ശിവപുരാണമ്

സുരത്നപൂര്ണം സസുവര്ണതോയം സുകുംകുമാദ്യം സകുശം സപുഷ്പമ് പ്രദത്തമാദായ സഹേമപാത്രം പ്രശസ്തമര്ഘ്യം ഭഗവന്പ്രസീദ

മുത്തുകളും പൊന്നും വെള്ളവും ഉത്തമകുങ്കുമവും ദർഭയും പുഷ്പങ്ങളും നിറച്ച, പൊന്നിൻ പാത്രത്തിൽ സമർപ്പിക്കുന്ന ഉത്തമമായ അർഘ്യം ഞങ്ങൾ സമർപ്പിക്കുന്നു; ഭഗവൻ, ദയചെയ്യണം.

നമശ്ശിവായ ശാംതായ സഗണായാദിഹേതവേ രുദ്രായ വിഷ്ണവേ തുഭ്യം ബ്രഹ്മണേ സൂര്യമൂര്തയേ

ശാന്തസ്വഭാവിയുമായ ശിവനേ, ഗണങ്ങളോടുകൂടിയവനേ, ആദികാരണമായവനേ, രുദ്രനേ, വിഷ്ണുവേ, ബ്രഹ്മാവേ, സൂര്യസ്വരൂപനേ, നമസ്കാരം.

യശ്ശിവം മണ്ഡലേ സൌരേ സംപൂജ്യൈവ സമാഹിതഃ പ്രാതര്മധ്യാഹ്നസായാഹ്നേ പ്രദദ്യാദര്ഘ്യമുത്തമമ്

ആർക്കായാലും, സൂര്യമണ്ഡലത്തിൽ ശിവനെ ഏകാഗ്രതയോടെ ആരാധിച്ച്, പ്രഭാതത്തിൽ, ഉച്ചയിൽ, സായാഹ്നത്തിൽ ഉത്തമമായ അർഘ്യം സമർപ്പിക്കുന്നവൻ...

പ്രണമേദ്വാ പഠേദേതാഞ്ഛ്ലോകാഞ്ഛ്രുതിമുഖാനിമാന് ന തസ്യ ദുര്ല്ലഭം കിംചിദ്ഭക്തശ്ചേന്മുച്യതേ ദൃഢമ്

ശ്രുതികളുടെ സാരം ആയ ഈ ശ്ലോകങ്ങൾ ഭക്തിയോടെ വായിക്കുകയും നമസ്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവന്‌ പ്രാപിക്കാൻ കഴിയാത്തത് ഒന്നുമില്ല; ഭക്തൻ ഉറപ്പോടെ മോക്ഷം നേടും.

തസ്മാദഭ്യര്ചയേനിത്യം ശിവമാദിത്യരൂപിണമ് ധര്മകാമാര്ഥമുക്ത്യര്ഥം മനസാ കര്മണാ ഗിരാ

അതിനാൽ, സത്യവും ധർമ്മവും ആഗ്രഹവും സമ്പത്തും മോക്ഷവും ലഭിക്കാനായി മനസ്സിലും വാക്കിലും പ്രവർത്തിയിലും സൂര്യസ്വരൂപനായ ശിവനെ എന്നും ആരാധിക്കണം.

അഥ ദേവാന്സമാലോക്യ മണ്ഡലസ്ഥോ മഹേശ്വരഃ സര്വാഗമോത്തരം ദത്ത്വാ ശാസ്ത്രമംതരധാദ്ധരഃ

അപ്പോൾ ദേവന്മാരെ നോക്കി, വട്ടത്തിൽ ഇരുന്ന മഹേശ്വരൻ എല്ലാ ആഗമങ്ങളിൽ ഉന്നതമായ ശാസ്ത്രം നൽകി അപ്രത്യക്ഷനായി.

തത്ര പൂജാധികാരോ ഽയം ബ്രഹ്മക്ഷത്രവിശാമിതി ജ്ഞാത്വാ പ്രണമ്യ ദേവേശം ദേവാ ജഗ്മുര്യഥാഗതമ്

അവിടെ, പൂജയ്ക്ക് ബ്രാഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ എന്നിവർക്കാണ് അവകാശമെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, ദേവന്മാർ ദേവേശനോട് നമസ്കരിച്ചു, വന്ന വഴിയേ തിരിച്ചു പോയി.

