ശിവപുരാണമ്

ദുഃഖേ സ്വഭാവസംസിദ്ധേ കഥന്തത്കാരണം ശിവഃ സ്വാഭാവികോ മലഃ പുംസാം സ ഹി സംസാരയത്യമൂന്

ദുഃഖം സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ ഉള്ളതാകയാൽ, അതിന് ശിവൻ എങ്ങനെ കാരണമാകും? മനുഷ്യരുടെ ജന്മശുദ്ധി തന്നെയാണ് അവരെ ലോകത്തിൽ കയറ്റുന്നത്.

സംസാരകാരണം യത്തു മലം മായാദ്യചേതനമ് തത്സ്വയം ന പ്രവര്തേത ശിവസാന്നിധ്യമന്തരാ

ലോകബന്ധത്തിന് കാരണമാകുന്ന അശുദ്ധി, മായപോലെ, ജഡമാണ്; ശിവന്റെ സാന്നിധ്യം ഇല്ലാതെ അതു സ്വയം പ്രവർത്തിക്കില്ല.

യഥാ മണിരയസ്കാംതസ്സാന്നിധ്യാദുപകാരകഃ അയസശ്ചലതസ്തദ്വച്ഛിവോ ഽപ്യസ്യേതി സൂരയഃ

കാന്തം അടുത്തിരിക്കുമ്പോൾ ഇരുമ്പ് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ, ശിവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ മാത്രമേ അശുദ്ധി പ്രവർത്തിക്കുകയുള്ളൂ എന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു.

ന നിവര്തയിതും ശക്യം സാന്നിധ്യം സദകാരണമ് അധിഷ്ഠാതാ തതോ നിത്യമജ്ഞാതോ ജഗതശ്ശിവഃ

ഈ സാന്നിധ്യം എല്ലായ്പ്പോഴും കാരണമാകുന്നു; അതിനെ മാറ്റാൻ കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ശിവൻ ലോകത്തിന് അജ്ഞാതനായി നിലകൊള്ളുന്നു.

ന ശിവേന വിനാ കിംചിത്പ്രവൃത്തമിഹ വിദ്യതേ തത്പ്രേരിതമിദം സര്വം തഥാപി ന സ മുഹ്യതി

ശിവനെ ഇല്ലാതെ ഇവിടെ ഒന്നും നടക്കുന്നില്ല; എല്ലാം അവന്റെ പ്രേരണയാൽ ആണ്, എന്നിരുന്നാലും അവൻ ഭ്രമിക്കുന്നില്ല.

ശക്തിരാജ്ഞാത്മികാ തസ്യ നിയന്ത്രീ വിശ്വതോമുഖീ തയാ തതമിദം ശശ്വത്തഥാപി സ ന ദുഷ്യതി

അവന്റെ ശക്തി, ആജ്ഞയുടെ രൂപത്തിൽ എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കുന്നു; ആ ശക്തി എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും, അവൻ അശുദ്ധിയാൽ ബാധിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

അനിദം പ്രഥമം സര്വമീശിതവ്യം സ ഈശ്വരഃ ഈശനാച്ച തദീയാജ്ഞാ തഥാപി സ ന ദുഷ്യതി

അവൻ തന്നെയാണ് ആദ്യം എല്ലാം ഭരിക്കുന്ന ഇശ്വരൻ; അവന്റെ ഭരണം കൊണ്ടാണ് ആജ്ഞ വരുന്നത്. എന്നിരുന്നാലും, അവൻ അശുദ്ധിയാൽ ബാധിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

യോ ഽന്യഥാ മന്യതേ മോഹാത്സ വിനഷ്യതി ദുര്മതിഃ തച്ഛക്തിവൈഭവാദേവ തഥാപി സ ന ദുഷ്യതി

മറ്റുവിധത്തിൽ ചിന്തിക്കുന്നവൻ മോഹത്തിൽ പെട്ട് നശിക്കും; അവന്റെ ശക്തിയുടെ മഹത്വം കൊണ്ടു പോലും, ശിവൻ അശുദ്ധിയാൽ ബാധിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

