ശിവപുരാണമ്

വിഷ്ണോരപി നൃസിംഹസ്യ രഭസാ ശരഭാകൃതിഃ ബിഭേദ പദ്ഭ്യാമാക്രമ്യ ഹൃദയം നഖരൈഃ ഖരൈഃ

നരസിംഹരൂപത്തിലുള്ള വിഷ്ണുവിനെയും, ഉഗ്രമായ ശരഭസ്വരൂപം കാൽകൊണ്ട് ചവിട്ടി മൂർച്ചയുള്ള നഖങ്ങൾകൊണ്ട് ഹൃദയം കീറിക്കളഞ്ഞു.

ദേവസ്ത്രീഷു ച ദേവേഷു ദക്ഷസ്യാധ്വരകാരണാത് വീരേണ വീരഭദ്രേണ ന ഹി കശ്ചിദദണ്ഡിതഃ

ദക്ഷന്റെ യാഗം കാരണം ദേവീദേവന്മാരിൽ ആരും വീരനായ വീരഭദ്രന്റെ ശിക്ഷയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടില്ല.

പുരത്രയം ച സസ്ത്രീകം സദൈത്യം സഹ ബാലകൈഃ ക്ഷണേനൈകേന ദേവേന നേത്രാഗ്നേരിംധനീകൃതമ്

സ്ത്രികളോടും ദാനവരോടും കുട്ടികളോടും കൂടിയ ത്രിപുരം, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ദേവൻ കണ്ണിലെ അഗ്നിക്ക് ഇന്ധനമാക്കി.

പ്രജാനാം രതിഹേതുശ്ച കാമോ രതിപതിസ്സ്വയമ് ക്രോശതാമേവ ദേവാനാം ഹുതോ നേത്രഹുതാശനേ

പ്രജകളുടെ രതിക്ക് കാരണം ആയ കാമൻ, രതിയുടെ അധിപൻ, ദേവന്മാർ നിലവിളിച്ചപ്പോൾ ശിവന്റെ കണ്ണിലെ അഗ്നിക്കു ഹോമമായി അർപ്പിക്കപ്പെട്ടു.

ഗാവശ്ച കശ്ചിദ്ദുഗ്ധൌഘം സ്രവന്ത്യോ മൂര്ധ്നി ഖേചരാഃ സരുഷാ പ്രേക്ഷ്യ ദേവേന തത്ക്ഷണേ ഭസ്മസാത്കൃതഃ

ആകാശത്ത് പറന്ന് തലയിൽ പാൽ ഒഴുക്കിയ ചില പശുക്കൾ, ദേവൻ കോപത്തോടെ നോക്കിയപ്പോൾ ഉടനടി ചാരമായി.

ജലംധരാസുരോ ദീര്ണശ്ചക്രീകൃത്യ ജലം പദാ ബദ്ധ്വാനംതേന യോ വിഷ്ണും ചിക്ഷേപ ശതയോജനമ്

ജലന്ധരാസുരൻ വെള്ളം ചക്രമാക്കി, വിഷ്ണുവിനെ കെട്ടി, ശതയോജന ദൂരം എറിഞ്ഞ്, അവസാനം തകർത്തു.

തമേവ ജലസംധായീ ശൂലേനൈവ ജഘാന സഃ തച്ചക്രം തപസാ ലബ്ധ്വാ ലബ്ധവീര്യോ ഹരിസ്സദാ

അവനേ, വെള്ളം ചേർത്ത്, ശൂലംകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെട്ടു; അതേ ചക്രം തപസ്സിലൂടെ നേടി, ശക്തനായ വിഷ്ണു എപ്പോഴും അതുപയോഗിച്ചു.

ജിഘാംസതാം സുരാരീണാം കുലം നിര്ഘൃണചേതസാമ് ത്രിശൂലേനാന്ധകസ്യോരഃ ശിഖിനൈവോപതാപിതമ്

ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളായ निर्दയഹൃദയങ്ങളായ ആ കുലം, കൊല്ലുവാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അന്ധകന്റെ നെഞ്ചിൽ ത്രിശൂലത്തോടെ, മയിലിന്റെ അധിപതിയെപ്പോലെ തകർത്ത് വീഴ്ത്തി.

