ശിവപുരാണമ്

മംതവ്യവസ്തുതാം ധത്തേ സദാ ദേവീ മഹേശ്വരീ മംതാ സ ഏവ വിശ്വാത്മാ മഹാദേവോ മഹേശ്വരഃ

ചിന്തിക്കപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയെ മഹേശ്വരി ദേവി എപ്പോഴും വഹിക്കുന്നു; ചിന്തിക്കുന്നവൻ സർവ്വാത്മാവായ മഹാദേവൻ തന്നെയാണ്.

ബോദ്ധവ്യവസ്തുരൂപം തു ബിഭര്തി ഭവവല്ലഭാ ദേവസ്സ ഏവ ഭഗവാന്ബോദ്ധാ മുഗ്ധേന്ദുശേഖരഃ

ഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്ന അവസ്ഥ ഭവന്റെ പ്രിയയായവൾ വഹിക്കുന്നു; അറിവുള്ളവൻ ചന്ദ്രക്കല അലങ്കരിച്ച ഭഗവാനാണ്.

പ്രാണഃ പിനാകീ സര്വേഷാം പ്രാണിനാം ഭഗവാന്പ്രഭുഃ പ്രാണസ്ഥിതിസ്തു സര്വേഷാമംബികാ ചാംബുരൂപിണീ

എല്ലാവരുടെയും പ്രാണൻ പിനാകധാരിയാണ്; പ്രാണത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന അവസ്ഥ അംബിക, ജലസദൃശമായവൾ, എല്ലാവർക്കും.

ബിഭര്തി ക്ഷേത്രതാം ദേവീ ത്രിപുരാംതകവല്ലഭാ ക്ഷേത്രജ്ഞത്വം തദാ ധത്തേ ഭഗവാനംതകാംതകഃ

ത്രിപുരാന്തകന്റെ പ്രിയയായ ദേവി ഭൂമിയായ അവസ്ഥ വഹിക്കുന്നു; മരണത്തെ നശിപ്പിക്കുന്ന ഭഗവാൻ ഭൂമിജ്ഞനായ അവസ്ഥ വഹിക്കുന്നു.

അഹഃ ശൂലായുധോ ദേവഃ ശൂലപാണിപ്രിയാ നിശാ ആകാശഃ ശംകരോ ദേവഃ പൃഥിവീ ശംകരപ്രിയാ

പകൽ ത്രിശൂലായുധം ധരിച്ച ദേവനാണ്; രാത്രി ത്രിശൂലധാരിയുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവളാണ്; ആകാശം ശംകരദേവനാണ്; ഭൂമി ശംകരന്റെ പ്രിയയാണ്.

സമുദ്രോ ഭഗവാനീശോ വേലാ ശൈലേന്ദ്രകന്യകാ വൃക്ഷോ വൃഷധ്വജോ ദേവോ ലതാ വിശ്വേശ്വരപ്രിയാ

സമുദ്രം ഭഗവാനായ ഈശ്വരനാണ്; തീരം പർവതരാജകുമാരിയാണ്; വൃക്ഷം വൃഷധ്വജനായ ദേവനാണ്; ലത വിശ്വേശ്വരന്റെ പ്രിയയാണ്.

പുംല്ലിംഗമഖിലം ധത്തേ ഭഗവാന്പുരശാസനഃ സ്ത്രിലിംഗം ചാഖിലം ധത്തേ ദേവീ ദേവമനോരമാ

പുരശാസകൻ ഭഗവാൻ എല്ലാ പുരുഷലിംഗങ്ങളെയും വഹിക്കുന്നു; ദേവമനോഹരിയായ ദേവി എല്ലാ സ്ത്രീലിംഗങ്ങളെയും വഹിക്കുന്നു.

