ശിവപുരാണമ്

സ തു വിഷ്ടബ്ധസര്വാംഗോ ബുഭുക്ഷാപരിപീഡിതഃ മമാമിഷം തതോ നാന്യദിതി മത്വാ നിരന്തരമ്

പക്ഷേ, അവൻ മുഴുവൻ ശരീരം അചഞ്ചലമായും, വിശപ്പാൽ പീഡിതനായും, 'എനിക്ക് ഇവളെക്കാൾ വേറെ മാംസം ഇല്ല' എന്നു കരുതി അവിടെ തുടർന്നു.

നിരീക്ഷ്യമാണഃ സതതം ദേവീമേവ തദാ ഽനിശമ് അതിഷ്ഠദഗ്രതസ്തസ്യാ ഉപാസനമിവാചരത്

അവൻ ദേവിയെ എപ്പോഴും നിരീക്ഷിച്ചു, രാവും പകലും അവളുടെ മുന്നിൽ നിന്നു, അവളെ ആരാധിക്കുന്നതുപോലെ പെരുമാറി.

ദേവ്യാശ്ച ഹൃദയേ നിത്യം മമൈവായമുപാസകഃ ത്രാതാ ച ദുഷ്ടസത്ത്വേഭ്യ ഇതി പ്രവവൃതേ കൃപാ

ദേവിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ കരുണ ഉദിച്ചുവന്നു: 'ഇവൻ എപ്പോഴും എന്റെ ഭക്തനാണ്, ദുഷ്ടജീവികളിൽ നിന്ന് ഞാൻ അവനെ രക്ഷിക്കും' എന്ന്.

തസ്യാ ഏവ കൃപാ യോഗാത്സദ്യോനഷ്ടമലത്രയഃ ബഭൂവ സഹസാ വ്യാഘ്രോ ദേവീം ച ബുബുധേ തദാ

അവളുടെ കരുണയുടെ ശക്തിയാൽ, അവനിലെ മൂന്നു മലങ്ങളും ഉടനടി നശിച്ചു, ആ കടുവ അപ്പോൾ ദേവിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ന്യവര്തത ബുഭുക്ഷാ ച തസ്യാംഗസ്തമ്ഭനം തഥാ ദൌരാത്മ്യം ജന്മസിദ്ധം ച തൃപ്തിശ്ച സമജായത

അവന്റെ വിശപ്പ് അവസാനിച്ചു, ശരീരത്തിലെ അചഞ്ചലതയും ദുഷ്ടതയും മാറി, മനസ്സിൽ തൃപ്തി നിറഞ്ഞു.

തദാ പരമഭാവേന ജ്ഞാത്വാ കാര്താര്ഥ്യമാത്മനഃ സദ്യോപാസക ഏവൈഷ സിഷേവേ പരമേശ്വരീമ്

അപ്പോൾ, പരമമായ ഭാവത്തോടെ, തന്റെ ജീവിതം സഫലമായെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, അവൻ ഉടൻ ഭക്തനായി പരമേശ്വരിയെ സേവിച്ചു.

ദുഷ്ടാനാമപി സത്ത്വാനാം തഥാന്യേഷാന്ദുരാത്മനാമ് സ ഏവ ദ്രാവകോ ഭൂത്വാ വിചചാര തപോവനേ

അവൻ, ഇനി ദുഷ്ടന്മാരിലും മറ്റുള്ള ദുഷ്ടജീവികളിലും ദോഷം നീക്കുന്നവനായി, തപോവനത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചു.

തപശ്ച വവൃധേ ദേവ്യാസ്തീവ്രം തീവ്രതരാത്മകമ് ദേവാശ്ച ദൈത്യനിര്ബന്ധാദ്ബ്രഹ്മാണം ശരണം ഗതാഃ

ദേവിയുടെ തപസ്സു വളരെ ശക്തമായിത്തീർന്നു, അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ കടുത്തതുമായിരുന്നു. ദാനവരുടെ അതിക്രമം കാരണം ദേവന്മാർ ബ്രഹ്മാവിന്റെ അടുക്കൽ അഭയം തേടി.