അഥ കാലേന മഹതാ തസ്മിഞ്ഛാസ്ത്രേ തിരോഹിതേ ഭര്താരം പരിപപ്രച്ഛ തദംകസ്ഥാ മഹേശ്വരീ

അതിനുശേഷം, വലിയൊരു കാലം കഴിഞ്ഞ് ആ ശാസ്ത്രം മറഞ്ഞപ്പോൾ, ഭർത്താവിന്റെ മടിയിൽ ഇരുന്ന മഹേശ്വരി അവനോടു ചോദിച്ചു.

തയാ സ ചോദിതോ ദേവോ ദേവ്യാ ചന്ദ്രവിഭൂഷണഃ അവദത്കരമുദ്ധൃത്യ ശാസ്ത്രം സര്വാഗമോത്തരമ്

ദേവി ചോദിച്ചതിനാൽ, ചന്ദ്രാഭരണനായ ദേവൻ കൈ ഉയർത്തി, എല്ലാ ആഗമങ്ങളിൽ ഉന്നതമായ ശാസ്ത്രം പ്രസ്താവിച്ചു.

പ്രവര്തിതം ച തല്ലോകേ നിയോഗാത്പരമേഷ്ഠിനഃ മയാഗസ്ത്യേന ഗുരുണാ ദധീചേന മഹര്ഷിണാ

പരമേശ്വരന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ആ ശാസ്ത്രം ഞാൻ, ഗുരുവായ അഗസ്ത്യൻ, മഹർഷിയായ ദധീചി എന്നിവരും ലോകത്ത് പ്രചരിപ്പിച്ചു.

സ്വയമപ്യവതീര്യോര്വ്യാം യുഗാവര്തേഷു ശൂലധൃക് സ്വാശ്രിതാനാം വിമുക്ത്യര്ഥം കുരുതേ ജ്ഞാനസംതതിമ്

യുഗങ്ങളുടെ ആവർത്തനങ്ങളിൽ താൻ തന്നെ ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ച്, ത്രിശൂലം കൈവശം വച്ചു, തന്റെ ശരണാഗതരുടെ മോക്ഷത്തിനായി ജ്ഞാനത്തിന്റെ പാരമ്പര്യം നിലനിർത്തുന്നു.

ഋഭുസ്സത്യോ ഭാര്ഗവശ്ച ഹ്യംഗിരാഃ സവിതാ ദ്വിജാഃ മൃത്യുഃ ശതക്രതുര്ധീമാന്വസിഷ്ഠോ മുനിപുംഗവഃ

ഋഭു, സത്യൻ, ഭാർഗവൻ, അംഗിരാസ്, സവിതാവ്, ദ്വിജന്മാർ, മൃത്യു, ബുദ്ധിമാൻ ശതക്രതു, മുനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ വസിഷ്ഠൻ,

സാരസ്വതസ്ത്രിധാമാ ച ത്രിവൃതോ മുനിപുംഗവഃ ശതതേജാസ്സ്വയം ധര്മോ നാരായണ ഇതി ശ്രുതഃ

സാരസ്വതൻ, ത്രിധാമാ, ത്രിവൃതു, മുനിശ്രേഷ്ഠൻ, ശതതേജസ്, സ്വയം ധർമ്മം, നാരായണൻ എന്നിങ്ങനെ ശ്രുതിയിൽ കേട്ടിരിക്കുന്നു.

