ശിവപുരാണമ്

അലബ്ധാലബ്ധ ഏവേഹ കോടികോടിഗുണാധികഃ തസ്മാല്ലബ്ധ്വൈവ മാം ദേവി മന്ത്രേണാനേന പൂജയേത്

ലഭിച്ചാലും ലഭിക്കാതിരുന്നാലും, അവൻ കോടികൾക്കുമേൽ വലിയവനാണ്; അതിനാൽ, ദേവി, എന്നെ പ്രാപിച്ചശേഷം ഈ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് പൂജിക്കണം.

ലബ്ധ്വാ സംപൂജയേദ്യസ്തു മൈത്ര്യാദിഗുണസംയുതഃ ബ്രഹ്മചര്യരതോ ഭക്ത്യാ മത്സാദൃശ്യമവാപ്നുയാത്

ലഭിച്ചശേഷം, സൗഹൃദം മുതലായ ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളവനും ബ്രഹ്മചാര്യത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവനും ഭക്തിയോടെ എന്നെ പൂജിച്ചാൽ, അവൻ എന്നെപ്പോലെ ആകും.

കിമത്ര ബഹുനോക്തേന ഭക്താസ്സര്വേധികാരിണഃ മമ പഞ്ചാക്ഷരേ മംത്രേ തസ്മാച്ഛ്രേഷ്ഠതരോ ഹി സഃ

ഇവിടെ കൂടുതൽ പറയേണ്ടതില്ല. എന്റെ എല്ലാ ഭക്തർക്കും എല്ലാം ചെയ്യാൻ കഴിയും; എന്നാൽ അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രത്തിൽ ഭക്തിയുള്ളവൻ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനാണ്.

പഞ്ചാക്ഷരപ്രഭാവേണ ലോകവേദമഹര്ഷയഃ തിഷ്ഠംതി ശാശ്വതാ ധര്മാ ദേവാസ്സര്വമിദം ജഗത്

അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ ലോകങ്ങൾ, വേദങ്ങൾ, മഹർഷികൾ, ശാശ്വതധർമ്മങ്ങൾ, ദേവന്മാർ, ഈ മുഴുവൻ ജഗത് — എല്ലാം നിലനിൽക്കുന്നു.

പ്രലയേ സമനുപ്രാപ്തേ നഷ്ടേ സ്ഥാവരജംഗമേ സര്വം പ്രകൃതിമാപന്നം തത്ര സംലയമേഷ്യതി

പ്രളയം വന്നപ്പോൾ, ചലനവും അചലവും എല്ലാം നശിച്ചപ്പോൾ, എല്ലാം സ്വഭാവത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു ചെന്ന് അവിടെ ലയിക്കും.

ഏകോ ഽഹം സംസ്ഥിതോ ദേവി ന ദ്വിതീയോ ഽസ്തി കുത്രചിത് തദാ വേദാശ്ച ശാസ്ത്രാണി സര്വേ പഞ്ചാക്ഷരേ സ്ഥിതാഃ

അപ്പോൾ ഞാൻ മാത്രം ശേഷിക്കും, ദേവി; മറ്റൊരുത്തനും ഇല്ല. അപ്പോൾ വേദങ്ങളും എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളും അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രത്തിൽ നിലനിൽക്കും.

തേ നാശം നൈവ സംപ്രാപ്താ മച്ഛക്ത്യാ ഹ്യനുപാലിതാഃ തതസ്സൃഷ്ടിരഭൂന്മത്തഃ പ്രകൃത്യാത്മപ്രഭേദതഃ

അവയ്ക്ക് നാശം സംഭവിക്കില്ല, കാരണം എന്റെ ശക്തി അവയെ രക്ഷിക്കുന്നു; അതിനുശേഷം, പ്രകൃതിയും ആത്മാവും വേർതിരിഞ്ഞ്, സൃഷ്ടി എന്നിൽ നിന്നു ഉദിക്കും.