ശബ്ദജാലമശേഷം തു ധത്തേ സര്വസ്യ വല്ലഭാ അര്ഥസ്വരൂപമഖിലം ധത്തേ മുഗ്ധേന്ദുശേഖരഃ

എല്ലാവരുടെയും പ്രിയയായ ദേവി എല്ലാ ശബ്ദജാലവും വഹിക്കുന്നു; മൃദുലചന്ദ്രക്കല അലങ്കരിച്ച ഭഗവാൻ അർത്ഥത്തിന്റെ സാരമാകെ വഹിക്കുന്നു.

യസ്യ യസ്യ പദാര്ഥസ്യ യാ യാ ശക്തിരുദാഹൃതാ സാ സാ വിശ്വേശ്വരീ ദേവീ സ സ സര്വോ മഹേശ്വരഃ

ഏത് വസ്തുവിന് ഏത് ശക്തി പറയപ്പെടുന്നുവോ, അതാണ് വിശ്വേശ്വരി ദേവി; അതാണ് സർവ്വമായ മഹേശ്വരൻ.

യത്പരം യത്പവിത്രം ച യത്പുണ്യം യച്ച മംഗലമ് തത്തദാഹ മഹാഭാഗാസ്തയോസ്തേജോവിജൃംഭിതമ്

ഏത് ഉത്തമം, ഏത് വിശുദ്ധം, ഏത് പുണ്യം, ഏത് മംഗളമോ, അതെല്ലാം മഹാഭാഗന്മാർ പറയുന്നു: അവരുടേതായ തേജസ്സിന്റെ വികാസമാണ്.

യഥാ ദീപസ്യ ദീപ്തസ്യ ശിഖാ ദീപയതേ ഗൃഹമ് തഥാ തേജസ്തയോരേതദ്വ്യാപ്യ ദീപയതേ ജഗത്

ദീപത്തിന്റെ ജ്വാല ഒരു വീട് പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ഇവരുടേതായ തേജസ് ലോകം മുഴുവൻ വ്യാപിച്ച് പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു.

തൃണാദിശിവമൂര്ത്യംതം വിശ്വഖ്യാതിശയക്രമഃ സന്നികര്ഷക്രമവശാത്തയോരിതി പരാ ശ്രുതിഃ

പുല്ല് മുതലായവയില്‍ നിന്ന് ശിവന്റെ രൂപം വരെ, ഈ ലോകത്തിലെ അതിശയമായ പ്രകടനക്രമം, അവ രണ്ടിന്റെയും അടുത്തുള്ള ബന്ധം അനുസരിച്ചാണ് ഉണ്ടാകുന്നത് എന്നു പരമോന്നത വേദം പറയുന്നു.

സര്വാകാരാത്മകാവേതൌ സര്വശ്രേയോവിധായിനൌ പൂജനീയൌ നമസ്കാര്യൌ ചിംതനീയൌ ച സര്വദാ

ഈ രണ്ടും എല്ലായിടത്തും രൂപം സ്വീകരിക്കുകയും എല്ലാ മംഗളവും നല്‍കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവയെ എപ്പോഴും ആരാധിക്കണം, വന്ദിക്കണം, ധ്യാനിക്കണം.

യഥാപ്രജ്ഞമിദം കൃഷ്ണ യാഥാത്മ്യം പരമേശയോഃ കഥിതം ഹി മയാ തേ ഽദ്യ ന തു താവദിയത്തയാ

കൃഷ്ണാ, എന്റെ ബുദ്ധിക്ക് അനുസരിച്ച് ഇന്ന് ഞാന്‍ നിന്നോട് പരമേശ്വരന്മാരുടെ യഥാര്‍ത്ഥ സ്വഭാവം പറഞ്ഞു. എന്നാല്‍ അതിന്റെ പൂര്‍ണ്ണത്വം ഇതുവരെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

തത്കഥം ശക്യതേ വക്തും യാഥാത്മ്യം പരമേശയോഃ മഹതാമപി സര്വേഷാം മനസോ ഽപി ബഹിര്ഗതമ്

പരമേശ്വരന്മാരുടെ യഥാര്‍ത്ഥ സ്വഭാവം എങ്ങനെ വാക്കിലൂടെ പറയാന്‍ കഴിയും? അത് മഹാന്മാരുടെ മനസ്സിനും അതീതമാണ്.