കണ്ഠാത്കാലാംഗനാം സൃഷ്ട്വാ ദാരകോ ഽപി നിപാതിതഃ കൌശികീം ജനയിത്വാ തു ഗൌര്യാസ്ത്വക്കോശഗോചരാമ്

തന്റെ കഴുത്തിൽ നിന്നു മരണത്തിന്റെ ദേവിയെ സൃഷ്ടിച്ച്, ആ ബാലനും വീണു. പിന്നെ, ഗൗരിയുടെ ത്വക്കിന്റെ അകത്തുള്ള കൗശികിയെ ജനിപ്പിച്ചു.

ശുംഭസ്സഹ നിശുംഭേന പ്രാപിതോ മരണം രണേ ശ്രുതം ച മഹദാഖ്യാനം സ്കാന്ദേ സ്കന്ദസമാശ്രയമ്

ശുംബനും നിശുംബനും യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു; സ്കന്ദപുരാണത്തിൽ സ്കന്ദന്റെ ആശ്രയമായ ആ മഹത്തായ കഥ കേട്ടിരിക്കുന്നു.

വധാര്ഥേ താരകാഖ്യസ്യ ദൈത്യേന്ദ്രസ്യേന്ദ്രവിദ്വിഷഃ ബ്രഹ്മണാഭ്യര്ഥിതോ ദേവോ മന്ദരാന്തഃപുരം ഗതഃ

താരക എന്ന ദാനവരാജാവിനെ, ഇന്ദ്രനെ വെറുക്കുന്നവനെ, കൊല്ലാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ അപേക്ഷപ്രകാരം ദൈവം മന്ദരപർവതത്തിലെ അന്തപ്പുരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.

വിഹൃത്യ സുചിരം ദേവ്യാ വിഹാരാ ഽതിപ്രസങ്ഗതഃ രസാം രസാതലം നീതാമിവ കൃത്വാഭിധാം തതഃ

അവിടെ ദേവിയോടൊപ്പം ദീർഘകാലം ആനന്ദത്തിൽ മുഴുകി, അത്രയേറെ രസത്തിൽ ലീനനായി, അവളെ രസാ എന്ന പേരിൽ വിളിച്ചു, അവളെ രസാതലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയതുപോലെ.

ദേവീം ച വംചയംസ്തസ്യാം സ്വവീര്യമതിദുര്വഹമ് അവിസൃജ്യ വിസൃജ്യാഗ്നൌ ഹവിഃ പൂതമിവാമൃതമ്

അവിടെ ദേവിയെ വഞ്ചിച്ച്, അത്യന്തം ശക്തമായ തന്റെ വീര്യം അവൾക്കു വിടാതെ, അഗ്നിയിൽ ഹോമം ചെയ്യുന്നതുപോലെ, അമൃതംപോലെ വിശുദ്ധമായത് ഒഴിച്ചു.

ഗംഗാദിഷ്വപി നിക്ഷിപ്യ വഹ്നിദ്വാരാ തദംശതഃ തത്സമാഹൃത്യ ശനകൈസ്തോകംസ്തോകമിതസ്തതഃ

അത് ഗംഗയും മറ്റു നദികളിലും, അഗ്നിയുടെ സഹായത്തോടെ, ഭാഗംഭാഗമായി നിക്ഷേപിച്ചു; പിന്നെ അതു ഇവിടെ അവിടെ നിന്നു കുറുകുറുക്കയായി സമാഹരിച്ചു.

