ശിവപുരാണമ്

പുത്രഭൂതസ്യ വാത്സല്യാദ്ബ്രഹ്മണഃ പദ്മജന്മനഃ ദേവാദീനാം യഥാപൂര്വമംഗാനി പ്രദദൌ പ്രഭുഃ

പുത്രസമമായ ബ്രഹ്മാവിനോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ, കമലത്തിൽ ജനിച്ചവനു തുടക്കം മുതൽ ദേവന്മാർക്ക് അവരുടേതായ അവയവങ്ങൾ പുനഃസ്ഥാപിച്ചു.

പ്രഥമാദ്യൈശ്ച യാ ദേവ്യോ ദംഡിതാ ദേവമാതരഃ താസാമപി യഥാപൂര്വാണ്യംഗാനി ഗിരിശോ ദദൌ

ആദ്യമായി ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ട ദേവമാതാക്കളായ ദേവികൾക്കും, ഗിരീശൻ അവർക്കും പഴയപോലെ അവയവങ്ങൾ തിരികെ നൽകി.

ദക്ഷസ്യ ഭഗവാനേവ സ്വയം ബ്രഹ്മാ പിതാമഹഃ തത്പാപാനുഗുണം ചക്രേ ജരച്ഛാഗമുഖം മുഖമ്

പക്ഷേ ദക്ഷനു, ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാവ് തന്നെ, അവന്റെ പാപത്തിന് അനുസരിച്ച് ഒരു വയസ്സായ ആടിന്റെ മുഖം നൽകി.

സോ ഽപി സംജ്ഞാം തതോ ലബ്ധ്വാ സ ദൃഷ്ട്വാ ജീവിതഃ സുധീ ഭീതഃ കൃതാഞ്ജലിഃ ശംഭും തുഷ്ടാവ പ്രലപന്ബഹു

അവൻ തിരിച്ചറിയലോടെ ജീവൻ നിലനിൽക്കുന്നുവെന്ന് കണ്ടു ഭയപ്പെട്ടു, കയ്യുകൂടി ശംഭുവിനെ അനേകം വാക്കുകളിൽ സ്തുതിച്ചു.

ജയ ദേവ ജഗന്നാഥ ലോകാനുഗ്രഹകാരക കൃപാം കുരു മഹേശാനാപരാധം മേ ക്ഷമസ്വ ഹ

ജയം നിനക്കു, ലോകനാഥാ, ലോകങ്ങൾക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകുന്നവാ! മഹേശ്വരാ, കരുണ കാണിക്കണം, എന്റെ പാപം ക്ഷമിക്കണം.

കര്താ ഭര്താ ച ഹര്താ ച ത്വമേവ ജഗതാം പ്രഭോ മയാ ജ്ഞാതം വിശേഷേണ വിഷ്ണ്വാദിസകലേശ്വരഃ

പ്രഭോ, ലോകങ്ങളുടെ സൃഷ്ടാവും രക്ഷകനും സംഹാരകനുമാണ് നീ മാത്രം. ഞാൻ ഇപ്പോൾ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കി, വിഷ്ണുവിനും മറ്റുള്ളവർക്കും നീയാണു ഇശ്വരൻ.

ത്വയൈവ വിതതം സര്വം വ്യാപ്തം സൃഷ്ടം ന നാശിതമ് ന ഹി ത്വദധികാഃ കേചിദീശാസ്തേ ഽച്യുതകാദയഃ

സകലവും നിന്നാൽ വ്യാപിച്ചു നിലകൊള്ളുന്നു, സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു, നശിക്കപ്പെടുന്നില്ല. അച്യുതനും മറ്റുള്ളവരും നിനക്കു മേലുള്ളവരല്ല, ഇശ്വരാ.

തം തഥാ വ്യാകുലം ഭീതം പ്രലപംതം കൃതാഗസമ്

അവൻ അത്രയും ഭയത്തിലും വിഷമത്തിലും ആയിരുന്നു, മനസ്സിലില്ലാത്തതുപോലെ സംസാരിക്കുകയും തെറ്റ് ചെയ്തവനായി നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്തു.

തഥോക്ത്വാ ബ്രഹ്മണസ്തസ്യ പിതുഃ പ്രിയചികീര്ഷയാ ഗാണപത്യം ദദൌ തസ്മൈ ദക്ഷായാക്ഷയമീശ്വരഃ

അങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിന് സന്തോഷം നൽകാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ഈശ്വരൻ അവനു ഗണങ്ങളുടെ അക്ഷയനായ നേതൃപദവി നൽകി.

തുഷ്ടുവുഃ പ്രശ്രയാ വാചാ ശംകരം ഗിരിജാധിപമ്

അവർ വിനയപൂർവ്വം വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ഗിരിജയുടെ നാഥനായ ശംകരനെ സ്തുതിച്ചു.