അംതര്ഗതമനന്യാനാമീശ്വരാര്പിതചേതസാമ് അന്യേഷാം ബുദ്ധ്യനാരൂഢമാരൂഢം ച യഥൈവ തത്

ഇശ്വരന്‍ മാത്രം ചിന്തിക്കുന്നവരുടെ മനസ്സില്‍ അത് അന്തര്‍മുഖമായി നിലകൊള്ളുന്നു. മറ്റ് എല്ലാവരുടെയും ബുദ്ധിയില്‍ അത് ഉറപ്പുള്ളതല്ല, അല്ലെങ്കില്‍ അതതു വിധം മാത്രം.

യേയമുക്താ വിഭൂതിര്വൈ പ്രാകൃതീ സാ പരാ മതാ അപ്രാകൃതാം പരാമന്യാം ഗുഹ്യാം ഗുഹ്യവിദോ വിദുഃ

ഇവിടെ മുമ്പ് പറഞ്ഞ ഈ മഹത്വം പ്രകൃതിയിലേതാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. രഹസ്യത്തെ അറിയുന്നവര്‍ മറ്റൊരു പരമമായ, അപ്രകൃതമായ, മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന മഹത്വം അറിയുന്നു.

യതോ വാചോ നിവര്തംതേ മനസാ ചേന്ദ്രിയൈസ്സഹ അപ്രാകൃതീ പരാ ചൈഷാ വിഭൂതിഃ പാരമേശ്വരീ

വാക്കുകളും, മനസ്സും, ഇന്ദ്രിയങ്ങളും എത്തിപ്പെടാന്‍ കഴിയാതെ തിരിച്ചു പോകുന്നിടത്താണ് ആ പരമമായ അപ്രകൃതമായ പരമേശ്വരന്റെ മഹത്വം.

സൈവേഹ പരമം ധാമ സൈവേഹ പരമാ ഗതിഃ സൈവേഹ പരമാ കാഷ്ഠാ വിഭൂതിഃ പരമേഷ്ഠിനഃ

അത് തന്നെയാണ് ഇവിടെ പരമമായ വാസസ്ഥലം, അതാണ് പരമമായ ലക്ഷ്യം, അതാണ് പരമമായ പരിധി—പരമേശ്വരന്റെ മഹത്വം.

താം പ്രാപ്തും പ്രയതംതേ ഽത്ര ജിതശ്വാസാ ജിതേംദ്രിയാഃ ഗര്ഭകാരാ ഗൃഹദ്വാരം നിശ്ഛിദ്രം ഘടിതും യഥാ

അത് നേടാന്‍ ശ്വാസവും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ജയിച്ചവര്‍ ശ്രമിക്കുന്നു, ഒരു കൂസല്‍ പോലും ഇല്ലാത്ത പാത്രത്തിന്റെ വായ് ഉണ്ടാക്കാന്‍ കുഭാരന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ.

സംസാരാശീവിഷാലീഢമൃതസംജീവനൌഷധമ് വിഭൂതിം ശിവയോര്വിദ്വാന്ന ബിഭേതി കുതശ്ചന

സംസാരസര്‍പ്പം കടിച്ചവര്‍ക്ക് അമൃതംപോലുള്ള ഔഷധമായ ശിവന്റെ മഹത്വം അറിയുന്ന ജ്ഞാനി യാതൊന്നിനെയും ഭയപ്പെടുന്നില്ല.

യഃ പരാമപരാം ചൈവ വിഭൂതിം വേത്തി തത്ത്വതഃ സോ ഽപരോ ഭൂതിമുല്ലംഘ്യ പരാം ഭൂതിം സമശ്നുതേ

ആ പരമമായതും അപരമായതുമായ മഹത്വം യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ അറിയുന്നവന്‍ താഴ്ന്നതിനെ അതിജീവിച്ച് പരമമായ മഹത്വം നേടുന്നു.

