ശിവപുരാണമ്

അസ്യൈവ വിസ്തരം പ്രാഹുഃ ശാസ്ത്രജാതമശേഷതഃ

ഇതിന്റെ വിശാലതയെക്കുറിച്ചാണ് ശാസ്ത്രങ്ങൾ മുഴുവൻ വിശദമായി വിവരിക്കുന്നത്.

ചരിതാനി വിചിത്രാണി ഗൃഹ്യാണി ഗഹനാനി ച ദുര്വിജ്ഞേയാനി ദേവൈശ്ച മോഹയംതി മനാംസി നഃ

അദ്ഭുതവും ഗഹനവുമായ ഈ പ്രവർത്തികൾ ദേവന്മാർക്കു പോലും മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്; അവ നമ്മുടെ മനസ്സിനെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നു.

ശിവയോസ്തത്ത്വസമ്ബന്ധേ ന ദോഷ ഉപലഭ്യതേ ചരിതൈഃ പ്രാകൃതോ ഭാവസ്തയോരപി വിഭാവ്യതേ

ശിവനും അവന്റെ ശക്തിയും തമ്മിലുള്ള സത്യബന്ധത്തിൽ ഒരു ദോഷവും ഇല്ല; അവരുടെ പ്രവർത്തികളിലൂടെ സാധാരണ നിലകളും പ്രകടമാകുന്നു.

ബ്രഹ്മാദയോ ഽപി ലോകാനാം സൃഷ്ടിസ്ഥിത്യന്തഹേതവഃ നിഗ്രഹാനുഗ്രഹൌ പ്രാപ്യ ശിവസ്യ വശവര്തിനഃ

ബ്രഹ്മാദികൾ പോലും ലോകങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി, നില, ലയം എന്നിവയ്ക്ക് കാരണങ്ങളായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ശിവന്റെ ഇച്ഛയ്ക്ക് വിധേയരായാണ് അവർക്ക് നിയന്ത്രണവും അനുഗ്രഹവും ലഭിക്കുന്നത്.

ശിവഃ പുനര്ന കസ്യാപി നിഗ്രഹാനുഗ്രഹാസ്പദമ് അതോ ഽനായത്തമൈശ്വര്യം തസ്യൈവേതി വിനിശ്ചിതമ്

പക്ഷേ, ശിവൻ തന്നെ ആരുടെയും നിയന്ത്രണത്തിനോ അനുഗ്രഹത്തിനോ അധീനനല്ല; അതുകൊണ്ട് അവന്റെ ഐശ്വര്യം പൂർണ്ണമായും സ്വതന്ത്രമാണ് — ഇതു നിർവിവാദം.

യദ്യേവമീദൃശൈശ്വര്യം തത്തു സ്വാതന്ത്ര്യലക്ഷണമ് സ്വഭാവസിദ്ധം ചൈതസ്യ മൂര്തിമത്താസ്പദം ഭവേത്

അവന്റെ ഐശ്വര്യം ഇങ്ങനെയാണെങ്കിൽ, അതിന്‍റെ ലക്ഷണം പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്; അതു അവന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നു സ്വയം സിദ്ധമായതും, രൂപം അവിടം ആകാമെന്നതും.

ന മൂര്തിശ്ച സ്വതംത്രസ്യ ഘടതേ മൂലഹേതുനാ മൂര്തേരപി ച കാര്യത്വാത്തത്സിദ്ധിഃ സ്യാദഹൈതുകീ

പക്ഷേ, സ്വതന്ത്രനായവനിൽ രൂപം സ്വതന്ത്രമായി ഉണ്ടാകില്ല; രൂപം എപ്പോഴും ഒരു കാരണത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണരുന്നത്. രൂപം ഫലമായതിനാൽ അതിന്റെ ഉത്ഭവം കാരണമില്ലാതെ വരും.

