ശിവപുരാണമ്

അലോകവിദിതൈസ്തൈസ്തൈര്വൃത്തൈരാനന്ദസുന്ദരൈഃ അംഗഹാരസ്വസേനേദമസകൃച്ചാലിതം ജഗത്

ലോകത്തിന് അറിയപ്പെടാത്ത അത്ഭുതകരമായ ആനന്ദകരമായ പ്രവർത്തികളാൽ, ഈ ലോകവും അതിലെ സേനകളും പലതവണ കുലുങ്ങി.

ശാന്ത ഏവ സദാ സര്വമനുഗൃഹ്ണാതി ചേച്ഛിവഃ സര്വാണി പൂരയേദേവ കഥം ശക്തേന മോചയേത്

എപ്പോഴും സമാധാനമുള്ള ശിവൻ എല്ലാവർക്കും എല്ലാം നൽകുകയാണെങ്കിൽ, തന്റെ ശക്തിയാൽ ആരെയും മോചിപ്പിക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?

അനാദികര്മ വൈചിത്ര്യമപി നാത്ര നിയാമകമ് കാരണം ഖലു കര്മാപി ഭവേദീശ്വരകാരിതമ്

ആദിയില്ലാത്ത കർമ്മത്തിന്റെ വൈവിധ്യം ഇവിടെ നിർണായകമല്ല; കാരണം, കർമ്മം പോലും പ്രഭുവിന്റെ ഇച്ഛയാൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

കിമത്ര ബഹുനോക്തേന നാസ്തിക്യം ഹേതുകാരകമ് യഥാ ഹ്യാശു നിവര്തേത തഥാ കഥയ മാരുത

ഇവിടെ കൂടുതൽ പറഞ്ഞാൽ എന്ത്? അസ്തികത്വം കാരണമല്ല; വേഗത്തിൽ അത് എങ്ങനെ മാറും എന്ന് പറയൂ, വായുവേ.

സ്ഥനേ സംശയിതം വിപ്രാ ഭവദ്ഭിര്ഹേതുചോദിതൈഃ ജിജ്ഞാസാ ഹി ന നാസ്തിക്യം സാധയേത്സാധുബുദ്ധിഷു

ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, നിങ്ങൾ കാരണം ചോദിച്ച സംശയങ്ങൾ ശരിയാണ്; കാരണം, സത്പുരുഷന്മാരിൽ അന്വേഷണം അസ്തികത്വം സ്ഥാപിക്കില്ല.

പ്രമണമത്ര വക്ഷ്യാമി സതാമ്മോഹനിവര്തകമ് അസതാം ത്വന്യഥാഭാവഃ പ്രസാദേന വിനാ പ്രഭോഃ

സത്പുരുഷന്മാരുടെ മായ മാറ്റുന്ന പ്രമാണം ഞാൻ ഇവിടെ പറയും; ദുഷ്ടന്മാർക്ക്, പ്രഭുവിന്റെ കൃപയില്ലാതെ മറ്റൊരു നിലയാണ്.

ശിവസ്യ പരിപൂര്ണസ്യ പരാനുഗ്രഹമന്തരാ ന കിംചിദപി കര്തവ്യമിതി സാധു വിനിശ്ചിതമ്

പൂർണ്ണനായ ശിവന്റെ പരമകൃപയില്ലാതെ ഒന്നും സാധ്യമല്ലെന്ന് നന്നായി തീരുമാനിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

സ്വഭാവ ഏവ പര്യാപ്തഃ പരാനുഗ്രഹകര്മണി അന്യഥാ നിസ്സ്വഭവേന ന കിമപ്യനുഗൃഹ്യതേ

പരമകൃപയ്ക്കായി അവന്റെ സ്വഭാവം മാത്രം മതിയാകുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ, സ്വഭാവമില്ലാത്തവനിൽ നിന്ന് ഒന്നും ലഭിക്കില്ല.

പരം സര്വമനുഗ്രാഹ്യം പശുപാശാത്മകം ജഗത് പരസ്യാനുഗ്രഹാര്ഥം തു പത്യുരാജ്ഞാസമന്വയഃ

ഈ ലോകം മുഴുവൻ, ബന്ധിതന്മാരായി, അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്; എന്നാൽ പരമകൃപയ്ക്കായി, പ്രഭുവിന്റെ ആജ്ഞയോടു കൂടിയാണ്.

പതിരാജ്ഞാപകഃ സര്വമനുഗൃഹ്ണാതി സര്വദാ തദര്ഥമര്ഥസ്വീകാരേ പരതംത്രഃ കഥം ശിവഃ

പ്രഭു ആജ്ഞ നൽകുന്നവനായി എല്ലാം എപ്പോഴും അനുഗ്രഹിക്കുന്നു; അങ്ങനെ, ശിവൻ മറ്റൊരാളിൽ ആശ്രയിച്ചാണ് ഉദ്ദേശം സ്വീകരിക്കുന്നത് എന്നത് എങ്ങനെ ശരിയാകും?

