ശിവപുരാണമ്

മൂര്താത്മാ സകലഃ കശ്ചിത്സ ചാന്യോ നിഷ്ഫലഃ ശിവഃ ശിവേനാധിഷ്ഠിതശ്ചേതി സര്വത്ര ലഘു കഥ്യതേ

എല്ലായിടത്തും പറയാറുണ്ട്, ഒരുവൻ ശരീരധാരി, പൂർണ്ണസ്വരൂപനാണ്; മറ്റൊരുവൻ ശിവൻ, ഫലമില്ലാത്തവൻ, ശിവൻ തന്നെയാണ് അവനെ സ്ഥാപിച്ചത്.

മൂര്ത്യാത്മൈവ തദാ മൂര്തിഃ ശിവസ്യാസ്യ ഭവേദിതി തസ്യ മൂര്തൌ മൂര്തിമതോഃ പാരതംത്ര്യം ഹി നിശ്ചിതമ്

അപ്പോൾ ശരീരധാരിയായവൻ തന്നെ ശിവന്റെ രൂപമാകുന്നു; അങ്ങനെ ശരീരത്തിൽ, ശരീരമുള്ളവനും രൂപവും തമ്മിൽ ആശ്രയബന്ധം ഉറപ്പാണ്.

അന്യഥാ നിരപേക്ഷേണ മൂര്തിഃ സ്വീക്രിയതേ കഥമ് മൂര്തിസ്വീകരണം തസ്മാന്മൂര്തൌ സാധ്യഫലേപ്സയാ

അല്ലെങ്കിൽ, യാതൊരു ഉദ്ദേശവും കൂടാതെ ശരീരം എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കാനാകും? അതിനാൽ, ശരീരസ്വീകാരത്തിന് പിന്നിൽ ഒരു ലക്ഷ്യഫലമെന്ന ആഗ്രഹം ഉണ്ടാകുന്നു.

ന ഹി സ്വേച്ഛാശരീരത്വം സ്വാതംത്ര്യായോപപദ്യതേ സ്വേച്ഛൈവ താദൃശീ പുംസാം യസ്മാത്കര്മാനുസാരിണീ

സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം ശരീരധാരിത്വം സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് യോജിക്കുന്നതല്ല; കാരണം, മനുഷ്യരുടെ ഇഷ്ടം എപ്പോഴും കർമ്മത്തെ അനുസരിച്ചാണ് നടക്കുന്നത്.

സ്വീകര്തും സ്വേച്ഛയാ ദേഹം ഹാതും ച പ്രഭവന്ത്യുത ബ്രഹ്മാദയഃ പിശാചാംതാഃ കിം തേ കര്മാതിവര്തിനഃ

ബ്രഹ്മാവും തുടങ്ങി പിശാചുകൾ വരെ, ശരീരം ഇഷ്ടപ്രകാരം സ്വീകരിക്കാനും ഉപേക്ഷിക്കാനും കഴിവുള്ളവരാണ്; പക്ഷേ, അവർ കർമ്മത്തെ അതിക്രമിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

ഇച്ഛയാ ദേഹനിര്മാണമിന്ദ്രജാലോപമം വിദുഃ അണിമാദിഗുണൈശ്വര്യവശീകാരാനതിക്രമാത്

ഇഷ്ടപ്രകാരം ശരീരം സൃഷ്ടിക്കുന്നത് മായാജാലം പോലെയാണെന്ന് അവർ അറിയുന്നു; കാരണം, അനിമാദി ശക്തികളിലെ ആധിപത്യം അവരുടെ നിയന്ത്രണത്തിന് അപ്പുറമല്ല.

വിശ്വരൂപം ദധദ്വിഷ്ണുര്ദധീചേന മഹര്ഷിണാ യുധ്യതാ സമുപാലബ്ധസ്തദ്രൂപം ദധതാ സ്വയമ്

വിഷ്ണു സർവ്വസ്വരൂപം ധരിച്ചപ്പോൾ, മഹർഷിയായ ദധീചി യുദ്ധത്തിനിടെ അതേ രൂപം സ്വീകരിച്ച് അവനെ കണ്ടു.