സ്വാഹയാ കൃത്തികാരൂപാത്സ്വഭര്ത്രാ രമമാണയാ സുവര്ണീഭൂതയാ ന്യസ്തം മേരൌ ശരവണേ ക്വചിത്

സ്വാഹ, കൃത്തികാനക്ഷത്രങ്ങളുടെ രൂപം ധരിച്ച്, ഭർത്താവിനോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ചു, പൊന്നുപോലെയായി, അതു മേരുപർവതത്തിലെ ഒരു ശരവണത്തിൽ വെച്ചു.

സംദീപയിത്വാ കാലേന തസ്യ ഭാസാ ദിശോ ദശ രഞ്ജയിത്വാ ഗിരീന്സര്വാന്കാംചനീകൃത്യ മേരുണാ

കാലക്രമേണ, അവന്റെ പ്രകാശം പത്ത് ദിക്കുകളും തെളിയിച്ചു, എല്ലാ പർവതങ്ങളെയും മേരുവിന്റെ കാന്തിയാൽ പൊന്നുപോലെ ആക്കി.

തതശ്ചിരേണ കാലേന സംജാതേ തത്ര തേജസി കുമാരേ സുകുമാരാംഗേ കുമാരാണാം നിദര്ശനേ

അങ്ങനെ, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, ആ തേജസ്സിൽ നിന്ന് അവിടെ ഒരു ബാലൻ ജനിച്ചു; അത്യന്തം സുന്ദരമായ അവയവങ്ങളോടെ, ബാലന്മാരിൽ ഏറ്റവും മനോഹരൻ.

തച്ഛൈശവം സ്വരൂപം ച തസ്യ ദൃഷ്ട്വാ മനോഹരമ് സഹ ദേവസുരൈര്ലോകൈര്വിസ്മിതേ ച വിമോഹിതേ

അവന്റെ ആ മനോഹരമായ ബാല്യരൂപം ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ലോകങ്ങളും കണ്ടപ്പോൾ, എല്ലാവരും അത്ഭുതവും ആകുലതയും അനുഭവിച്ചു.

ദേവോ ഽപി സ്വയമായാതഃ പുത്രദര്ശനലാലസഃ സഹ ദേവ്യാംകമാരോപ്യ തതോ ഽസ്യ സ്മേരമാനനമ്

ദൈവം തന്നെ, പുത്രദർശനത്തിനായി ആഗ്രഹിച്ച്, ദേവിയോടൊപ്പം അവനെ അവളുടെ മടിയിൽ ഇരുത്തി, അവന്റെ മുഖം പുഞ്ചിരിയോടെ തിളങ്ങി.

പീതാമൃതമിവ സ്നേഹവിവശേനാന്തരാത്മനാ ദേവേഷ്വപി ച പശ്യത്സു വീതരാഗൈസ്തപസ്വിഭിഃ

അവനിൽ അമിതമായ സ്‌നേഹത്തിൽ ആന്തരികമായി ലീനനായി, അമൃതം കുടിച്ചവനുപോലെ, ദേവന്മാരും വാസനകളില്ലാത്ത തപസ്സുകാരും നോക്കി നിന്നു.

സ്വസ്യ വക്ഷഃസ്ഥലേ സ്വൈരം നര്തയിത്വാ കുമാരകമ് അനുഭൂയ ച തത്ക്രീഡാം സംഭാവ്യ ച പരസ്പരമ്

തന്റെ നെഞ്ചിൽ സ്വതന്ത്രമായി ബാലനെ നൃത്തം ചെയ്യിപ്പിച്ചു, അവന്റെ കളികൾ ആസ്വദിച്ചു, പരസ്പരം സ്‌നേഹത്തോടെ നോക്കി.

സ്തന്യമാജ്ഞാപയന്ദേവ്യാഃ പായയിത്വാമൃതോപമമ് തവാവതാരോ ജഗതാം ഹിതായേത്യനുശാസ്യ ച

ദേവിയോട് പാൽ കൊടുക്കാൻ കല്പിച്ചു, അമൃതംപോലെയുള്ള പാൽ കുടിപ്പിച്ചു; 'നിന്റെ അവതാരം ലോകങ്ങളുടെ ഭലത്തിനാണ്' എന്ന് ഉപദേശിച്ചു.