അനുഗ്രാഹ്യനപേക്ഷോ ഽസ്തി ന ഹി കശ്ചിദനുഗ്രഹഃ അതഃ സ്വാതന്ത്ര്യശബ്ദാര്ഥാനനപേക്ഷത്വലക്ഷണഃ

അനുഗ്രഹം സ്വീകരിക്കുന്നവനിൽ ആശ്രയിച്ചുള്ള അനുഗ്രഹം ഇല്ല; അതിനാൽ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നതിന്റെ അർത്ഥം ആശ്രയമില്ലായ്മയാണ്.

ഏതത്പുനരനുഗ്രാഹ്യം പരതംത്രം തദിഷ്യതേ അനുഗ്രഹാദൃതേ തസ്യ ഭുക്തിമുക്ത്യോരനന്വയാത്

അനുഗ്രഹം ലഭിക്കേണ്ടവൻ മറ്റൊരാളിൽ ആശ്രയിച്ചാൽ, അതിനെ അങ്ങനെ സ്വീകരിക്കും; അനുഗ്രഹമില്ലാതെ അതിന് അനുഭവത്തിലും മോക്ഷത്തിലും ബന്ധം ഇല്ല.

മൂര്താത്മനോ ഽപ്യനുഗ്രാഹ്യാ ശിവാജ്ഞാനനിവര്തനാത് അജ്ഞാനാധിഷ്ഠിതം ശമ്ഭോര്ന കിംചിദിഹ വിദ്യതേ

രൂപമുള്ളവർക്കും ശിവന്റെ ആജ്ഞയാൽ അനുഗ്രഹം പിൻവലിക്കപ്പെടുന്നു; ഈ ലോകത്ത് ശംഭുവിന്റെ ജ്ഞാനത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെടാത്തത് ഒന്നുമില്ല.

യേനോപലഭ്യതേ ഽസ്മാഭിസ്സകലേനാപി നിഷ്കലഃ സ മൂര്ത്യാത്മാ ശിവഃ ശൈവമൂര്തിരിത്യുപചര്യതേ

നാം രൂപത്തിലൂടെ രൂപരഹിതനായ ശിവനെ അനുഭവിക്കുന്നത് അതിനാലാണ്. ആ ശിവൻ, രൂപം തന്നെയാണ് എന്നാണു സാധാരണ പറയുന്നത്.

ന ഹ്യസൌ നിഷ്കലഃ സാക്ഷാച്ഛിവഃ പരമകാരണമ് സാകാരേണാനുഭാവേന കേനാപ്യനുപലക്ഷിതഃ

രൂപരഹിതനായ പരമകാരണമായ ശിവൻ, യാതൊരു വ്യക്തിക്കും നേരിട്ട് രൂപത്തിലൂടെ അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല.

പ്രമാണഗമ്യതാമാത്രം തത്സ്വഭാവോപപാദകമ് ന താവതാത്രോപേക്ഷാധീരുപലക്ഷണമംതരാ

അവനെ അറിയാൻ സാധിക്കുന്നതും അവന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാനും വേണ്ടി മാത്രമാണ് ഇങ്ങനെയൊരു പേര് ഉപയോഗിക്കുന്നത്; ഇതിൽ അവഗണനയോ ഇടനിലയോ ഇല്ല.

ആത്മോപമോല്വണം സാക്ഷാന്മൂര്തിരേവ ഹി കാചന ശിവസ്യ മൂര്തിര്മൂര്ത്യാത്മാ പരസ്തസ്യോപലക്ഷണമ്

സ്വന്തം സ്വഭാവത്തോട് നേരിട്ട് താരതമ്യം ചെയ്യാവുന്ന രൂപം മാത്രമാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ രൂപം. രൂപം തന്നെയാണ് ശിവന്റെ സ്വഭാവം; അതാണ് അവന്റെ പരമത്വത്തിന്റെ അടയാളം.

യഥാ കാഷ്ഠേഷ്വനാരൂഢോ ന വഹ്നിരുപലഭ്യതേ ഏവം ശിവോ ഽപി മൂര്ത്യാത്മന്യനാരൂഢ ഇതി സ്ഥിതിഃ

മരത്തിൽ തീ തെളിയിക്കാതെ തീ കാണാനാവാത്തതുപോലെ, ശിവനും രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാതെ അവിടെ കാണാനാവില്ല — ഇതാണ് അവസ്ഥ.

യഥാഗ്നിമാനയേത്യുക്തേ ജ്വലത്കാഷ്ഠാദൃതേ സ്വയമ് നാഗ്നിരാനീയതേ തദ്വത്പൂജ്യോ മൂര്ത്യാത്മനാ ശിവഃ

'തീ കൊണ്ടുവരിക' എന്നു പറഞ്ഞാൽ, കത്തുന്ന മരത്തിൽ നിന്നല്ലാതെ തീ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയില്ല. അതുപോലെ, ശിവനെ രൂപത്തിലൂടെ ആരാധിക്കണം.