ഏതത്തേ കഥിതം കൃഷ്ണ യാഥാത്മ്യം പരമാത്മനോഃ രഹസ്യമപി യോഗ്യോ ഽസി ഭര്ഗഭക്തോ ഭവാനിതി

കൃഷ്ണാ, ഇങ്ങനെ ഞാന്‍ നിന്നോട് പരമാത്മാവിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ സ്വഭാവം, അതിന്റെ രഹസ്യവും പറഞ്ഞു. നീ അര്‍ഹനും ഭര്‍ഗ്ഗഭക്തനും ആണല്ലോ.

നാശിഷ്യേഭ്യോ ഽപ്യശൈവേഭ്യോ നാഭക്തേഭ്യഃ കദാചന വ്യാഹരേദീശയോര്ഭൂതിമിതി വേദാനുശാസനമ്

ദീക്ഷയില്ലാത്തവര്‍ക്കും ശൈവരല്ലാത്തവര്‍ക്കും ഭക്തിയില്ലാത്തവര്‍ക്കും ഒരിക്കലും ഈശ്വരന്മാരുടെ മഹത്വം പറയരുത് എന്നതാണ് വേദങ്ങളുടെ ഉപദേശം.

തസ്മാത്ത്വമതികല്യാണപരേഭ്യഃ കഥയേന്ന ഹി ത്വാദൃശേഭ്യോ ഽനുരൂപേഭ്യഃ കഥയൈതന്ന ചാന്യഥാ

അതിനാല്‍ നീ അത്യന്തം സദ്ഗുണമുള്ളവര്‍ക്കേ ഇതു പറയണം, മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് പറയരുത്. നിന്നുപോലുള്ളവര്‍ക്ക് പറയാം, അതല്ലാതെ പറയരുത്.

വിഭൂതിമേതാം ശിവയോര്യോഗ്യേഭ്യോ യഃ പ്രദാപയേത് സംസാരസാഗരാന്മുക്തഃ ശിവസായുജ്യമാപ്നുയാത്

ശിവന്റെ ഈ മഹത്വം യോഗ്യരായവര്‍ക്ക് ഉപദേശിക്കുന്നവന്‍ സംസാരസമുദ്രത്തില്‍ നിന്ന് മോചിതനായി ശിവസായുജ്യം പ്രാപിക്കും.

കീര്തനാദസ്യ നശ്യംതി മഹാന്ത്യഃ പാപകോടയഃ ത്രിശ്ചതുര്ധാസമഭ്യസ്തൈര്വിനശ്യംതി തതോ ഽധികാഃ

ഇത് ജപിച്ചാല്‍ വലിയ വലിയ പാപങ്ങള്‍ നശിക്കും; മൂന്നു നാലു തവണ കൂടി ആവര്‍ത്തിച്ചാല്‍ അതിലധികം പാപങ്ങളും നശിക്കും.

നശ്യംത്യനിഷ്ടരിപവോ വര്ധന്തേ സുഹൃദസ്തഥാ വിദ്യാ ച വര്ധതേ ശൈവീ മതിസ്സത്യേ പ്രവര്തതേ

അനിഷ്ടരും ശത്രുക്കളും നശിക്കും, സുഹൃത്തുക്കള്‍ വളരും, ശൈവവിദ്യ വര്‍ധിക്കും, മനസ്സ് സത്യത്തില്‍ സ്ഥിരമാകും.

ഭക്തിഃ പരാഃ ശിവേ സാമ്ബേ സാനുഗേ സപരിച്ഛിദേ യദ്യദിഷ്ടതമം ചാന്യത്തത്തദാപ്നോത്യസംശയമ്

ശിവനോടും അംബികയോടും അവരോടൊപ്പം ഉള്ള അനുയായികളോടും സേവകരോടും പരമഭക്തി ഉണ്ടാകും. ഏറ്റവും ആഗ്രഹിക്കുന്ന മറ്റെന്തും അതുപോലേ തന്നെ ലഭിക്കും.