സര്വത്ര പരമോ ഭാവോ ഽപരമശ്ചാന്യ ഉച്യതേ പരമാപരമൌ ഭാവൌ കഥമേകത്ര സംഗതൌ

എവിടെയും പരമാവസ്ഥയും അപരാവസ്ഥയും പറയപ്പെടുന്നു; പരമവും അപരവും ഒരിടത്ത് എങ്ങനെ ഒന്നിച്ചു വരാം?

നിഷ്ഫലോ ഹി സ്വഭാവോ ഽസ്യ പരമഃ പരമാത്മനഃ സ ഏവ സകലഃ കസ്മാത്സ്വഭാവോ ഹ്യവിപര്യയഃ

പരമാത്മാവിന്റെ പരമസ്വഭാവം ഫലരഹിതമാണ്; എന്നാൽ എങ്ങനെ ഈ മുഴുവൻ സകലസ്വഭാവവും ഉണ്ട്? കാരണം അതിന്റെ സ്വഭാവം മാറ്റമില്ലാത്തതാണ്.

സ്വഭാവോ വിപരീതശ്ചേത്സ്വതംത്രഃ സ്വേച്ഛയാ യദി ന കരോതി കിമീശാനോ നിത്യാനിത്യവിപര്യയമ്

സ്വഭാവം എങ്കിൽ എതിരായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഈശ്വരൻ സ്വതന്ത്രനാണെങ്കിൽ, അവൻ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം ശാശ്വതവും അശാശ്വതവും തമ്മിലുള്ള ആശയക്കുഴപ്പം സൃഷ്ടിക്കാതിരിക്കാൻ എന്തുകൊണ്ടാണ് കഴിയാത്തത്?

മൂര്താത്മാ സകലഃ കശ്ചിത്സ ചാന്യോ നിഷ്ഫലഃ ശിവഃ ശിവേനാധിഷ്ഠിതശ്ചേതി സര്വത്ര ലഘു കഥ്യതേ

എല്ലായിടത്തും പറയാറുണ്ട്, ഒരുവൻ ശരീരധാരി, പൂർണ്ണസ്വരൂപനാണ്; മറ്റൊരുവൻ ശിവൻ, ഫലമില്ലാത്തവൻ, ശിവൻ തന്നെയാണ് അവനെ സ്ഥാപിച്ചത്.

മൂര്ത്യാത്മൈവ തദാ മൂര്തിഃ ശിവസ്യാസ്യ ഭവേദിതി തസ്യ മൂര്തൌ മൂര്തിമതോഃ പാരതംത്ര്യം ഹി നിശ്ചിതമ്

അപ്പോൾ ശരീരധാരിയായവൻ തന്നെ ശിവന്റെ രൂപമാകുന്നു; അങ്ങനെ ശരീരത്തിൽ, ശരീരമുള്ളവനും രൂപവും തമ്മിൽ ആശ്രയബന്ധം ഉറപ്പാണ്.

അന്യഥാ നിരപേക്ഷേണ മൂര്തിഃ സ്വീക്രിയതേ കഥമ് മൂര്തിസ്വീകരണം തസ്മാന്മൂര്തൌ സാധ്യഫലേപ്സയാ

അല്ലെങ്കിൽ, യാതൊരു ഉദ്ദേശവും കൂടാതെ ശരീരം എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കാനാകും? അതിനാൽ, ശരീരസ്വീകാരത്തിന് പിന്നിൽ ഒരു ലക്ഷ്യഫലമെന്ന ആഗ്രഹം ഉണ്ടാകുന്നു.

ന ഹി സ്വേച്ഛാശരീരത്വം സ്വാതംത്ര്യായോപപദ്യതേ സ്വേച്ഛൈവ താദൃശീ പുംസാം യസ്മാത്കര്മാനുസാരിണീ

സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം ശരീരധാരിത്വം സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് യോജിക്കുന്നതല്ല; കാരണം, മനുഷ്യരുടെ ഇഷ്ടം എപ്പോഴും കർമ്മത്തെ അനുസരിച്ചാണ് നടക്കുന്നത്.