സര്വസ്മാദധികസ്യാപി ശിവസ്യ പരമാത്മനഃ ശരീരവത്തയാന്യാത്മസാധര്മ്യം പ്രതിഭാതി നഃ

സർവ്വത്തിനും മേലുള്ള പരമാത്മാവായ ശിവനു പോലും, ശരീരധാരിത്വം മറ്റുള്ള ആത്മാക്കളോടുള്ള സാമ്യമായി നമ്മുക്ക് തോന്നുന്നു.

സര്വാനുഗ്രാഹകം പ്രാഹുശ്ശിവം പരമകാരണമ് സ നിര്ഗൃഹ്ണാതി ദേവാനാം സര്വാനുഗ്രാഹകഃ കഥമ്

ശിവൻ പരമകാരണമാണെന്നും സർവ്വാനുഗ്രാഹകനാണെന്നും അവർ പറയുന്നു; എന്നാൽ, സർവ്വർക്കും അനുഗ്രഹം നൽകുന്നവൻ ദേവന്മാരെ എങ്ങനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു?

ചിച്ഛേദ ബഹുശോ ദേവോ ബ്രഹ്മണഃ പഞ്ചമം ശിരഃ ശിവനിന്ദാം പ്രകുര്വംതം പുത്രേതി കുമതേര്ഹഠാത്

കുമാരൻ എന്നു വിളിച്ച് ശിവനെ നിന്ദിച്ച ബ്രഹ്മാവിന്റെ അഞ്ചാമത്തെ തല ദേവൻ പലതവണ വെട്ടി മാറ്റി.

വിഷ്ണോരപി നൃസിംഹസ്യ രഭസാ ശരഭാകൃതിഃ ബിഭേദ പദ്ഭ്യാമാക്രമ്യ ഹൃദയം നഖരൈഃ ഖരൈഃ

നരസിംഹരൂപത്തിലുള്ള വിഷ്ണുവിനെയും, ഉഗ്രമായ ശരഭസ്വരൂപം കാൽകൊണ്ട് ചവിട്ടി മൂർച്ചയുള്ള നഖങ്ങൾകൊണ്ട് ഹൃദയം കീറിക്കളഞ്ഞു.

ദേവസ്ത്രീഷു ച ദേവേഷു ദക്ഷസ്യാധ്വരകാരണാത് വീരേണ വീരഭദ്രേണ ന ഹി കശ്ചിദദണ്ഡിതഃ

ദക്ഷന്റെ യാഗം കാരണം ദേവീദേവന്മാരിൽ ആരും വീരനായ വീരഭദ്രന്റെ ശിക്ഷയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടില്ല.

പുരത്രയം ച സസ്ത്രീകം സദൈത്യം സഹ ബാലകൈഃ ക്ഷണേനൈകേന ദേവേന നേത്രാഗ്നേരിംധനീകൃതമ്

സ്ത്രികളോടും ദാനവരോടും കുട്ടികളോടും കൂടിയ ത്രിപുരം, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ദേവൻ കണ്ണിലെ അഗ്നിക്ക് ഇന്ധനമാക്കി.

പ്രജാനാം രതിഹേതുശ്ച കാമോ രതിപതിസ്സ്വയമ് ക്രോശതാമേവ ദേവാനാം ഹുതോ നേത്രഹുതാശനേ

പ്രജകളുടെ രതിക്ക് കാരണം ആയ കാമൻ, രതിയുടെ അധിപൻ, ദേവന്മാർ നിലവിളിച്ചപ്പോൾ ശിവന്റെ കണ്ണിലെ അഗ്നിക്കു ഹോമമായി അർപ്പിക്കപ്പെട്ടു.