ഏതസ്മിന്നംതരേ വ്യോമ്നഃ ശ്രുതാഃ വാഗരീരിണീ സത്യമോമമൃതം സൌമ്യമിത്യാവിരഭവത്സ്ഫുടമ്

അപ്പോൾ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് 'സത്യം, ഓം, അമൃതം, ശാന്തം' എന്ന വാക്കുകൾ വ്യക്തമായി കേട്ടു.

തതോ ഹൃഷ്ടതരാഃ സര്വേ വിനഷ്ടാശേഷസംശയാഃ മുനയോ വിസ്മയാവിഷ്ടാഃ പ്രേണേമുഃ പവനം പ്രഭുമ്

അതിനുശേഷം, എല്ലാ മുനികളും അതീവ സന്തോഷത്തോടെ, എല്ലാ സംശയങ്ങളും മാറി, അത്ഭുതംകൊണ്ടു നിറഞ്ഞ്, വായുവിന്റെ പ്രഭുവിന് നമസ്കരിച്ചു.

തഥാ വിഗതസന്ദേഹാന്കൃത്വാപി പവനോ മുനീന് നൈതേ പ്രതിഷ്ഠിതജ്ഞാനാ ഇതി മത്വൈവമബ്രവീത്

അവരുടെ സംശയങ്ങൾ നീക്കിയിട്ടും, ഈ മുനികൾക്ക് ഉറച്ച ജ്ഞാനം ലഭിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് വായു കരുതി, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

പരോക്ഷമപരോക്ഷം ച ദ്വിവിധം ജ്ഞാനമിഷ്യതേ പരോക്ഷമസ്ഥിരം പ്രാഹുരപരോക്ഷം തു സുസ്ഥിരമ്

ജ്ഞാനം രണ്ടുതരമുണ്ട്: പരോക്ഷവും അപരോക്ഷവും. പരോക്ഷജ്ഞാനം സ്ഥിരമല്ല, അപരോക്ഷജ്ഞാനം മാത്രമാണ് ഉറച്ചത്.

ഹേതൂപദേശഗമ്യം യത്തത്പരോക്ഷം പ്രചക്ഷതേ അപരോക്ഷം പുനഃ ശ്രേഷ്ഠാദനുഷ്ഠാനാദ്ഭവിഷ്യതി

കാരണമോ ഉപദേശമോ വഴി ലഭിക്കുന്നതിനെ പരോക്ഷജ്ഞാനം എന്ന് പറയുന്നു; മികച്ച ആചരണത്തിലൂടെ അപരോക്ഷജ്ഞാനം ഉണ്ടാകും.

നാപരോക്ഷാദൃതേ മോക്ഷ ഇതി കൃത്വാ വിനിശ്ചയമ് ശ്രേഷ്ഠാനുഷ്ഠാനസിദ്ധ്യര്ഥം പ്രയതധ്വമതന്ദ്രിതാഃ

നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചില്ലെങ്കിൽ മോക്ഷം ലഭിക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പായി മനസ്സിലാക്കി, ഉത്തമമായ ആചരണം നേടാൻ നിങ്ങൾ അശ്രാന്തമായി പരിശ്രമിക്കണം.

കിം തച്ഛ്രേഷ്ടമനുഷ്ഠാനം മോക്ഷോ യേനപരോക്ഷിതഃ തത്തസ്യ സാധനം ചാദ്യ വക്തുമര്ഹസി മാരുത

മോക്ഷം നേരിട്ട് അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്ന അത്യുത്തമമായ ആചരണം ഏതാണ്? അതിന്റെ മാർഗം ഇന്ന് നീ പറയണം, മാരുത.