ഗുണമൂര്ത്യാത്മനാം ചൈവ തതോവാംതരസംഹൃതിഃ തദാ നാരായണശ്ശേതേ ദേവോ മായാമയീം തനുമ്

അപ്പോൾ, ഗുണങ്ങളുടെ അകത്തളത്തിൽ ലയനം സംഭവിക്കുമ്പോൾ, ഗുണങ്ങളുടെ സ്വരൂപനായ നാരായണൻ, മായാമയമായ ശരീരം ധരിച്ച് വിശ്രമിക്കുന്നു.

ആസ്ഥായ ഭോഗിപര്യംകശയനേ തോയമധ്യഗഃ തന്നാഭിപംകജാജ്ജാതഃ പഞ്ചവക്ത്രഃ പിതാമഹഃ

അപ്പൊഴ്, വെള്ളത്തിന്റെ നടുവിൽ പാമ്പിനെ കിടക്കയാക്കി വിശ്രമിക്കുന്ന നാരായണന്റെ നാഭിയിൽ നിന്നുള്ള താമരയിൽ നിന്ന് അഞ്ചുമുഖങ്ങളുള്ള പിതാമഹൻ ജനിച്ചു.

സിസൃക്ഷമാണോ ലോകാംസ്ത്രീന്ന സക്തോ ഹ്യസഹായവാന് മുനീന്ദശ സസര്ജാദൌ മാനസാനമിതൌജസഃ

മൂന്നു ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ആശക്തിയില്ലാതെ, സഹായികളില്ലാതെ, മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ച, അതിവിശാലമായ ശക്തിയുള്ള പത്ത് മഹർഷിമാരെ ആദ്യം സൃഷ്ടിച്ചു.

തേഷാം സിദ്ധിവിവൃദ്ധ്യര്ഥം മാം പ്രോവാച പിതാമഹഃ മത്പുത്രാണാം മഹാദേവ ശക്തിം ദേഹി മഹേശ്വര

അവരുടെ സിദ്ധിയും വളർച്ചയും വേണ്ടി, പിതാമഹൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'മഹാദേവാ, എന്റെ പുത്രന്മാർക്ക് ശക്തി നൽകണമേ, മഹേശ്വരാ.'

ഇത്യേവം പ്രാര്ഥിതസ്തേന പഞ്ചവക്ത്രധരോ ഹ്യഹമ് പഞ്ചാക്ഷരാണി ക്രമശഃ പ്രോക്തവാന്പദ്മയോനയേ

അങ്ങനെ അവൻ അപേക്ഷിച്ചതിനുശേഷം, അഞ്ചു മുഖങ്ങളോടെ ഞാൻ, പദ്മത്തിൽ ജനിച്ചവനോട്, അഞ്ചു അക്ഷരങ്ങൾ ക്രമമായി ഉപദേശിച്ചു.

സ പഞ്ചവദനൈസ്താനി ഗൃഹ്ണംല്ലോകപിതാമഹഃ വാച്യവാചകഭാവേന ജ്ഞാതവാന്മാം മഹേശ്വരമ്

ലോകങ്ങളുടെ പിതാമഹൻ, അഞ്ചു മുഖങ്ങളോടെ, ആ അക്ഷരങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച്, വാചകവും അർത്ഥവും വഴി എന്നെ, മഹേശ്വരനെ, തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ജ്ഞാത്വാ പ്രയോഗം വിവിധം സിദ്ധമംത്രഃ പ്രജാപതിഃ പുത്രേഭ്യഃ പ്രദദൌ മംത്രം മംത്രാര്ഥം ച യഥാതഥമ്

വിവിധ പ്രയോഗങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി, മന്ത്രശക്തിയുള്ള പ്രജാപതി, ആ മന്ത്രവും അതിന്റെ അർത്ഥവും തന്റെ പുത്രന്മാർക്ക് യഥാർത്ഥ രൂപത്തിൽ നൽകി.