ഗാവശ്ച കശ്ചിദ്ദുഗ്ധൌഘം സ്രവന്ത്യോ മൂര്ധ്നി ഖേചരാഃ സരുഷാ പ്രേക്ഷ്യ ദേവേന തത്ക്ഷണേ ഭസ്മസാത്കൃതഃ

ആകാശത്ത് പറന്ന് തലയിൽ പാൽ ഒഴുക്കിയ ചില പശുക്കൾ, ദേവൻ കോപത്തോടെ നോക്കിയപ്പോൾ ഉടനടി ചാരമായി.

ജലംധരാസുരോ ദീര്ണശ്ചക്രീകൃത്യ ജലം പദാ ബദ്ധ്വാനംതേന യോ വിഷ്ണും ചിക്ഷേപ ശതയോജനമ്

ജലന്ധരാസുരൻ വെള്ളം ചക്രമാക്കി, വിഷ്ണുവിനെ കെട്ടി, ശതയോജന ദൂരം എറിഞ്ഞ്, അവസാനം തകർത്തു.

തമേവ ജലസംധായീ ശൂലേനൈവ ജഘാന സഃ തച്ചക്രം തപസാ ലബ്ധ്വാ ലബ്ധവീര്യോ ഹരിസ്സദാ

അവനേ, വെള്ളം ചേർത്ത്, ശൂലംകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെട്ടു; അതേ ചക്രം തപസ്സിലൂടെ നേടി, ശക്തനായ വിഷ്ണു എപ്പോഴും അതുപയോഗിച്ചു.

ജിഘാംസതാം സുരാരീണാം കുലം നിര്ഘൃണചേതസാമ് ത്രിശൂലേനാന്ധകസ്യോരഃ ശിഖിനൈവോപതാപിതമ്

ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളായ निर्दയഹൃദയങ്ങളായ ആ കുലം, കൊല്ലുവാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അന്ധകന്റെ നെഞ്ചിൽ ത്രിശൂലത്തോടെ, മയിലിന്റെ അധിപതിയെപ്പോലെ തകർത്ത് വീഴ്ത്തി.

കണ്ഠാത്കാലാംഗനാം സൃഷ്ട്വാ ദാരകോ ഽപി നിപാതിതഃ കൌശികീം ജനയിത്വാ തു ഗൌര്യാസ്ത്വക്കോശഗോചരാമ്

തന്റെ കഴുത്തിൽ നിന്നു മരണത്തിന്റെ ദേവിയെ സൃഷ്ടിച്ച്, ആ ബാലനും വീണു. പിന്നെ, ഗൗരിയുടെ ത്വക്കിന്റെ അകത്തുള്ള കൗശികിയെ ജനിപ്പിച്ചു.

ശുംഭസ്സഹ നിശുംഭേന പ്രാപിതോ മരണം രണേ ശ്രുതം ച മഹദാഖ്യാനം സ്കാന്ദേ സ്കന്ദസമാശ്രയമ്

ശുംബനും നിശുംബനും യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു; സ്കന്ദപുരാണത്തിൽ സ്കന്ദന്റെ ആശ്രയമായ ആ മഹത്തായ കഥ കേട്ടിരിക്കുന്നു.

വധാര്ഥേ താരകാഖ്യസ്യ ദൈത്യേന്ദ്രസ്യേന്ദ്രവിദ്വിഷഃ ബ്രഹ്മണാഭ്യര്ഥിതോ ദേവോ മന്ദരാന്തഃപുരം ഗതഃ

താരക എന്ന ദാനവരാജാവിനെ, ഇന്ദ്രനെ വെറുക്കുന്നവനെ, കൊല്ലാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ അപേക്ഷപ്രകാരം ദൈവം മന്ദരപർവതത്തിലെ അന്തപ്പുരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.

വിഹൃത്യ സുചിരം ദേവ്യാ വിഹാരാ ഽതിപ്രസങ്ഗതഃ രസാം രസാതലം നീതാമിവ കൃത്വാഭിധാം തതഃ

അവിടെ ദേവിയോടൊപ്പം ദീർഘകാലം ആനന്ദത്തിൽ മുഴുകി, അത്രയേറെ രസത്തിൽ ലീനനായി, അവളെ രസാ എന്ന പേരിൽ വിളിച്ചു, അവളെ രസാതലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയതുപോലെ.