ജയ ശംകര ദേവേശ ദീനാനാഥ മഹാപ്രഭോ കൃപാം കുരു മഹേശാനാപരാധം നോ ക്ഷമസ്വ വൈ

ജയ ജയ ശംകര, ദേവന്മാരുടെ ഇശ്വരാ, ദീനരുടെ രക്ഷകനേ, മഹാപ്രഭോ, ദയചെയ്യേണം മഹേശാനേ, ഞങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കണമേ.

മഖപാല മഖാധീശ മഖവിധ്വംസകാരക കൃപാം കുരു മശാനാപരാധം നഃ ക്ഷമസ്വ വൈ

യാഗങ്ങളുടെ രക്ഷകനേ, യാഗങ്ങളുടെ നാഥാ, യാഗങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, ശ്മശാനപതി, ദയചെയ്യേണം, ഞങ്ങളുടെ തെറ്റുകൾ ക്ഷമിക്കണമേ.

ദേവദേവ പരേശാന ഭക്തപ്രാണപ്രപോഷക ദുഷ്ടദണ്ഡപ്രദ സ്വാമിന്കൃപാം കുരു നമോ ഽസ്തു തേ

ദേവന്മാരുടെ ദേവാ, പരമേശ്വരാ, ഭക്തരുടെ ജീവനെ പോഷിപ്പിക്കുന്നവനേ, ദുഷ്ടന്മാർക്ക് ശിക്ഷ നൽകുന്ന സ്വാമിനേ, ദയചെയ്യേണം, നമസ്കാരം.

ത്വം പ്രഭോ ഗര്വഹര്താ വൈ ദുഷ്ടാനാം ത്വാമജാനതാമ് രക്ഷകോ ഹി വിശേഷേണ സതാം ത്വത്സക്തചേതസാമ്

പ്രഭോ, നിന്നെ അറിയാത്തവരും ദുഷ്ടന്മാരും ഉള്ള അഹങ്കാരം നീ നീക്കുന്നു; നിന്റെ ഭക്തിഭാവമുള്ള സജ്ജനരെ പ്രത്യേകമായി നീ രക്ഷിക്കുന്നു.

അദ്ഭുതം ചരിതം തേ ഹി നിശ്ചിതം കൃപയാ തവ സര്വാപരാധഃ ക്ഷംതവ്യോ വിഭവോ ദീനവത്സലാഃ

നിന്റെ പ്രവർത്തികൾ അത്ഭുതകരമാണ്; നിന്റെ കരുണകൊണ്ടു എല്ലാ പാപങ്ങളും നീ ക്ഷമിക്കുന്നു; നിന്റെ മഹത്വം ദീനന്മാരോടുള്ള സ്നേഹത്തിലാണ്.

ഇതി സ്തുതോ മഹാദേവോ ബ്രഹ്മാദ്യൈരമരൈഃ പ്രഭുഃ സ ഭക്തവത്സലസ്സ്വാമീ തുതോഷ കരുണോദധിഃ

ബ്രഹ്മാവും മറ്റു അമരന്മാരും ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, ഭക്തന്മാരോടുള്ള സ്നേഹത്തിലും കരുണയിലും സമുദ്രമായ മഹാദേവൻ സന്തോഷിച്ചു.

ചകാരാനുഗ്രഹം തേഷാം ബ്രഹ്മാദീനാം ദിവൌകസാമ് ദദൌ നരാംശ്ച സുപ്രീത്യാ ശംകരോ ദീനവത്സലഃ

അവൻ ബ്രഹ്മാവിനും മറ്റ് ദേവന്മാർക്കും അനുഗ്രഹം നൽകി; ദീനന്മാരോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ ശംകരൻ മനുഷ്യർക്കും സന്തോഷത്തോടെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി.

സ ച തതസ്ത്രിദശാഞ്ഛരണാഗതാന് പരമകാരുണികഃ പരമേശ്വരഃ അനുഗതസ്മിതലക്ഷണയാ ഗിരാ ശമിതസര്വഭയഃ സമഭാഷത

അതിനുശേഷം, പരമകാരുണികനായ പരമേശ്വരൻ, ഭയം അകറ്റുന്ന ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ, അഭയം തേടിയ ദേവന്മാരോട് സംസാരിച്ചു.

യദിദമാഗ ഇഹാചരിതം സുരൈര്വിധിനിയോഗവശാദിവ യന്ത്രിതൈഃ ശരണമേവ ഗതാനവലോക്യ വസ്തദഖിലം കില വിസ്മൃതമേവ നഃ

ദേവന്മാർ വിധിയുടെ ആജ്ഞയാൽ നിർബന്ധിതരായി ചെയ്തതൊക്കെയും, അഭയം തേടിയതും, ഇവിടെയുണ്ടായതെല്ലാം ഞങ്ങൾ മറന്നിരിക്കുന്നു.