ചക്രുര്നിവേദനം ദേവാഃ സ്വദുഃഖസ്യാരിപീഡനാത് യഥാ ച ദദതുഃ ശുമ്ഭനിശുമ്ഭൌ വരസമ്മദാത്

ശത്രുക്കളുടെ പീഡനത്തിൽ ദുഃഖിതരായ ദേവന്മാർ തങ്ങളുടെ കഷ്ടങ്ങൾ ബ്രഹ്മാവിനോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു. ശുംബനും നിശുംബനും തൃപ്തിപ്പെടുത്തൽകൊണ്ട് എങ്ങനെ വരങ്ങൾ ലഭിച്ചുവെന്നും അവർ വിവരിച്ചു.

സോ ഽപി ശ്രുത്വാ വിധിര്ദുഃഖം സുരാണാം കൃപയാന്വിതഃ ആസീദ്ദൈത്യവധായൈവ സ്മൃത്വാ ഹേത്വാശ്രയാം കഥാമ്

ദേവന്മാരുടെ ദുഃഖം കേട്ട ബ്രഹ്മാവ് കരുണയോടെ ദാനവന്മാരുടെ നാശം കാരണമായ കഥ ഓർമ്മിച്ചു.

സാമരഃ പ്രാര്ഥിതോ ബ്രഹ്മാ യയൌ ദേവ്യാസ്തപോവനമ് സംസ്മരന്മനസാ ദേവദുഃഖമോക്ഷം സ്വയത്നതഃ

ദേവന്മാർ അപേക്ഷിച്ചതിനുശേഷം ബ്രഹ്മാവ് അവരോടൊപ്പം ദേവിയുടെ തപോവനത്തിലേക്ക് പോയി, ദേവന്മാരുടെ ദുഃഖത്തിൽനിന്ന് മോചനം നേടാൻ തന്റെ ശ്രമം ഓർമ്മിച്ചുകൊണ്ട്.

ദദര്ശ ച സുരശ്രേഷ്ഠഃ ശ്രേഷ്ഠേ തപസി നിഷ്ഠിതാമ് പ്രതിഷ്ഠാമിവ വിശ്വസ്യ ഭവാനീം പരമേശ്വരീമ്

അവിടെ ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനനായ ബ്രഹ്മാവ്, സർവ്വശ്രേഷ്ഠമായ തപസ്സിൽ സ്ഥിരമായ ഭവാനിയെ, ലോകത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിനെപ്പോലെ, കണ്ടു.

നനാമ ചാസ്യ ജഗതോ മാതരം സ്വസ്യ വൈ ഹരേഃ രുദ്രസ്യ ച പിതുര്ഭാര്യാമാര്യാമദ്രീശ്വരാത്മജാമ്

അവൻ ലോകത്തിന്റെ മാതാവായ, തന്റെ സഹോദരനായ ഹരിയുടെ ഭാര്യയെയും, രുദ്രന്റെ ഭാര്യയെയും, പർവതാധിപതിയുടെ പുത്രിയെയും ആദരപൂർവ്വം വണങ്ങി.

ബ്രഹ്മാണമാഗതം ദൃഷ്ട്വാ ദേവീ ദേവഗണൈഃ സഹ അര്ഘ്യം തദര്ഹം ദത്ത്വാ ഽസ്മൈ സ്വാഗതാദ്യൈരുപാചരത്

ബ്രഹ്മാവ് എത്തിയതറിഞ്ഞ ദേവി, ദേവഗണങ്ങളോടൊപ്പം ചേർന്ന്, യോജിച്ച അർഘ്യം നൽകി, യഥാവിധി സ്വീകരണവും നടത്തി.

താം ച പ്രത്യുപചാരോക്തിം പുരസ്കൃത്യാഭിനംദ്യ ച പപ്രച്ഛ തപസോ ഹേതുമജാനന്നിവ പദ്മജഃ

ദേവിയുടെ ആദരവുള്ള വാക്കുകൾക്ക് മറുപടി നൽകി, അവളെ പ്രശംസിച്ച്, കമലത്തിൽ ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവ്, അവളുടെ തപസ്സിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം അറിയാത്തവനെന്നപോലെ ചോദിച്ചു.

