ശിവപുരാണമ്

വധാര്ഥേ താരകാഖ്യസ്യ ദൈത്യേന്ദ്രസ്യേന്ദ്രവിദ്വിഷഃ ബ്രഹ്മണാഭ്യര്ഥിതോ ദേവോ മന്ദരാന്തഃപുരം ഗതഃ

താരക എന്ന ദാനവരാജാവിനെ, ഇന്ദ്രനെ വെറുക്കുന്നവനെ, കൊല്ലാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ അപേക്ഷപ്രകാരം ദൈവം മന്ദരപർവതത്തിലെ അന്തപ്പുരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.

വിഹൃത്യ സുചിരം ദേവ്യാ വിഹാരാ ഽതിപ്രസങ്ഗതഃ രസാം രസാതലം നീതാമിവ കൃത്വാഭിധാം തതഃ

അവിടെ ദേവിയോടൊപ്പം ദീർഘകാലം ആനന്ദത്തിൽ മുഴുകി, അത്രയേറെ രസത്തിൽ ലീനനായി, അവളെ രസാ എന്ന പേരിൽ വിളിച്ചു, അവളെ രസാതലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയതുപോലെ.

ദേവീം ച വംചയംസ്തസ്യാം സ്വവീര്യമതിദുര്വഹമ് അവിസൃജ്യ വിസൃജ്യാഗ്നൌ ഹവിഃ പൂതമിവാമൃതമ്

അവിടെ ദേവിയെ വഞ്ചിച്ച്, അത്യന്തം ശക്തമായ തന്റെ വീര്യം അവൾക്കു വിടാതെ, അഗ്നിയിൽ ഹോമം ചെയ്യുന്നതുപോലെ, അമൃതംപോലെ വിശുദ്ധമായത് ഒഴിച്ചു.

ഗംഗാദിഷ്വപി നിക്ഷിപ്യ വഹ്നിദ്വാരാ തദംശതഃ തത്സമാഹൃത്യ ശനകൈസ്തോകംസ്തോകമിതസ്തതഃ

അത് ഗംഗയും മറ്റു നദികളിലും, അഗ്നിയുടെ സഹായത്തോടെ, ഭാഗംഭാഗമായി നിക്ഷേപിച്ചു; പിന്നെ അതു ഇവിടെ അവിടെ നിന്നു കുറുകുറുക്കയായി സമാഹരിച്ചു.

സ്വാഹയാ കൃത്തികാരൂപാത്സ്വഭര്ത്രാ രമമാണയാ സുവര്ണീഭൂതയാ ന്യസ്തം മേരൌ ശരവണേ ക്വചിത്

സ്വാഹ, കൃത്തികാനക്ഷത്രങ്ങളുടെ രൂപം ധരിച്ച്, ഭർത്താവിനോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ചു, പൊന്നുപോലെയായി, അതു മേരുപർവതത്തിലെ ഒരു ശരവണത്തിൽ വെച്ചു.

സംദീപയിത്വാ കാലേന തസ്യ ഭാസാ ദിശോ ദശ രഞ്ജയിത്വാ ഗിരീന്സര്വാന്കാംചനീകൃത്യ മേരുണാ

കാലക്രമേണ, അവന്റെ പ്രകാശം പത്ത് ദിക്കുകളും തെളിയിച്ചു, എല്ലാ പർവതങ്ങളെയും മേരുവിന്റെ കാന്തിയാൽ പൊന്നുപോലെ ആക്കി.

തതശ്ചിരേണ കാലേന സംജാതേ തത്ര തേജസി കുമാരേ സുകുമാരാംഗേ കുമാരാണാം നിദര്ശനേ

അങ്ങനെ, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, ആ തേജസ്സിൽ നിന്ന് അവിടെ ഒരു ബാലൻ ജനിച്ചു; അത്യന്തം സുന്ദരമായ അവയവങ്ങളോടെ, ബാലന്മാരിൽ ഏറ്റവും മനോഹരൻ.