സ്വീകര്തും സ്വേച്ഛയാ ദേഹം ഹാതും ച പ്രഭവന്ത്യുത ബ്രഹ്മാദയഃ പിശാചാംതാഃ കിം തേ കര്മാതിവര്തിനഃ

ബ്രഹ്മാവും തുടങ്ങി പിശാചുകൾ വരെ, ശരീരം ഇഷ്ടപ്രകാരം സ്വീകരിക്കാനും ഉപേക്ഷിക്കാനും കഴിവുള്ളവരാണ്; പക്ഷേ, അവർ കർമ്മത്തെ അതിക്രമിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

ഇച്ഛയാ ദേഹനിര്മാണമിന്ദ്രജാലോപമം വിദുഃ അണിമാദിഗുണൈശ്വര്യവശീകാരാനതിക്രമാത്

ഇഷ്ടപ്രകാരം ശരീരം സൃഷ്ടിക്കുന്നത് മായാജാലം പോലെയാണെന്ന് അവർ അറിയുന്നു; കാരണം, അനിമാദി ശക്തികളിലെ ആധിപത്യം അവരുടെ നിയന്ത്രണത്തിന് അപ്പുറമല്ല.

വിശ്വരൂപം ദധദ്വിഷ്ണുര്ദധീചേന മഹര്ഷിണാ യുധ്യതാ സമുപാലബ്ധസ്തദ്രൂപം ദധതാ സ്വയമ്

വിഷ്ണു സർവ്വസ്വരൂപം ധരിച്ചപ്പോൾ, മഹർഷിയായ ദധീചി യുദ്ധത്തിനിടെ അതേ രൂപം സ്വീകരിച്ച് അവനെ കണ്ടു.

സര്വസ്മാദധികസ്യാപി ശിവസ്യ പരമാത്മനഃ ശരീരവത്തയാന്യാത്മസാധര്മ്യം പ്രതിഭാതി നഃ

സർവ്വത്തിനും മേലുള്ള പരമാത്മാവായ ശിവനു പോലും, ശരീരധാരിത്വം മറ്റുള്ള ആത്മാക്കളോടുള്ള സാമ്യമായി നമ്മുക്ക് തോന്നുന്നു.

സര്വാനുഗ്രാഹകം പ്രാഹുശ്ശിവം പരമകാരണമ് സ നിര്ഗൃഹ്ണാതി ദേവാനാം സര്വാനുഗ്രാഹകഃ കഥമ്

ശിവൻ പരമകാരണമാണെന്നും സർവ്വാനുഗ്രാഹകനാണെന്നും അവർ പറയുന്നു; എന്നാൽ, സർവ്വർക്കും അനുഗ്രഹം നൽകുന്നവൻ ദേവന്മാരെ എങ്ങനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു?

ചിച്ഛേദ ബഹുശോ ദേവോ ബ്രഹ്മണഃ പഞ്ചമം ശിരഃ ശിവനിന്ദാം പ്രകുര്വംതം പുത്രേതി കുമതേര്ഹഠാത്

കുമാരൻ എന്നു വിളിച്ച് ശിവനെ നിന്ദിച്ച ബ്രഹ്മാവിന്റെ അഞ്ചാമത്തെ തല ദേവൻ പലതവണ വെട്ടി മാറ്റി.

വിഷ്ണോരപി നൃസിംഹസ്യ രഭസാ ശരഭാകൃതിഃ ബിഭേദ പദ്ഭ്യാമാക്രമ്യ ഹൃദയം നഖരൈഃ ഖരൈഃ

നരസിംഹരൂപത്തിലുള്ള വിഷ്ണുവിനെയും, ഉഗ്രമായ ശരഭസ്വരൂപം കാൽകൊണ്ട് ചവിട്ടി മൂർച്ചയുള്ള നഖങ്ങൾകൊണ്ട് ഹൃദയം കീറിക്കളഞ്ഞു.

