ശിവപുരാണമ്

പരസ്താത്പരമാത്മേതി ബ്രഹ്മവിഷ്ണുമഹേശ്വരാഃ വര്തന്തേ വസവഃ കേചിത്പരമാത്മപദാശ്രയാഃ

അതിന്റെ അതിരിന് അപ്പുറം പരമാത്മാവാണ്; അവിടെ ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും മഹേശ്വരനും ഉണ്ട്, ചില വസുക്കൾ പരമാത്മാവിന്റെ നിലയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.

അന്തരാത്മപദേ കേചിത്കേചിദാത്മപദേ തഥാ ശാന്ത്യതീതപദേ ശൈവാഃ ശാന്തേ മാഹേശ്വരേ തതഃ

ചിലർ അകത്തുള്ള ആത്മാവിന്റെ നിലയിൽ, ചിലർ ആത്മാവിന്റെ നിലയിൽ; ശൈവന്മാർ ശാന്തിയെ കടന്ന നിലയിൽ, അതിന് ശേഷം മഹേശ്വരന്മാർ ശാന്തി നിലയിലാണ്.

വിദ്യായാന്തു യഥാ രൌദ്രാഃ പ്രതിഷ്ഠായാം തു വൈഷ്ണവാഃ നിവൃത്തൌ ച തഥാത്മാനോ ബ്രഹ്മാ ബ്രഹ്മാംഗയോനയഃ

വിദ്യയുടെ മേഖലയിലാണ് രൗദ്രന്മാർ; സ്ഥിരതയുടെ മേഖലയിലാണ് വൈഷ്ണവന്മാർ; പിന്മാറ്റത്തിന്റെ മേഖലയിലാണ് ആത്മാക്കൾ, ബ്രഹ്മാവും ബ്രഹ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടാക്കളും.

ദേവയോന്യഷ്ടകം മുഖ്യം മാനുഷ്യമഥ മധ്യമമ് പക്ഷ്യാദയോ ഽധമാഃ പഞ്ചയോനയസ്താശ്ചതുര്ദശ

എട്ട് പ്രധാന ദൈവജന്മങ്ങൾ ഏറ്റവും ഉന്നതമാണ്, മനുഷ്യജന്മം നടുവിലാണ്, പക്ഷികൾ മുതലായവ താഴ്ന്നവയാണ്; ഈ അഞ്ചു ജന്മങ്ങൾ ചേർത്ത് പതിനാലാണ്.

ഉത്തരാധരഭാവോ ഽപി ജ്ഞേയസ്സംസാരിണോ മലഃ യഥാമഭാവോ മുക്തസ്യ പൂര്വം പശ്ചാത്തു പക്വതാ

ഉയർന്നതും താഴ്ന്നതുമായ നിലകൾ സഞ്ചാരിയാകുന്ന ആത്മാവിന്റെ മലമായാണ് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്; മോചിതനിൽ മല ഇല്ലാതാകുന്നു. ആദ്യം അകപ്പാകുന്നു, പിന്നെ പാകമാകുന്നു.

മലോ ഽപ്യാമശ്ച പക്വശ്ച ഭവേത്സംസാരകാരണമ് ആമേ ത്വധരതാ പുംസാം പക്വേ തൂത്തരതാ ക്രമാത്

മലവും അകപ്പും പാകവുമാണ്, അതാണ് സഞ്ചാരത്തിന്റെ കാരണമാകുന്നത്; അകപ്പുള്ളവരിൽ താഴ്ന്ന നിലയും, പാകമായവരിൽ ക്രമമായി ഉയർന്ന നിലയും ഉണ്ടാകും.

പശ്വാത്മാനസ്ത്രിധാഭിന്നാ ഏകദ്വിത്രിമലാഃ ക്രമാത് അത്രോത്തരാ ഏകമലാ ദ്വിമലാ മധ്യമാ മതാഃ ത്രിമലാസ്ത്വധമാ ജ്ഞേയാ യഥോത്തരമധിഷ്ഠിതാഃ

പശുവായ ആത്മാക്കൾക്ക് ഒന്ന്, രണ്ട്, മൂന്ന് എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു വിധത്തിലുള്ള മലകൾ ഉണ്ട്; ഒറ്റ മല ഉള്ളവർക്ക് ഏറ്റവും ഉയർന്ന നില, രണ്ട് മല ഉള്ളവർക്ക് നടുവിലത്തെ നില, മൂന്ന് മല ഉള്ളവർക്ക് താഴ്ന്ന നില, ഓരോരുത്തരും അതത് സ്ഥാനത്താണ്.