സ്വരക്ഷശ്ചാരുണിര്ധീമാംസ്തഥാ ചൈവ കൃതംജയഃ കൃതംജയോ ഭരദ്വാജോ ഗൌതമഃ കവിരുത്തമഃ

സ്വരൻ, രക്ഷൻ, ബുദ്ധിമാൻ ആയ ആരുൺ, കൃതഞ്ജയൻ; കൃതഞ്ജയൻ, ഭരദ്വാജൻ, ഗൗതമൻ, കവികളിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ,

വാചഃസ്രവാ മുനിസ്സാക്ഷാത്തഥാ സൂക്ഷ്മായണിഃ ശുചിഃ തൃണബിംദുര്മുനിഃ കൃഷ്ണഃ ശക്തിഃ ശാക്തേയ ഉത്തരഃ

വാചഃശ്രവാസ് എന്ന മുനി, സൂക്ഷ്മായണി എന്ന ശുദ്ധൻ, തൃണബിന്ദു എന്ന മുനി, കൃഷ്ണൻ, ശക്തി, ഉത്തമനായ ശാക്തേയൻ,

ജാതൂകര്ണ്യോ ഹരിസ്സാക്ഷാത്കൃഷ്ണദ്വൈപായനോ മുനിഃ വ്യാസാവതാരാഞ്ഛൃണ്വംതു കല്പയോഗേശ്വരാന്ക്രമാത്

ജാതൂകർണ്യൻ, ഹരൻ, കൃഷ്ണദ്വൈപായനൻ എന്ന മുനി; വ്യാസന്റെ അവതാരങ്ങളും യോഗത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവരും ക്രമമായി കേൾക്കട്ടെ.

ലൈംഗേ വ്യാസാവതാരാ ഹി ദ്വാപരാം തേഷു സുവ്രതാഃ യോഗാചാര്യാവതാരാശ്ച തഥാ ശിഷ്യേഷു ശൂലിനഃ

ലൈംഗിക പാരമ്പര്യത്തിൽ, ദ്വാപരയുഗത്തിൽ വ്യാസന്റെ അവതാരങ്ങൾ വ്രതശുദ്ധരായവരാണ്; അതുപോലെ തന്നെ യോഗാചാര്യരുടെ അവതാരങ്ങളും ത്രിശൂലധാരിയുടെ ശിഷ്യരും.

തത്ര തത്ര വിഭോഃ ശിഷ്യാശ്ചത്വാരഃ സ്യുര്മഹൌജസഃ ശിഷ്യാസ്തേഷാം പ്രശിഷ്യാശ്ച ശതശോ ഽഥ സഹസ്രശഃ

ഓരോ സ്ഥലത്തും, പരമേശ്വരന്റെ ശിഷ്യർ നാലുപേരാണ്, വലിയ ശക്തിയുള്ളവർ; അവരുടെ ശിഷ്യരും ശിഷ്യരുടെ ശിഷ്യരും നൂറുകണക്കിനും ആയിരക്കണക്കിനും ഉണ്ടാകും.

തേഷാം സംഭാവനാല്ലോകേ ശൈവാജ്ഞാകരണാദിഭിഃ ഭാഗ്യവംതോ വിമുച്യംതേ ഭക്ത്യാ ചാത്യംതഭാവിതാഃ

അവരുടെ പ്രഭാവത്താൽ, ശൈവ ആജ്ഞകൾ പാലിക്കുകയും ഭക്തിയോടെ അഗാധമായ വിശ്വാസത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഭാഗ്യശാലികൾ മോക്ഷം നേടുന്നു.

യുഗാവര്തേഷു സര്വേഷു യോഗാചാര്യച്ഛലേന തു അവതാരാന്ഹി ശര്വസ്യ ശിഷ്യാംശ്ച ഭഗവന്വദ

യുഗങ്ങളുടെ ആവർത്തനങ്ങളിൽ എല്ലായിടത്തും യോഗാചാര്യരുടെ രൂപത്തിൽ, ശർവന്റെ അവതാരങ്ങളും അവന്റെ ശിഷ്യന്മാരെയും ദൈവമേ, ദയവായി പറയൂ.

ശ്വേതഃ സുതാരോ മദനഃ സുഹോത്രഃ കങ്ക ഏവ ച ലൌഗാക്ഷിശ്ച മഹാമായോ ജൈഗീഷവ്യസ്തഥൈവ ച

ശ്വേതൻ, സുതാരൻ, മദനൻ, സുഹോത്രൻ, കങ്കൻ, ലൗഗാക്ഷി, മഹാമായൻ, ജൈഗീഷവ്യൻ എന്നിവരും.