തീവ്രേണ തപസാനേന ദേവ്യാ കിമിഹ സാധ്യതേ തപഃഫലാനാം സര്വേഷാം ത്വദധീനാ ഹി സിദ്ധയഃ

ഇത്രയും കടുത്ത തപസ്സിലൂടെ ദേവി, ഇവിടെ എന്താണ് നേടാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്? തപസ്സിന്റെ എല്ലാ ഫലങ്ങളും നിന്റെ ഇച്ഛയ്ക്കാണ് വിധേയമല്ലേ?

യശ്ചൈവ ജഗതാം ഭര്താ തമേവ പരമേശ്വരമ് ഭര്താരമാത്മനാ പ്രാപ്യ പ്രാപ്തഞ്ച തപസഃ ഫലമ്

ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷകനായ പരമേശ്വരനേ, ഭർത്താവായി പ്രാപിച്ചുവല്ലോ; അതിനാൽ തപസ്സിന്റെ ഫലവും നീ ഇതിനകം നേടിയിരിക്കുന്നു.

അഥവാ സര്വമേവൈതത്ക്രീഡാവിലസിതം തവ ഇദന്തു ചിത്രം ദേവസ്യ വിരഹം സഹസേ കഥമ്

അല്ലെങ്കിൽ ഇതെല്ലാം നിന്റെ കളിയാണോ? എന്നാലും, ദേവി, ദേവനിൽനിന്നുള്ള വേർപാട് നീ എങ്ങനെ സഹിക്കുന്നു എന്നത് അത്ഭുതകരമാണ്.

സര്ഗാദൌ ഭവതോ ദേവാദുത്പത്തിഃ ശ്രൂയതേ യദാ തദാ പ്രജാനാം പ്രഥമസ്ത്വം മേ പ്രഥമജഃ സുതഃ

സൃഷ്ടിയുടെ ആദിയിൽ, ഭഗവാനിൽ നിന്നാണ് നീ ജനിച്ചതെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. പിന്നീടു സകല ജീവികളിലും നീ എന്റെ ആദ്യജനനായ പുത്രനായി.

യദാ പുനഃ പ്രജാവൃദ്ധ്യൈ ലലാടാദ്ഭവതോ ഭവഃ ഉത്പന്നോ ഽഭൂത്തദാ ത്വം മേ ഗുരുഃ ശ്വശുരഭാവതഃ

പിന്നീട്, സകല ജീവികളുടെ വർദ്ധനയ്ക്കായി ഭവൻ നിന്റെ നെറ്റിയിൽ നിന്ന് ജനിച്ചപ്പോൾ, നീ എന്റെ ഗുരുവായി, മരുമകനായി മാറി.

യദാ ഭവദ്ഗിരീന്ദ്രസ്തേ പുത്രോ മമ പിതാ സ്വയമ് തദാ പിതാമഹസ്ത്വം മേ ജാതോ ലോകപിതാമഹ

പർവതാധിപതി നിന്റെ അച്ഛനായി, അതേ സമയം എന്റെ അച്ഛനായി ഉണ്ടായപ്പോൾ, നീ ലോകങ്ങളുടെ പിതാമഹനായി, എന്റെ പിതാമഹനായി.

തദീദൃശസ്യ ഭവതോ ലോകയാത്രാവിധായിനഃ വൃത്തവന്തഃപുരേ ഭര്താ കഥയിഷ്യേ കഥം പുനഃ

ഇങ്ങനെ ലോകത്തിന്റെ നടത്തിപ്പ് നിശ്ചയിക്കുന്നവനായി നീ ഭർത്താവിന്റെ എല്ലാ കടമകളും നേരത്തെ നിർവഹിച്ചുവല്ലോ; ഇനി വീണ്ടും ഭർത്താവിനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ എന്ത് പറയണം?