സ്വയന്ദേവശ്ച ദേവീ ച ന തൃപ്തിമുപജഗ്മതുഃ തതഃ ശക്രേണ സംധായ ബിഭ്യതാ താരകാസുരാത്

ദൈവവും ദേവിയും തൃപ്തി അനുഭവിച്ചില്ല; പിന്നെ, താരകാസുരനെ ഭയന്ന് ഇന്ദ്രന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം—

കാരയിത്വാഭിഷേകം ച സേനാപത്യേ ദിവൌകസാമ് പുത്രമന്തരതഃ കൃത്വാ ദേവേന ത്രിപുരദ്വിഷാ

ദിവ്യലോകങ്ങളിൽ സേനാപതിയായി അഭിഷേകം നടത്തി, പുത്രനെ അവരുടെ ഇടയിൽ വെച്ച്, ത്രിപുരാസുരനെ ശത്രുവായ ദൈവം അതു നടത്തി.

സ്വയമംതര്ഹിതേനൈവ സ്കന്ദമിന്ദ്രാദിരക്ഷിതമ് തച്ഛക്ത്യാ ക്രൌഞ്ചഭേദിന്യാ യുധി കാലാഗ്നികല്പയാ

താൻ അദൃശ്യനായി തുടരുമ്പോൾ, ഇന്ദ്രനും മറ്റുള്ളവരും ചേർന്ന് സ്കന്ദനെ രക്ഷിച്ചു; യുദ്ധത്തിൽ കൌഞ്ചനെ തകർക്കുന്ന, കാലാഗ്നിപോലെയുള്ള ആ ശക്തിയാൽ.

ഛേദിതം താരകസ്യാപി ശിരശ്ശക്രഭിയാ സഹ സ്തുതിം ചക്രുര്വിശേഷേണ ഹരിധാതൃമുഖാഃ സുരാഃ

താരകന്റെ തല ഇന്ദ്രന്റെ ഭയത്താൽ വെട്ടിയപ്പോൾ, ഹരി, ധാതൃ എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ദേവന്മാർ പ്രത്യേകമായി സ്തുതി അർപ്പിച്ചു.

തഥാ രക്ഷോധിപഃ സാക്ഷാദ്രാവണോ ബലഗര്വിതഃ ഉദ്ധരന്സ്വഭുജൈര്ദീര്ഘൈഃ കൈലാസം ഗിരിമാത്മനഃ

അങ്ങനെ തന്നെ, രാക്ഷസാധിപനായ രാവണൻ തന്റെ ശക്തിയിൽ അഹങ്കരിച്ച്, തന്റെ നീണ്ട കൈകളാൽ കൈലാസപർവതത്തെ ഉയർത്താൻ ശ്രമിച്ചു.

തദാഗോ ഽസഹമാനസ്യ ദേവദേവസ്യ ശൂലിനഃ പദാംഗുഷ്ഠപരിസ്പന്ദാന്മമജ്ജ മൃദിതോ ഭുവി

അപ്പോൾ, ദേവന്മാരുടെ ദേവനായ ത്രിശൂലധാരി അതു സഹിക്കാനാവാതെ, തന്റെ വലിയ കാൽവിരലിന്റെ ചെറിയ ചലനത്തിൽ പർവതത്തെ നിലത്തേക്ക് അമർത്തി.

ബടോഃ കേനചിദര്ഥേന സ്വാശ്രിതസ്യ ഗതായുഷഃ ത്വരയാഗത്യ ദേവേന പാദാംതം ഗമിതോന്തകഃ

ഏതോ കാരണത്താൽ, ജീവനെ അവസാനിപ്പിക്കുന്ന യമൻ, ഒരു ഭക്തന്റെ ആയുസ്സ് തീർന്നപ്പോൾ, വേഗത്തിൽ എത്തി അവനെ ദൈവത്തിന്റെ പാദത്തോട് ചേർത്ത് കൊണ്ടുപോയി.