തേ ച ലബ്ധ്വാ മംത്രരത്നം സാക്ഷാല്ലോകപിതാമഹാത് തദാജ്ഞപ്തേന മാര്ഗേണ മദാരാധനകാംക്ഷിണഃ

അവർ ലോകപിതാമഹനിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് മന്ത്രരത്നം ലഭിച്ച്, നിർദ്ദേശിച്ച മാർഗം അനുസരിച്ച്, എന്നെ ആരാധിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

മേരോസ്തു ശിഖരേ രമ്യേ മുംജവാന്നാമ പര്വതഃ മത്പ്രിയഃ സതതം ശ്രീമാന്മദ്ഭക്തൈ രക്ഷിതസ്സദാ

മേറു പർവതത്തിന്റെ മനോഹരമായ ശിഖരത്തിൽ മുഞ്ചവത് എന്നൊരു പർവതം ഉണ്ട്. അത് എപ്പോഴും എനിക്ക് പ്രിയം, ഭംഗിയുള്ളതും എന്റെ ഭക്തന്മാർ എപ്പോഴും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതുമാണ്.

തസ്യാഭ്യാശേ തപസ്തീവ്രം ലോകം സ്രഷ്ടും സമുത്സുകാഃ ദിവ്യം വര്ഷസഹസ്രം തു വായുഭക്ഷാസ്സമാചരന്

അതിനടുത്ത്, ലോകം സൃഷ്ടിക്കാൻ ഉത്സുകരായി, അവർ ദിവ്യമായ ആയിരം വർഷം വായു മാത്രം ഭക്ഷിച്ച് കടുത്ത തപസ്സു ചെയ്തു.

തേഷാം ഭക്തിമഹം ദൃഷ്ട്വാ സദ്യഃ പ്രത്യക്ഷതാമിയാമ് ഋഷിം ഛംദശ്ച കീലം ച ബീജശക്തിം ച ദൈവതമ്

അവരുടെ ഭക്തി കണ്ട ഞാൻ ഉടൻ അവർക്കു പ്രത്യക്ഷമായി, അതോടൊപ്പം ഋഷി, ഛന്ദസ്, കീലം, ബീജശക്തി, ദൈവത്വം എന്നിവയും പ്രത്യക്ഷമാക്കി.

ന്യാസം ഷഡംഗം ദിഗ്ബംധം വിനിയോഗമശേഷതഃ പ്രോക്തവാനഹമാര്യാണാം ജഗത്സൃഷ്ടിവിവൃദ്ധയേ

ലോകസൃഷ്ടിയുടെ വർദ്ധനവിനായി, ഞാൻ അവർക്കു ആറംഗന്യാസവും ദിഗ്ബന്ധവും എല്ലാ വിനിയോഗങ്ങളും പൂർണ്ണമായി ഉപദേശിച്ചു.

തതസ്തേ മംത്രമാഹാത്മ്യാദൃഷയസ്തപസേധിതാഃ സൃഷ്ടിം വിതന്വതേ സമ്യക്സദേവാസുരമാനുഷീമ്

ശേഷം, മന്ത്രത്തിന്റെ മഹിമയാൽ ശക്തരായ തപസ്സിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ഋഷിമാർ, ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും മനുഷ്യരെയും ശരിയായി സൃഷ്ടിച്ചു.

അസ്യാഃ പരമവിദ്യായാസ്സ്വരൂപമധുനോച്യതേ ആദൌ നമഃ പ്രയോക്തവ്യം ശിവായ തു തതഃ പരമ്

ഇപ്പോൾ ഈ പരമവിദ്യയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം പറയാം: ആദ്യം 'നമഃ' എന്നത് ഉച്ചരിക്കണം, അതിനുശേഷം 'ശിവായ' എന്നതും പിന്നെ ശേഷിച്ചവയും.

സൈഷാ പഞ്ചാക്ഷരീ വിദ്യാ സര്വശ്രുതിശിരോഗതാ സര്വജാതസ്യ സര്വസ്യ ബീജഭൂതാ സനാതനീ

ഇതാണു അഞ്ചക്ഷരീ വിദ്യ, എല്ലാ വേദങ്ങളിലും ഏറ്റവും പ്രധാനം, സകല ജീവികൾക്കും എല്ലാറ്റിനും ശാശ്വതമായ വിത്ത്.