തച്ഛൈശവം സ്വരൂപം ച തസ്യ ദൃഷ്ട്വാ മനോഹരമ് സഹ ദേവസുരൈര്ലോകൈര്വിസ്മിതേ ച വിമോഹിതേ

അവന്റെ ആ മനോഹരമായ ബാല്യരൂപം ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ലോകങ്ങളും കണ്ടപ്പോൾ, എല്ലാവരും അത്ഭുതവും ആകുലതയും അനുഭവിച്ചു.

ദേവോ ഽപി സ്വയമായാതഃ പുത്രദര്ശനലാലസഃ സഹ ദേവ്യാംകമാരോപ്യ തതോ ഽസ്യ സ്മേരമാനനമ്

ദൈവം തന്നെ, പുത്രദർശനത്തിനായി ആഗ്രഹിച്ച്, ദേവിയോടൊപ്പം അവനെ അവളുടെ മടിയിൽ ഇരുത്തി, അവന്റെ മുഖം പുഞ്ചിരിയോടെ തിളങ്ങി.

പീതാമൃതമിവ സ്നേഹവിവശേനാന്തരാത്മനാ ദേവേഷ്വപി ച പശ്യത്സു വീതരാഗൈസ്തപസ്വിഭിഃ

അവനിൽ അമിതമായ സ്‌നേഹത്തിൽ ആന്തരികമായി ലീനനായി, അമൃതം കുടിച്ചവനുപോലെ, ദേവന്മാരും വാസനകളില്ലാത്ത തപസ്സുകാരും നോക്കി നിന്നു.

സ്വസ്യ വക്ഷഃസ്ഥലേ സ്വൈരം നര്തയിത്വാ കുമാരകമ് അനുഭൂയ ച തത്ക്രീഡാം സംഭാവ്യ ച പരസ്പരമ്

തന്റെ നെഞ്ചിൽ സ്വതന്ത്രമായി ബാലനെ നൃത്തം ചെയ്യിപ്പിച്ചു, അവന്റെ കളികൾ ആസ്വദിച്ചു, പരസ്പരം സ്‌നേഹത്തോടെ നോക്കി.

സ്തന്യമാജ്ഞാപയന്ദേവ്യാഃ പായയിത്വാമൃതോപമമ് തവാവതാരോ ജഗതാം ഹിതായേത്യനുശാസ്യ ച

ദേവിയോട് പാൽ കൊടുക്കാൻ കല്പിച്ചു, അമൃതംപോലെയുള്ള പാൽ കുടിപ്പിച്ചു; 'നിന്റെ അവതാരം ലോകങ്ങളുടെ ഭലത്തിനാണ്' എന്ന് ഉപദേശിച്ചു.

സ്വയന്ദേവശ്ച ദേവീ ച ന തൃപ്തിമുപജഗ്മതുഃ തതഃ ശക്രേണ സംധായ ബിഭ്യതാ താരകാസുരാത്

ദൈവവും ദേവിയും തൃപ്തി അനുഭവിച്ചില്ല; പിന്നെ, താരകാസുരനെ ഭയന്ന് ഇന്ദ്രന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം—

കാരയിത്വാഭിഷേകം ച സേനാപത്യേ ദിവൌകസാമ് പുത്രമന്തരതഃ കൃത്വാ ദേവേന ത്രിപുരദ്വിഷാ

ദിവ്യലോകങ്ങളിൽ സേനാപതിയായി അഭിഷേകം നടത്തി, പുത്രനെ അവരുടെ ഇടയിൽ വെച്ച്, ത്രിപുരാസുരനെ ശത്രുവായ ദൈവം അതു നടത്തി.