കിമത്ര ബഹുനാ ദേഹേ യശ്ചായം മമ കാലിമാ ത്യക്ത്വാ സത്ത്വവിധാനേന ഗൌരീ ഭവിതുമുത്സഹേ

കൂടുതൽ പറയേണ്ടതില്ല. ഈ കറുത്ത വർണ്ണം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, സത്വഗുണത്തിന്റെ ക്രമത്തിൽ ഞാൻ ഗൗരിയായി മാറാൻ കഴിയും.

ഏതാവതാ കിമര്ഥേന തീവ്രം ദേവി തപഃ കൃതമ് സ്വേച്ഛൈവ കിമപര്യാപ്താ ക്രീഡേയം ഹി തവേദൃശീ

ഇത്രയും കടുത്ത തപസ്സിനുള്ള കാരണം എന്താണ്, ദേവി? നിന്റെ സ്വന്തം ഇച്ഛ മാത്രം മതിയാകുന്നില്ലേ? ഇങ്ങനെയുള്ള കളി നിനക്കാണ് യോജിച്ചത്.

ക്രീഡാ ഽപി ച ജഗന്മാതസ്തവ ലോകഹിതായ വൈ അതോ മമേഷ്ടമനയാ ഫലം കിമപി സാധ്യതാമ്

ലോകമാതാവേ, നിന്റെ കളിയും ലോകഹിതത്തിനായാണ്. അതിനാൽ, ഇതിലൂടെ എങ്കിലും എനിക്ക് ഇഷ്ടമായ ഒരു ഫലം നേടട്ടെ.

നിശുംഭശുംഭനാമാനൌ ദൈത്യൌ ദത്തവരൌ മയാ ദൃപ്തൌ ദേവാന്പ്രബാധേതേ ത്വത്തോ ലബ്ധസ്തയോര്വധഃ

നിശുംബനും ശുംബനും എന്ന പേരിലുള്ള രണ്ടു ദൈത്യന്മാർ എനിക്ക് നിന്നു വരങ്ങൾ ലഭിച്ചതിനാൽ അത്യന്തം അഹങ്കാരികൾ ആയി ദേവന്മാരെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു. അവരെ കൊല്ലേണ്ടത് നിന്റെ മുഖാന്തിരം നിർണ്ണയിച്ചിരിക്കുന്നു.

അലം വിലംബനേനാത്ര ത്വം ക്ഷണേന സ്ഥിരാ ഭവ ശക്തിര്വിസൃജ്യമാനാ ഽദ്യ തയോര്മൃത്യുര്ഭവിഷ്യതി

ഇവിടെ ഇനി വൈകേണ്ടതില്ല; നീ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ഉറച്ച മനസ്സോടെ നിലകൊൾക. ഇന്ന് നിന്റെ ശക്തി പുറത്തുവരുമ്പോൾ ആ ഇരുവരുടെയും മരണവും സംഭവിക്കും.

ബ്രാഹ്മണാഭ്യര്ഥിതാ ചൈവ ദേവീ ഗിരിവരാത്മജാ ത്വക്കോശം സഹസോത്സൃജ്യ ഗൌരീ സാ സമജായത

ബ്രാഹ്മണന്മാർ അപേക്ഷിച്ചതിനാൽ, പർവതപുത്രിയായ ദേവി ധൈര്യത്തോടെ തൻറെ പുറംതോൽ ഉപേക്ഷിച്ചു. അങ്ങനെ ഗൗരി അവിടെ പ്രത്യക്ഷമായി.

സാ ത്വക്കോശാത്മനോത്സൃഷ്ടാ കൌശികീ നാമ നാമതഃ കാലീ കാലാമ്ബുദപ്രഖ്യാ കന്യകാ സമപദ്യത

ആ ഉപേക്ഷിച്ച തോലിൽ നിന്ന് കൗശികി എന്ന പേരിൽ, കാളി എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്ന, കറുത്ത മഴമേഘംപോലെയുള്ള ഒരു കന്യക അവിടെ ജനിച്ചു.