പ്രഥമം മന്മുഖോദ്ഗീര്ണാ സാ മമൈവാസ്തി വാചികാ തപ്തചാമീകരപ്രഖ്യാ പീനോന്നതപയോധരാ

ആദ്യമായി എന്റെ വായിൽ നിന്നു ഉയർന്നത്, അതു എന്റെ വാക്ക് തന്നെയാണ്, ഉരുകിയ പൊന്നുപോലെ പ്രകാശമുള്ളതും, പുഷ്ടമായ ഉയർന്ന വക്ഷസ്സുള്ളതുമാണ്.

ചതുര്ഭുജാ ത്രിനയനാ ബാലേംദുകൃതശേഖരാ പദ്മോത്പലകരാ സൌമ്യാ വരദാഭയപാണികാ

നാലു കൈകളും മൂന്നു കണ്ണുകളും ചന്ദ്രക്കല മുടിയിൽ അലങ്കരിച്ചവളും, താമരയും നീലോത്പലവും കൈവശമുള്ളതും, സുമധുരവുമായ മുഖവും, വരദായിനിയായും ഭയനാശിനിയായും കൈകൾ ഉള്ളവളുമാണ്.

സര്വലക്ഷണസംപന്നാ സര്വാഭരണഭൂഷിതാ സിതപദ്മാസനാസീനാ നീലകുംചിതമൂര്ധജാ

എല്ലാ സൗന്ദര്യലക്ഷണങ്ങളാലും സമ്പന്നയുമാണ്, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളും ധരിച്ചവളും, വെള്ളതാമരയിൽ ഇരിക്കുന്നതും കറുത്ത വളഞ്ഞ മുടിയുമുള്ളവളുമാണ്.

അസ്യാഃ പഞ്ചവിധാ വര്ണാഃ പ്രസ്ഫുരദ്രശ്മിമംഡലാഃ പീതഃ കൃഷ്ണസ്തഥാ ധൂമ്രഃ സ്വര്ണാഭോ രക്ത ഏവ ച

അവളെ അഞ്ചു വിധത്തിലുള്ള നിറങ്ങളിലാണ് കാണുന്നത്; അവ പ്രകാശമുള്ള വട്ടങ്ങളായി തിളങ്ങുന്നു. അവയിൽ മഞ്ഞ, കറുപ്പ്, പുകനിറം, പൊന്നനിറം, ചുവപ്പ് എന്നിങ്ങനെയാണ്.

പൃഥക്പ്രയോജ്യാ യദ്യേതേ ബിംദുനാദവിഭൂഷിതാഃ അര്ധചന്ദ്രനിഭോ ബിംദുര്നാദോ ദീപശിഖാകൃതിഃ

ഈ നിറങ്ങൾ ഓരോന്നും വേർതിരിച്ച് പ്രയോഗിക്കണം, ബിന്ദുവും നാദവും ചേർക്കാത്തപക്ഷം. ബിന്ദു അർദ്ധചന്ദ്രംപോലെയാണ്, നാദം ദീപശിഖയെപ്പോലെയാണ്.

ബീജം ദ്വിതീയം ബീജേഷു മംത്രസ്യാസ്യ വരാനനേ ദീര്ഘപൂര്വം തുരീയസ്യ പഞ്ചമം ശക്തിമാദിശേത്

സുന്ദരമുഖിയായവളേ, ഈ മന്ത്രത്തിലെ അക്ഷരങ്ങളിൽ രണ്ടാമത്തേതാണ് ബീജം; നാലാമത്തേത്, തുടക്കത്തിൽ ദീർഘമായത്, മൂന്നാമത്തേതാണ്; അഞ്ചാമത്തേതാണ് ശക്തി എന്ന് പറയുന്നു.

വാമദേവോ നാമ ഋഷിഃ പംക്തിശ്ഛന്ദ ഉദാഹൃതമ് ദേവതാ ശിവ ഏവാഹം മന്ത്രസ്യാസ്യ വരാനനേ

വാമദേവൻ ആണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ഋഷി, പംക്തി ആണ് ഛന്ദസ്സ്, ഈ മന്ത്രത്തിന് ദേവതയായത് ഞാനാണ്, ശിവൻ.