ദേവീം ച വംചയംസ്തസ്യാം സ്വവീര്യമതിദുര്വഹമ് അവിസൃജ്യ വിസൃജ്യാഗ്നൌ ഹവിഃ പൂതമിവാമൃതമ്

അവിടെ ദേവിയെ വഞ്ചിച്ച്, അത്യന്തം ശക്തമായ തന്റെ വീര്യം അവൾക്കു വിടാതെ, അഗ്നിയിൽ ഹോമം ചെയ്യുന്നതുപോലെ, അമൃതംപോലെ വിശുദ്ധമായത് ഒഴിച്ചു.

ഗംഗാദിഷ്വപി നിക്ഷിപ്യ വഹ്നിദ്വാരാ തദംശതഃ തത്സമാഹൃത്യ ശനകൈസ്തോകംസ്തോകമിതസ്തതഃ

അത് ഗംഗയും മറ്റു നദികളിലും, അഗ്നിയുടെ സഹായത്തോടെ, ഭാഗംഭാഗമായി നിക്ഷേപിച്ചു; പിന്നെ അതു ഇവിടെ അവിടെ നിന്നു കുറുകുറുക്കയായി സമാഹരിച്ചു.

സ്വാഹയാ കൃത്തികാരൂപാത്സ്വഭര്ത്രാ രമമാണയാ സുവര്ണീഭൂതയാ ന്യസ്തം മേരൌ ശരവണേ ക്വചിത്

സ്വാഹ, കൃത്തികാനക്ഷത്രങ്ങളുടെ രൂപം ധരിച്ച്, ഭർത്താവിനോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ചു, പൊന്നുപോലെയായി, അതു മേരുപർവതത്തിലെ ഒരു ശരവണത്തിൽ വെച്ചു.

സംദീപയിത്വാ കാലേന തസ്യ ഭാസാ ദിശോ ദശ രഞ്ജയിത്വാ ഗിരീന്സര്വാന്കാംചനീകൃത്യ മേരുണാ

കാലക്രമേണ, അവന്റെ പ്രകാശം പത്ത് ദിക്കുകളും തെളിയിച്ചു, എല്ലാ പർവതങ്ങളെയും മേരുവിന്റെ കാന്തിയാൽ പൊന്നുപോലെ ആക്കി.

തതശ്ചിരേണ കാലേന സംജാതേ തത്ര തേജസി കുമാരേ സുകുമാരാംഗേ കുമാരാണാം നിദര്ശനേ

അങ്ങനെ, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, ആ തേജസ്സിൽ നിന്ന് അവിടെ ഒരു ബാലൻ ജനിച്ചു; അത്യന്തം സുന്ദരമായ അവയവങ്ങളോടെ, ബാലന്മാരിൽ ഏറ്റവും മനോഹരൻ.

തച്ഛൈശവം സ്വരൂപം ച തസ്യ ദൃഷ്ട്വാ മനോഹരമ് സഹ ദേവസുരൈര്ലോകൈര്വിസ്മിതേ ച വിമോഹിതേ

അവന്റെ ആ മനോഹരമായ ബാല്യരൂപം ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ലോകങ്ങളും കണ്ടപ്പോൾ, എല്ലാവരും അത്ഭുതവും ആകുലതയും അനുഭവിച്ചു.

ദേവോ ഽപി സ്വയമായാതഃ പുത്രദര്ശനലാലസഃ സഹ ദേവ്യാംകമാരോപ്യ തതോ ഽസ്യ സ്മേരമാനനമ്

ദൈവം തന്നെ, പുത്രദർശനത്തിനായി ആഗ്രഹിച്ച്, ദേവിയോടൊപ്പം അവനെ അവളുടെ മടിയിൽ ഇരുത്തി, അവന്റെ മുഖം പുഞ്ചിരിയോടെ തിളങ്ങി.