ദധിവാഹശ്ച ഋഷഭോ മുനിരുഗ്രോ ഽത്രിരേവ ച സുപാലകോ ഗൌതമശ്ച തഥാ വേദശിരാ മുനിഃ

ദധിവാഹൻ, ഋഷഭൻ, ഉഗ്രമുനി, അത്രി, സുഭാലകൻ, ഗൗതമൻ, വേദശിരാ എന്ന മുനി ഇവർ ആണു.

ഗോകര്ണശ്ച ഗുഹാവാസീ ശിഖണ്ഡീ ചാപരഃ സ്മൃതഃ ജടാമാലീ ചാട്ടഹാസോ ദാരുകോ ലാംഗുലീ തഥാ

ഗോകർണൻ, ഗുഹാവാസി, ശിഖണ്ടി എന്ന മറ്റൊരാൾ, ജടാമാലി, അട്ടഹാസൻ, ദാരുകൻ, ലാംഗുലി ഇവരും.

മഹാകാലശ്ച ശൂലീ ച ഡംഡീ മുണ്ഡീശ ഏവ ച സവിഷ്ണുസ്സോമശര്മാ ച ലകുലീശ്വര ഏവ ച

മഹാകാലൻ, ശൂലി, ദണ്ടി, മുന്ഡീഷൻ, സവിഷ്ണു, സോമശർമ, ലക്ഷുലീശ്വരൻ ഇവരും.

ഏതേ വാരാഹ കല്പേ ഽസ്മിന്സപ്തമസ്യാംതരോ മനോഃ അഷ്ടാവിംശതിസംഖ്യാതാ യോഗാചാര്യാ യുഗക്രമാത്

ഇവരാണ് ഈ വരാഹകല്പത്തിൽ ഏഴാമത്തെ മനുവിന്റെ ഇടവേളയിൽ ഇരുപത്തിയെട്ട് പേരായി ഓരോ യുഗത്തിലും യോഗാധ്യാപകരായി ഉണ്ടായിരുന്നത്.

ശിഷ്യാഃ പ്രത്യേകമേതേഷാം ചത്വാരശ്ശാംതചേതസഃ ശ്വേതാദയശ്ച രുഷ്യാംതാംസ്താന്ബ്രവീമി യഥാക്രമമ്

ഇവരിൽ ഓരോരുത്തർക്കും ശാന്തമായ മനസ്സുള്ള നാലു ശിഷ്യന്മാർ വീതം ഉണ്ടായിരുന്നു. ശ്വേതൻ മുതൽ രുഷ്യൻ വരെ അവരെ ഞാൻ ക്രമമായി പറയാം.

ശ്വേതശ്ശ്വേതശിഖശ്ചൈവ ശ്വേതാശ്വഃ ശ്വേതലോഹിതഃ ദുന്ദുഭിശ്ശതരൂപശ്ച ഋചീകഃ കേതുമാംസ്തഥാ

ശ്വേതൻ, ശ്വേതശിഖൻ, ശ്വേതാശ്വൻ, ശ്വേതലോഹിതൻ, ദുന്ദുഭി, ശതരൂപൻ, ഋചീകൻ, കെതുമാൻ ഇവരാണ്.

വികോശശ്ച വികേശശ്ച വിപാശഃ പാശനാശനഃ സുമുഖോ ദുര്മുഖശ്ചൈവ ദുര്ഗമോ ദുരതിക്രമഃ

വികോഷൻ, വികേശൻ, വിപാശൻ, പാശനാശനൻ, സുമുഖൻ, ദുര്മുഖൻ, ദുര്‍ഗമൻ, ദുരതിക്രമൻ ഇവരും.

സനത്കുമാരസ്സനകഃ സനംദശ്ച സനാതനഃ സുധാമാ വിരജാശ്ചൈവ ശംഖശ്ചാംഡജ ഏവ ച

സനത്കുമാരൻ, സനകൻ, സനന്ദൻ, സനാതനൻ, സുധാമാ, വിരജ, ശംഖൻ, അണ്ടജൻ ഇവരും.