ശൈവോ ഹി പരമോ ധര്മഃ ശ്രേഷ്ഠാനുഷ്ഠാനശബ്ദിതഃ യത്രാപരോക്ഷോ ലക്ഷ്യേത സാക്ഷാന്മോക്ഷപ്രദഃ ശിവഃ

ശൈവം തന്നെയാണ് പരമധർമ്മം, അതാണ് ഉത്തമമായ ആചരണം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. അവിടെ നേരിട്ടുള്ള അനുഭവം ഉണ്ടാകുന്നു, ശിവൻ തന്നെ മോക്ഷം നൽകുന്നു.

സ തു പഞ്ചവിധോ ജ്ഞേയഃ പഞ്ചഭിഃ പര്വഭിഃ ക്രമാത് ക്രിയാതപോജപധ്യാനജ്ഞാനാത്മഭിരനുത്തരൈഃ

അത് അഞ്ചു ഘട്ടങ്ങളായി മനസ്സിലാക്കണം: കര്‍മ്മം, തപസ്, ജപം, ധ്യാനം, ജ്ഞാനം — ഓരോന്നും തത്കാലത്ത് ഉത്തമമായവയാണ്.

തൈരേവ സോത്തരൈസ്സിദ്ധോ ധര്മസ്തു പരമോ മതഃ പരോക്ഷമപരോക്ഷം ച ജ്ഞാനം യത്ര ച മോക്ഷദമ്

ഇവയും അവയുടെ ഉന്നതരൂപങ്ങളും ചേർന്ന് പരമധർമ്മം സിദ്ധിക്കും; അവിടെ പരോക്ഷവും അപരോക്ഷവും ആയ ജ്ഞാനം ഉണ്ടാകുന്നു, അതാണ് മോക്ഷം നൽകുന്നത്.

പരമോ ഽപരമശ്ചോഭൌ ധര്മൌ ഹി ശ്രുതിചോദിതൌ ധര്മശബ്ദാഭിധേയേര്ഥേ പ്രമാണം ശ്രുതിരേവ നഃ

പരമവും അപരമുമായ ധർമ്മങ്ങൾ ഇരുവരും ശാസ്ത്രങ്ങൾ നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു; 'ധർമ്മം' എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥത്തിന് ശാസ്ത്രം തന്നെയാണ് നമ്മുടെ പ്രമാണം.

പരമോ യോഗപര്യന്തോ ധര്മഃ ശ്രുതിശിരോഗതഃ ധര്മസ്ത്വപരമസ്തദ്വദധഃ ശ്രുതിമുഖോത്ഥിതഃ

ശാസ്ത്രത്തിന്റെ മുകളിൽ കാണപ്പെടുന്നത് യോഗത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന പരമധർമ്മമാണ്; അതുപോലെതന്നെ താഴെ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ വായിൽ നിന്ന് ഉദിക്കുന്നതാണ് അപരധർമ്മം.

അപശ്വാത്മാധികാരത്വാദ്യോ ധരമഃ പരമോ മതഃ സാധാരണസ്തതോ ഽന്യസ്തു സര്വേഷാമധികാരതഃ

ആത്മാവിന് യോഗ്യതയുള്ളതുകൊണ്ടാണ് പരമധർമ്മം എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നത്; മറ്റുള്ളത് പൊതുവായതാണ്, എല്ലാവർക്കും ലഭ്യമാണ്.

സ ചായം പരമോ ധര്മഃ പരധര്മസ്യ സാധനമ് ധര്മശാസ്ത്രാദിഭിസ്സമ്യക് സാംഗ ഏവോപബൃംഹിതഃ

ഈ പരമധർമ്മം, മറ്റുള്ള ധർമ്മത്തിന് മാർഗവുമാണ്; ധർമ്മശാസ്ത്രം മുതലായവയാൽ അതിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളോടും കൂടി പൂർണ്ണമായി പിന്തുണയ്ക്കപ്പെടുന്നു.