ത്രിമലാനധിതിഷ്ഠംതി ദ്വിമലൈകമലാഃ ക്രമാത് ഇത്ഥമൌപാധികോ ഭേദോ വിശ്വസ്യ പരികല്പിതഃ

മൂന്ന് മല ഉള്ളവരെ രണ്ട് മലയും ഒറ്റ മലയും ഉള്ളവർ ക്രമത്തിൽ നിയന്ത്രിക്കുന്നു; ഇങ്ങനെ ഉപാധികൾ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഈ വ്യത്യാസം ലോകത്തിൽ സങ്കല്പിതമാണ്.

ഏകദ്വിത്രിമലാന്സര്വാഞ്ഛിവ ഏകോ ഽധിതിഷ്ഠതി അശിവാത്മകമപ്യേതച്ഛിവേനാധിഷ്ഠിതം യഥാ

ഒറ്റ, രണ്ട്, മൂന്ന് മല ഉള്ള എല്ലാവരെയും ശിവൻ ഒരേപോലെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു; ശിവസ്വഭാവമല്ലാത്തതും ശിവൻ തന്നെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു, അതുപോലെ.

അരുദ്രാത്മകമിത്യേവം രുദ്രൈര്ജഗദധിഷ്ഠിതമ് അണ്ഡാന്താ ഹി മഹാഭൂമിശ്ശതരുദ്രാദ്യധിഷ്ഠിതാ

രുദ്രസ്വഭാവമല്ലാത്തതും രുദ്രന്മാർ ലോകം നിയന്ത്രിക്കുന്നു; അണ്ടത്തിൽ നിന്ന് മഹാഭൂമിവരെ നൂറുകണക്കിന് രുദ്രന്മാരും മറ്റുള്ളവരും ഓരോന്നും നിയന്ത്രിക്കുന്നു.

മായാന്തമന്തരിക്ഷം തു ഹ്യമരേശാദിഭിഃ ക്രമാത് അംഗുഷ്ഠമാത്രപര്യന്തൈസ്സമംതാത്സംതതം തതമ്

മായയുടെ അതിരുവരെ ഇടത്തരം പ്രദേശം അമരേശന്മാർ തുടങ്ങിയവർ ക്രമത്തിൽ മുഴുവനും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു, അംഗുലിനളത്തിൽ നിന്ന് അതിരുകളിലേക്കു വരെ.

മഹാമായാവസാനാ ദ്യൌര്വായ്വാദ്യൈര്ഭുവനാധിപൈഃ അനാശ്രിതാന്തൈരധ്വാന്തര്വര്തിഭിസ്സമധിഷ്ഠിതാഃ

മഹാമായയിൽ അവസാനിക്കുന്ന ആകാശം വായു മുതലായ ലോകാധിപതികൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നു; ആശ്രയമില്ലാത്തവരുടെ അറ്റത്തുള്ളവരും വഴികളിൽ ഉള്ളവരും അങ്ങനെ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.

തേ ഹി സാക്ഷാദ്ദിവിഷദസ്ത്വന്തരിക്ഷസദസ്തഥാ പൃഥിവീപദ ഇത്യേവം ദേവാ ദേവവ്രതൈഃ സ്തുതാ

അവർ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ദേവന്മാരാണ്, അതുപോലെ ഇടത്തരം പ്രദേശത്തും ഭൂമിയിൽ ഉള്ളവരും ദേവന്മാരാണ്; ഇങ്ങനെ ദേവന്മാർ ദേവവ്രതങ്ങൾ കൊണ്ട് പുകഴപ്പെടുന്നു.