സ്വയമംതര്ഹിതേനൈവ സ്കന്ദമിന്ദ്രാദിരക്ഷിതമ് തച്ഛക്ത്യാ ക്രൌഞ്ചഭേദിന്യാ യുധി കാലാഗ്നികല്പയാ

താൻ അദൃശ്യനായി തുടരുമ്പോൾ, ഇന്ദ്രനും മറ്റുള്ളവരും ചേർന്ന് സ്കന്ദനെ രക്ഷിച്ചു; യുദ്ധത്തിൽ കൌഞ്ചനെ തകർക്കുന്ന, കാലാഗ്നിപോലെയുള്ള ആ ശക്തിയാൽ.

ഛേദിതം താരകസ്യാപി ശിരശ്ശക്രഭിയാ സഹ സ്തുതിം ചക്രുര്വിശേഷേണ ഹരിധാതൃമുഖാഃ സുരാഃ

താരകന്റെ തല ഇന്ദ്രന്റെ ഭയത്താൽ വെട്ടിയപ്പോൾ, ഹരി, ധാതൃ എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ദേവന്മാർ പ്രത്യേകമായി സ്തുതി അർപ്പിച്ചു.

തഥാ രക്ഷോധിപഃ സാക്ഷാദ്രാവണോ ബലഗര്വിതഃ ഉദ്ധരന്സ്വഭുജൈര്ദീര്ഘൈഃ കൈലാസം ഗിരിമാത്മനഃ

അങ്ങനെ തന്നെ, രാക്ഷസാധിപനായ രാവണൻ തന്റെ ശക്തിയിൽ അഹങ്കരിച്ച്, തന്റെ നീണ്ട കൈകളാൽ കൈലാസപർവതത്തെ ഉയർത്താൻ ശ്രമിച്ചു.

തദാഗോ ഽസഹമാനസ്യ ദേവദേവസ്യ ശൂലിനഃ പദാംഗുഷ്ഠപരിസ്പന്ദാന്മമജ്ജ മൃദിതോ ഭുവി

അപ്പോൾ, ദേവന്മാരുടെ ദേവനായ ത്രിശൂലധാരി അതു സഹിക്കാനാവാതെ, തന്റെ വലിയ കാൽവിരലിന്റെ ചെറിയ ചലനത്തിൽ പർവതത്തെ നിലത്തേക്ക് അമർത്തി.

ബടോഃ കേനചിദര്ഥേന സ്വാശ്രിതസ്യ ഗതായുഷഃ ത്വരയാഗത്യ ദേവേന പാദാംതം ഗമിതോന്തകഃ

ഏതോ കാരണത്താൽ, ജീവനെ അവസാനിപ്പിക്കുന്ന യമൻ, ഒരു ഭക്തന്റെ ആയുസ്സ് തീർന്നപ്പോൾ, വേഗത്തിൽ എത്തി അവനെ ദൈവത്തിന്റെ പാദത്തോട് ചേർത്ത് കൊണ്ടുപോയി.

സ്വവാഹനമവിജ്ഞായ വൃഷേന്ദ്രം വഡവാനലഃ സഗലഗ്രഹമാനീതസ്തതോ ഽസ്ത്യേകോദകം ജഗത്

തന്റെ സ്വന്തം വാഹനം ആയ വൃഷഭത്തെ തിരിച്ചറിയാതെ, വടവാനലമായ അഗ്നി എല്ലാ ഗ്രഹങ്ങളെയും പിടിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്ത് വന്നപ്പോൾ, ലോകത്ത് ഒരു ജലം മാത്രം ശേഷിച്ചു.

അലോകവിദിതൈസ്തൈസ്തൈര്വൃത്തൈരാനന്ദസുന്ദരൈഃ അംഗഹാരസ്വസേനേദമസകൃച്ചാലിതം ജഗത്

ലോകത്തിന് അറിയപ്പെടാത്ത അത്ഭുതകരമായ ആനന്ദകരമായ പ്രവർത്തികളാൽ, ഈ ലോകവും അതിലെ സേനകളും പലതവണ കുലുങ്ങി.