ശൈവോ യഃ പരമോ ധര്മഃ ശ്രേഷ്ഠാനുഷ്ഠാനശബ്ദിതഃ ഇതിഹാസപുരാണാഭ്യാം കഥംചിദുപബൃംഹിതഃ

ശൈവപരമധർമ്മം, ഉത്തമമായ ആചരണം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്, ഇതിഹാസങ്ങളും പുരാണങ്ങളും ചില അളവിൽ പിന്തുണയ്ക്കുന്നു.

ശൈവാഗമൈസ്തു സംപന്നഃ സഹാംഗോപാംവിസ്തരഃ തത്സംസ്കാരാധികാരൈശ്ച സമ്യഗേവോപബൃംഹിതഃ

ശൈവാഗമങ്ങൾക്കും അവയുടെ ഉപവിഭാഗങ്ങൾക്കും വഴി ഈ ധർമ്മം പൂർണ്ണമാകും; അവ നിർദ്ദേശിക്കുന്ന സംസ്‌കാരങ്ങളും യോഗ്യതകളും കൊണ്ടും ഇത് ശരിയായി പിന്തുണയ്ക്കപ്പെടുന്നു.

ശൈവാഗമോ ഹി ദ്വിവിധഃ ശ്രൌതോ ഽശ്രൌതശ്ച സംസ്കൃതഃ ശ്രുതിസാരമയഃ ശ്രൌതസ്സ്വതംത്ര ഇതരോ മതഃ

ശൈവാഗമം രണ്ട് വിധമാണ്: ശ്രൗതവും അശ്രൗതവും, രണ്ടും ശുദ്ധമായവയാണ്; ശ്രൗതം ശാസ്ത്രത്തിന്റെ സാരമായിരിക്കുന്നു, മറ്റൊന്ന് സ്വതന്ത്രമാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.

സ്വതംത്രോ ദശധാ പൂര്വം തഥാഷ്ടാദശധാ പുനഃ കാമികാദിസമാഖ്യാഭിസ്സിദ്ധഃ സിദ്ധാന്തസംജ്ഞിതഃ

സ്വതന്ത്രമായ ആഗമം ആദ്യം പത്ത് വിഭാഗങ്ങളായി, പിന്നെ പതിനെട്ട് വിഭാഗങ്ങളായി, കാമികാദി എന്ന പേരുകളിൽ അറിയപ്പെടുന്നു; അതാണ് സിദ്ധാന്തം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

ശ്രുതിസാരമയോ യസ്തു ശതകോടിപ്രവിസ്തരഃ പരം പാശുപതം യത്ര വ്രതം ജ്ഞാനം ച കഥ്യതേ

ശാസ്ത്രത്തിന്റെ സാരമായത് അനേകം കോടികളോളം വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; അവിടെ പരമമായ പാശുപതവ്രതവും ജ്ഞാനവും പഠിപ്പിക്കുന്നു.

യുഗാവര്തേഷു ശിഷ്യേത യോഗാചാര്യസ്വരൂപിണാ തത്രതത്രാവതീര്ണേന ശിവേനൈവ പ്രവര്ത്യതേ

യുഗങ്ങളുടെ ചക്രത്തിൽ, യോഗാചാര്യരുടെ രൂപത്തിൽ അവിടവിടെ അവതരിച്ച ശിവൻ തന്നെ അതിനെ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നു.

സംക്ഷിപ്യാസ്യ പ്രവക്താരശ്ചത്വാരഃ പരമര്ഷയ രുരുര്ദധീചോ ഽഗസ്ത്യശ്ച ഉപമന്യുര്മഹായശാഃ

ചുരുക്കത്തിൽ, അതിന്റെ പ്രധാന പ്രസ്താവകർ നാലു മഹർഷിമാർ: രുരു, ദധീചി, അഗസ്ത്യൻ, മഹാശ്രീയുള്ള ഉപമന്യു.