ഏവന്ത്രിഭിര്മലൈരാമൈഃ പക്വൈരേവ പൃഥക്പൃഥക് നിദാനഭൂതൈസ്സംസാരരോഗഃ പുംസാം പ്രവര്തതേ

ഇങ്ങനെ മൂന്ന് മലകളും, അകപ്പും പാകവുമായവയും, വേറേ വേറെയായി, മനുഷ്യരിൽ സഞ്ചാരരോഗത്തിന് കാരണമാകുന്നു.

അസ്യ രോഗസ്യ ഭൈഷജ്യം ജ്ഞാനമേവ ന ചാപരമ് ഭിഷഗാജ്ഞാപകഃ ശമ്ഭുശ്ശിവഃ പരമകാരണമ്

ഈ രോഗത്തിന് ഔഷധം ജ്ഞാനമേയുള്ളൂ, മറ്റൊന്നുമില്ല. ഈ ഔഷധം നിർദ്ദേശിക്കുന്നത് ശംഭുവായ ശിവൻ, പരമകാരണമാണ്.

അദുഃഖേനാ ഽപി ശക്തോ ഽസൌ പശൂന്മോചയിതും ശിവഃ കഥം ദുഃഖം കരോതീതി നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ

ശിവൻ എളുപ്പത്തിൽ തന്നെ ജീവികളെ ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കാൻ കഴിവുള്ളവനാണ്. അങ്ങനെയുള്ള ശിവൻ എങ്ങനെ ആരെയും കഷ്ടപ്പെടാൻ ഇടയാക്കും? ഇതിൽ സംശയിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല.

ദുഃഖമേവ ഹി സര്വോ ഽപി സംസാര ഇതി നിശ്ചിതമ് കഥം ദുഃഖമദുഃഖം സ്യാത്സ്വഭാവോ ഹ്യവിപര്യയഃ

ഈ ലോകജീവിതം മുഴുവൻ തന്നെ ദുഃഖം തന്നെയാണ് എന്ന് ഉറപ്പാണ്. ദുഃഖം എങ്ങനെ ദുഃഖമല്ലാത്തതാവും? സ്വഭാവം ഒരിക്കലും മാറില്ല.

ന ഹി രോഗീ ഹ്യരോഗീ സ്യാദ്ഭിഷഗ്ഭൈഷജ്യകാരണാത് രോഗാര്തം തു ഭിഷഗ്രോഗാദ്ഭൈഷജൈസ്സുഖമുദ്ധരേത്

ഒരു രോഗിക്ക് വൈദ്യനും ഔഷധവും മാത്രം കൊണ്ടു രോഗം മാറില്ല; പക്ഷേ, വൈദ്യൻ ഔഷധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് രോഗിയെ സുഖത്തിലാക്കുന്നു.

ഏവം സ്വഭാവമലിനാന്സ്വഭാവാദ്ദുഃഖിനഃ പശൂന് സ്വാജ്ഞൌഷധവിധാനേന ദുഃഖാന്മോചയതേ ശിവഃ

അതു പോലെ, സ്വഭാവത്തിൽ അശുദ്ധിയും ദുഃഖവും ഉള്ള ജീവികളെ ശിവൻ തന്റെ ജ്ഞാനവും ഔഷധങ്ങളുമുപയോഗിച്ച് ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്നു.

ന ഭിഷക്കാരണം രോഗേ ശിവഃ സംസാരകാരണമ് ഇത്യേതദപി വൈഷമ്യം ന ദോഷായാസ്യ കല്പതേ

വൈദ്യൻ രോഗത്തിന് കാരണമല്ലാത്തതുപോലെ, ശിവൻ ലോകബന്ധത്തിന് കാരണമല്ല. ഈ വ്യത്യാസം പോലും ശിവനിൽ ഒരു ദോഷമല്ല.

ദുഃഖേ സ്വഭാവസംസിദ്ധേ കഥന്തത്കാരണം ശിവഃ സ്വാഭാവികോ മലഃ പുംസാം സ ഹി സംസാരയത്യമൂന്

ദുഃഖം സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ ഉള്ളതാകയാൽ, അതിന് ശിവൻ എങ്ങനെ കാരണമാകും? മനുഷ്യരുടെ ജന്മശുദ്ധി തന്നെയാണ് അവരെ ലോകത്തിൽ കയറ്റുന്നത്.