അത ഏവ ഹി പൂജാദൌ മൂര്ത്യാത്മപരികല്പനമ് മൂര്ത്യാത്മനി കൃതം സാക്ഷാച്ഛിവ ഏവ കൃതം യതഃ

അതുകൊണ്ടു തന്നെ, പൂജയുടെ ആരംഭത്തിൽ രൂപത്തെ മനസ്സിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നു; രൂപത്തിൽ ചെയ്യുന്നതെല്ലാം നേരിട്ട് ശിവനിൽ തന്നെ ചെയ്യുന്നതാണ്.

ലിംഗാദാവപി തത്കൃത്യമര്ചായാം ച വിശേഷതഃ തത്തന്മൂര്ത്യാത്മഭാവേന ശിവോ ഽസ്മാഭിരുപാസ്യതേ

ലിംഗം മുതലായ പ്രതിമകളിലും, പ്രത്യേകിച്ച് പൂജയിലും, അതത് രൂപത്തിലൂടെ തന്നെ നാം ശിവനെ ആരാധിക്കണം.

യഥാനുഗൃഹ്യതേ സോ ഽപി മൂര്ത്യാത്മാ പാരമേഷ്ഠിനാ തഥാ മൂര്ത്യാത്മനിഷ്ഠേന ശിവേന പശവോ വയമ്

പാരമേശ്വരൻ ആ രൂപത്തെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ, ആ രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ശിവൻ നമ്മെയും അനുഗ്രഹിക്കുന്നു.

ലോകാനുഗ്രഹണായൈവ ശിവേന പരമേഷ്ഠിനാ സദാശിവാദയസ്സര്വേ മൂര്ത്യാത്മനോ ഽപ്യധിഷ്ഠിതാഃ

ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി മാത്രം, സദാശിവൻ മുതലായവരെ ശിവൻ എല്ലായ്പ്പോഴും ആ രൂപത്തിലും പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കുന്നു.

ആത്മനാമേവ ഭോഗായ മോക്ഷായ ച വിശേഷതഃ തത്ത്വാതത്ത്വസ്വരൂപേഷു മൂര്ത്യാത്മസു ശിവാന്വയഃ

ആത്മാക്കളുടെ അനുഭവത്തിനും പ്രത്യേകിച്ച് മോക്ഷത്തിനും, സത്യം അല്ലാത്തതിലും ആ രൂപത്തിൽ ശിവന്റെ ബന്ധം നിലനിൽക്കുന്നു.

ഭോഗഃ കര്മവിപാകാത്മാ സുഖദുഃഖാത്മകോ മതഃ ന ച കര്മ ശിവോ ഽസ്തീതി തസ്യ ഭോഗഃ കിമാത്മകഃ

അനുഭവം എന്നത് കര്‍മഫലമായ സുഖദുഃഖങ്ങളാണ്. ശിവന് കര്‍മമില്ലെങ്കിൽ, അവനു അനുഭവം എങ്ങനെയുണ്ടാകും?

സര്വം ശിവോ ഽനുഗൃഹ്ണാതി ന നിഗൃഹ്ണാതി കിംചന നിഗൃഹ്ണതാം തു യേ ദോഷാശ്ശിവേ തേഷാമസംഭവാത്

ശിവൻ എല്ലാം അനുഗ്രഹിക്കുന്നു, ഒന്നും തടയുന്നില്ല; തടയുന്നവർക്കു ദോഷം ഉണ്ടാകും, എന്നാൽ ശിവനിൽ അത്തരം ദോഷം ഉണ്ടാകില്ല.

യേ പുനര്നിഗ്രഹാഃ കേചിദ്ബ്രഹ്മാദിഷു നിദര്ശിതാഃ തേ ഽപി ലോകഹിതായൈവ കൃതാഃ ശ്രീകണ്ഠമൂര്തിനാ

ബ്രഹ്മാദിമാരിൽ കാണുന്ന ഏതെങ്കിലും നിയന്ത്രണങ്ങളും ലോകക്ഷേമത്തിനായി ശ്രീകണ്ഠൻ രൂപത്തിലുള്ള ശിവൻ ചെയ്യുന്നതാണ്.

ബ്രഹ്മാണ്ഡസ്യാധിപത്യം ഹി ശ്രീകണ്ഠസ്യ ന സംശയഃ ശ്രീകണ്ഠാഖ്യാം ശിവോ മൂര്തിം ക്രീഡതീമധിതിഷ്ഠതി

ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ അധിപത്യം ശ്രീകണ്ഠനാണ്; ഈ കാര്യത്തിൽ സംശയമില്ല. ശ്രീകണ്ഠൻ എന്ന രൂപത്തിൽ ശിവൻ കളിച്ചു നില്ക്കുന്നു.

സദോഷാ ഏവ ദേവാദ്യാ നിഗൃഹീതാ യഥോദിതമ് തതസ്തേപി വിപാപ്മാനഃ പ്രജാശ്ചാപി ഗതജ്വരാഃ

ദോഷമുള്ള ദേവന്മാരെയും മറ്റുള്ളവരെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നതാണു പറഞ്ഞത്. അങ്ങനെ അവർ പാപരഹിതരാകുന്നു, ജനങ്ങളും കഷ്ടതകളിൽ നിന്ന് മോചിതരാവുന്നു.