ശാന്ത ഏവ സദാ സര്വമനുഗൃഹ്ണാതി ചേച്ഛിവഃ സര്വാണി പൂരയേദേവ കഥം ശക്തേന മോചയേത്

എപ്പോഴും സമാധാനമുള്ള ശിവൻ എല്ലാവർക്കും എല്ലാം നൽകുകയാണെങ്കിൽ, തന്റെ ശക്തിയാൽ ആരെയും മോചിപ്പിക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?

അനാദികര്മ വൈചിത്ര്യമപി നാത്ര നിയാമകമ് കാരണം ഖലു കര്മാപി ഭവേദീശ്വരകാരിതമ്

ആദിയില്ലാത്ത കർമ്മത്തിന്റെ വൈവിധ്യം ഇവിടെ നിർണായകമല്ല; കാരണം, കർമ്മം പോലും പ്രഭുവിന്റെ ഇച്ഛയാൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

കിമത്ര ബഹുനോക്തേന നാസ്തിക്യം ഹേതുകാരകമ് യഥാ ഹ്യാശു നിവര്തേത തഥാ കഥയ മാരുത

ഇവിടെ കൂടുതൽ പറഞ്ഞാൽ എന്ത്? അസ്തികത്വം കാരണമല്ല; വേഗത്തിൽ അത് എങ്ങനെ മാറും എന്ന് പറയൂ, വായുവേ.

സ്ഥനേ സംശയിതം വിപ്രാ ഭവദ്ഭിര്ഹേതുചോദിതൈഃ ജിജ്ഞാസാ ഹി ന നാസ്തിക്യം സാധയേത്സാധുബുദ്ധിഷു

ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, നിങ്ങൾ കാരണം ചോദിച്ച സംശയങ്ങൾ ശരിയാണ്; കാരണം, സത്പുരുഷന്മാരിൽ അന്വേഷണം അസ്തികത്വം സ്ഥാപിക്കില്ല.

പ്രമണമത്ര വക്ഷ്യാമി സതാമ്മോഹനിവര്തകമ് അസതാം ത്വന്യഥാഭാവഃ പ്രസാദേന വിനാ പ്രഭോഃ

സത്പുരുഷന്മാരുടെ മായ മാറ്റുന്ന പ്രമാണം ഞാൻ ഇവിടെ പറയും; ദുഷ്ടന്മാർക്ക്, പ്രഭുവിന്റെ കൃപയില്ലാതെ മറ്റൊരു നിലയാണ്.

ശിവസ്യ പരിപൂര്ണസ്യ പരാനുഗ്രഹമന്തരാ ന കിംചിദപി കര്തവ്യമിതി സാധു വിനിശ്ചിതമ്

പൂർണ്ണനായ ശിവന്റെ പരമകൃപയില്ലാതെ ഒന്നും സാധ്യമല്ലെന്ന് നന്നായി തീരുമാനിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

സ്വഭാവ ഏവ പര്യാപ്തഃ പരാനുഗ്രഹകര്മണി അന്യഥാ നിസ്സ്വഭവേന ന കിമപ്യനുഗൃഹ്യതേ

പരമകൃപയ്ക്കായി അവന്റെ സ്വഭാവം മാത്രം മതിയാകുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ, സ്വഭാവമില്ലാത്തവനിൽ നിന്ന് ഒന്നും ലഭിക്കില്ല.

പരം സര്വമനുഗ്രാഹ്യം പശുപാശാത്മകം ജഗത് പരസ്യാനുഗ്രഹാര്ഥം തു പത്യുരാജ്ഞാസമന്വയഃ

ഈ ലോകം മുഴുവൻ, ബന്ധിതന്മാരായി, അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്; എന്നാൽ പരമകൃപയ്ക്കായി, പ്രഭുവിന്റെ ആജ്ഞയോടു കൂടിയാണ്.