സംസാരകാരണം യത്തു മലം മായാദ്യചേതനമ് തത്സ്വയം ന പ്രവര്തേത ശിവസാന്നിധ്യമന്തരാ

ലോകബന്ധത്തിന് കാരണമാകുന്ന അശുദ്ധി, മായപോലെ, ജഡമാണ്; ശിവന്റെ സാന്നിധ്യം ഇല്ലാതെ അതു സ്വയം പ്രവർത്തിക്കില്ല.

യഥാ മണിരയസ്കാംതസ്സാന്നിധ്യാദുപകാരകഃ അയസശ്ചലതസ്തദ്വച്ഛിവോ ഽപ്യസ്യേതി സൂരയഃ

കാന്തം അടുത്തിരിക്കുമ്പോൾ ഇരുമ്പ് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ, ശിവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ മാത്രമേ അശുദ്ധി പ്രവർത്തിക്കുകയുള്ളൂ എന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു.

ന നിവര്തയിതും ശക്യം സാന്നിധ്യം സദകാരണമ് അധിഷ്ഠാതാ തതോ നിത്യമജ്ഞാതോ ജഗതശ്ശിവഃ

ഈ സാന്നിധ്യം എല്ലായ്പ്പോഴും കാരണമാകുന്നു; അതിനെ മാറ്റാൻ കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ശിവൻ ലോകത്തിന് അജ്ഞാതനായി നിലകൊള്ളുന്നു.

ന ശിവേന വിനാ കിംചിത്പ്രവൃത്തമിഹ വിദ്യതേ തത്പ്രേരിതമിദം സര്വം തഥാപി ന സ മുഹ്യതി

ശിവനെ ഇല്ലാതെ ഇവിടെ ഒന്നും നടക്കുന്നില്ല; എല്ലാം അവന്റെ പ്രേരണയാൽ ആണ്, എന്നിരുന്നാലും അവൻ ഭ്രമിക്കുന്നില്ല.

ശക്തിരാജ്ഞാത്മികാ തസ്യ നിയന്ത്രീ വിശ്വതോമുഖീ തയാ തതമിദം ശശ്വത്തഥാപി സ ന ദുഷ്യതി

അവന്റെ ശക്തി, ആജ്ഞയുടെ രൂപത്തിൽ എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കുന്നു; ആ ശക്തി എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും, അവൻ അശുദ്ധിയാൽ ബാധിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

അനിദം പ്രഥമം സര്വമീശിതവ്യം സ ഈശ്വരഃ ഈശനാച്ച തദീയാജ്ഞാ തഥാപി സ ന ദുഷ്യതി

അവൻ തന്നെയാണ് ആദ്യം എല്ലാം ഭരിക്കുന്ന ഇശ്വരൻ; അവന്റെ ഭരണം കൊണ്ടാണ് ആജ്ഞ വരുന്നത്. എന്നിരുന്നാലും, അവൻ അശുദ്ധിയാൽ ബാധിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

യോ ഽന്യഥാ മന്യതേ മോഹാത്സ വിനഷ്യതി ദുര്മതിഃ തച്ഛക്തിവൈഭവാദേവ തഥാപി സ ന ദുഷ്യതി

മറ്റുവിധത്തിൽ ചിന്തിക്കുന്നവൻ മോഹത്തിൽ പെട്ട് നശിക്കും; അവന്റെ ശക്തിയുടെ മഹത്വം കൊണ്ടു പോലും, ശിവൻ അശുദ്ധിയാൽ ബാധിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

ഏതസ്മിന്നംതരേ വ്യോമ്നഃ ശ്രുതാഃ വാഗരീരിണീ സത്യമോമമൃതം സൌമ്യമിത്യാവിരഭവത്സ്ഫുടമ്

അപ്പോൾ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് 'സത്യം, ഓം, അമൃതം, ശാന്തം' എന്ന വാക്കുകൾ വ്യക്തമായി കേട്ടു.