷ്ടുപ്, തൃഷ്ടുപ്, ബൃഹതീ, വിരാട് എന്നിങ്ങനെയാണ് ഛന്ദസ്സുകൾ; ഇന്ദ്രൻ, രുദ്രൻ, ഹരി, ബ്രഹ്മാവ്, സ്കന്ദൻ ഇവർ അവയുടെ ദേവതകളാണ്.

മമ പഞ്ചമുഖാന്യാഹുഃ സ്ഥാനേ തേഷാം വരാനനേ പൂര്വാദേശ്ചോര്ധ്വപര്യംതം നകാരാദി യഥാക്രമമ്

എനിക്ക് അഞ്ചു മുഖങ്ങളാണെന്ന് പറയുന്നു; അവയുടെ യഥാസ്ഥാനങ്ങളിൽ, സുന്ദരമുഖിയായവളേ, കിഴക്കു തുടങ്ങി മുകളിലേക്ക്, 'ന' തുടങ്ങിയ അക്ഷരങ്ങൾ ക്രമത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

അദാത്തഃ പ്രഥമോ വര്ണശ്ചതുര്ഥശ്ച ദ്വിതീയകഃ പഞ്ചമഃ സ്വരിതശ്ചൈവ തൃതീയോ നിഹതഃ സ്മൃതഃ

ആദ്യത്തെ അക്ഷരം അദാത്തം (ഉച്ചാരണം മാറ്റമില്ലാത്തത്) ആണ്, നാലാമത്തേത് രണ്ടാമത്തേതാണ്, അഞ്ചാമത്തേത് സ്വരിതം (ഉയർന്ന സ്വരം), മൂന്നാമത്തേത് നിഹതം (താഴ്ന്ന സ്വരം) എന്ന് പറയുന്നു.

മൂലവിദ്യാ ശിവം ശൈവം സൂത്രം പഞ്ചാക്ഷരം തഥാ നാമാന്യസ്യ വിജാനീയാച്ഛൈവം മേ ഹൃദയം മഹത്

മൂലവിദ്യ, ശിവൻ, ശൈവസൂത്രം, അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രം, അവന്റെ നാമങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം എന്റെ മഹത്തായ ശൈവഹൃദയമായി അറിഞ്ഞിരിക്കണം.

നകാരശ്ശിര ഉച്യേത മകാരസ്തു ശിഖോച്യതേ ശികാരഃ കവചം തദ്വദ്വകാരോ നേത്രമുച്യതേ

'ന' അക്ഷരം തലയാണ്, 'മ' അക്ഷരം ശിഖ (കിരീടം) ആണ്, 'ശി' അക്ഷരം കാവചം, അതുപോലെ 'വ' അക്ഷരം കണ്ണ് എന്നാണ് പറയുന്നു.

യകാരോ ഽസ്ത്രം നമസ്സ്വാഹാ വഷട് ഹുംവൌഷഡിത്യപി ഫഡിത്യപി ച വര്ണാനാമന്തേ ഽങ്ഗത്വം യദാ തദാ

'യ' അക്ഷരം ആയുധം; 'നമഃ', 'സ്വാഹാ', 'വഷട്', 'ഹും', 'വൗഷട്', 'ഫട്'—ഇവ അക്ഷരങ്ങളുടെ അവസാനം ചേർക്കുമ്പോൾ അവയുടെ അംശങ്ങളായി മാറുന്നു.

തത്രാപി മൂലമംത്രോ ഽയം കിംചിദ്ഭേദസമന്വയാത് തത്രാപി പഞ്ചമോ വര്ണോ ദ്വാദശസ്വരഭൂഷിതഃ

അവിടെയും ഈ മൂലമന്ത്രത്തിൽ ചില വ്യത്യാസങ്ങളോടെ, അഞ്ചാമത്തെ അക്ഷരം പന്ത്രണ്ടു സ്വരങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.

താസ്മാദനേന മംത്രേണ മനോവാക്കായഭേദതഃ ആവയോരര്ചനം കുര്യാജ്ജപഹോമാദികം തഥാ

അതുകൊണ്ട്, ഈ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് മനസ്സും വാക്കും ശരീരവും വേർതിരിച്ച് ഞങ്ങളുടേയും ആരാധനയും ജപവും ഹോമാദികളും നടത്തണം.

യഥാപ്രജ്ഞം യഥാകാലം യഥാശാസ്ത്രം യഥാമതി യഥാശക്തി യഥാസംപദ്യഥായോഗം യഥാരതി

സ്വന്തം ബുദ്ധി, സമയമനുസരിച്ച്, ശാസ്ത്രംപോലെ, മനസ്സനുസരിച്ച്, കഴിവനുസരിച്ച്, സമ്പത്ത് അനുസരിച്ച്, യോഗ്യതയും ഇഷ്ടവും അനുസരിച്ച്.