ദേവസ്ത്രീഷു ച ദേവേഷു ദക്ഷസ്യാധ്വരകാരണാത് വീരേണ വീരഭദ്രേണ ന ഹി കശ്ചിദദണ്ഡിതഃ

ദക്ഷന്റെ യാഗം കാരണം ദേവീദേവന്മാരിൽ ആരും വീരനായ വീരഭദ്രന്റെ ശിക്ഷയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടില്ല.

പുരത്രയം ച സസ്ത്രീകം സദൈത്യം സഹ ബാലകൈഃ ക്ഷണേനൈകേന ദേവേന നേത്രാഗ്നേരിംധനീകൃതമ്

സ്ത്രികളോടും ദാനവരോടും കുട്ടികളോടും കൂടിയ ത്രിപുരം, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ദേവൻ കണ്ണിലെ അഗ്നിക്ക് ഇന്ധനമാക്കി.

പ്രജാനാം രതിഹേതുശ്ച കാമോ രതിപതിസ്സ്വയമ് ക്രോശതാമേവ ദേവാനാം ഹുതോ നേത്രഹുതാശനേ

പ്രജകളുടെ രതിക്ക് കാരണം ആയ കാമൻ, രതിയുടെ അധിപൻ, ദേവന്മാർ നിലവിളിച്ചപ്പോൾ ശിവന്റെ കണ്ണിലെ അഗ്നിക്കു ഹോമമായി അർപ്പിക്കപ്പെട്ടു.

ഗാവശ്ച കശ്ചിദ്ദുഗ്ധൌഘം സ്രവന്ത്യോ മൂര്ധ്നി ഖേചരാഃ സരുഷാ പ്രേക്ഷ്യ ദേവേന തത്ക്ഷണേ ഭസ്മസാത്കൃതഃ

ആകാശത്ത് പറന്ന് തലയിൽ പാൽ ഒഴുക്കിയ ചില പശുക്കൾ, ദേവൻ കോപത്തോടെ നോക്കിയപ്പോൾ ഉടനടി ചാരമായി.

ജലംധരാസുരോ ദീര്ണശ്ചക്രീകൃത്യ ജലം പദാ ബദ്ധ്വാനംതേന യോ വിഷ്ണും ചിക്ഷേപ ശതയോജനമ്

ജലന്ധരാസുരൻ വെള്ളം ചക്രമാക്കി, വിഷ്ണുവിനെ കെട്ടി, ശതയോജന ദൂരം എറിഞ്ഞ്, അവസാനം തകർത്തു.

തമേവ ജലസംധായീ ശൂലേനൈവ ജഘാന സഃ തച്ചക്രം തപസാ ലബ്ധ്വാ ലബ്ധവീര്യോ ഹരിസ്സദാ

അവനേ, വെള്ളം ചേർത്ത്, ശൂലംകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെട്ടു; അതേ ചക്രം തപസ്സിലൂടെ നേടി, ശക്തനായ വിഷ്ണു എപ്പോഴും അതുപയോഗിച്ചു.

ജിഘാംസതാം സുരാരീണാം കുലം നിര്ഘൃണചേതസാമ് ത്രിശൂലേനാന്ധകസ്യോരഃ ശിഖിനൈവോപതാപിതമ്

ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളായ निर्दയഹൃദയങ്ങളായ ആ കുലം, കൊല്ലുവാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അന്ധകന്റെ നെഞ്ചിൽ ത്രിശൂലത്തോടെ, മയിലിന്റെ അധിപതിയെപ്പോലെ തകർത്ത് വീഴ്ത്തി.

കണ്ഠാത്കാലാംഗനാം സൃഷ്ട്വാ ദാരകോ ഽപി നിപാതിതഃ കൌശികീം ജനയിത്വാ തു ഗൌര്യാസ്ത്വക്കോശഗോചരാമ്

തന്റെ കഴുത്തിൽ നിന്നു മരണത്തിന്റെ ദേവിയെ സൃഷ്ടിച്ച്, ആ ബാലനും വീണു. പിന്നെ, ഗൗരിയുടെ ത്വക്കിന്റെ അകത്തുള്ള കൗശികിയെ ജനിപ്പിച്ചു.