തദിഹ യൂയമപി പ്രകൃതം മനസ്യവിഗണയ്യ വിമര്ദമപത്രപാഃ ഹരിവിരിംചിസുരേന്ദ്രമുഖാസ്സുഖം വ്രജത ദേവപുരം പ്രതി സംപ്രതി

അതുകൊണ്ട്, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും വിഷമമോ ലജ്ജയോ ഇല്ലാതെ, വിഷയം തീർന്നതായിട്ട്, ഹരി, വിരിഞ്ചി, ഇന്ദ്രൻ എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ദേവപുരിയിലേക്ക് സന്തോഷത്തോടെ പോകൂ.

ഇതി സുരാനഭിധായ സുരേശ്വരോ നികൃതദക്ഷകൃതക്രതുരക്രതുഃ സഗിരിജാനുചരസ്സപരിച്ഛദഃ സ്ഥിത ഇവാമ്ബരതോന്തരധാദ്ധരഃ

ദേവന്മാരോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ദക്ഷന്റെ യാഗം നശിപ്പിച്ച ദേവന്മാരുടെ നാഥൻ, ഗിരിജയും അനുചിതരും കൂടെ നിന്നു, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായി.

അഥ സുരാ അപി തേ വിഗതവ്യഥാഃ കഥിതഭദ്രസുഭദ്രപരാക്രമാഃ സപദി ഖേന സുഖേന യഥാസുഖം യയുരനേകമുഖാഃ മഘവന്മുഖാഃ

അതിനുശേഷം, ദേവന്മാർക്കു ദു:ഖം ഇല്ലാതായി, അവരുടെ മഹത്തായ സുകൃതങ്ങൾ പറഞ്ഞ്, മഘവാൻ മുന്നിൽ നിന്ന് നയിച്ച്, സന്തോഷത്തോടെ പല മുഖങ്ങളോടെ തങ്ങൾ ഇച്ഛിച്ചപോലെ യാത്രയായി.

അന്തര്ധാനഗതോ ദേവ്യാ സഹ സാനുചരോ ഹരഃ ക്വ യാതഃ കുത്ര വാസഃ കിം കൃത്വാ വിരരാമ ഹ

അപ്രത്യക്ഷനായ ഹരൻ, ദേവിയെയും അനുചിതരെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ട്, എവിടേക്ക് പോയി? എവിടെയാണ് താമസിച്ചത്? അവിടെ എന്താണ് ചെയ്തതെന്ന് അറിയാമോ?

മഹീധരവരഃ ശ്രീമാന് മംദരശ്ചിത്രകംദരഃ ദയിതോ ദേവദേവസ്യ നിവാസസ്തപസോ ഽഭവത്

മഹത്വമുള്ള മനോഹരമായ ഗുഹകളുള്ള, ദേവദേവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവനായ, മഹിമയുള്ള മന്ദരപർവ്വതം austerityക്ക് അവന്റെ വാസസ്ഥലമായി.

തപോ മഹത്കൃതം തേന വോഢും സ്വശിരസാ ശിവൌ ചിരേണ ലബ്ധം തത്പാദപംകജസ്പര്ശജം സുഖമ്

അവിടെ, ശിവനെ തൻ്റെ ശിഖരത്തിൽ വഹിച്ച്, മഹത്തായ തപസ്സ് ചെയ്തു; ദീർഘകാലത്തിന് ശേഷം, അവൻ ശിവന്റെ പാദധൂളി സ്പർശത്തിൽ നിന്നുള്ള ആനന്ദം അനുഭവിച്ചു.

തസ്യ ശൈലസ്യ സൌന്ദര്യം സഹസ്രവദനൈരപി ന ശക്യം വിസ്തരാദ്വക്തും വര്ഷകോടിശതൈരപി

ആ മലയുടെ സൗന്ദര്യം ആയിരം വായുണ്ടായാലും, കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷിച്ചാലും, പൂർണ്ണമായി വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല.

ശക്യമപ്യസ്യ സൌന്ദര്യം ന വര്ണയിതുമുത്സഹേ പര്വതാന്തരസൌന്ദര്യം സാധാരണവിധാരണാത്

അതിന്റേത് പോലെയുള്ള സൗന്ദര്യം ഞാൻ വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല; മറ്റു മലകളുടെ സൗന്ദര്യം സാധാരണവും താരതമ്യപ്പെടുത്താവുന്നതുമാണ്.

ഇദന്തു ശക്യതേ വക്തുമസ്മിന്പര്വതസുന്ദരേ ഋദ്ധ്യാ കയാപി സൌന്ദര്യമീശ്വരാവാസയോഗ്യതാ

എങ്കിലും ഇതൊന്നു പറയാം: ഈ മനോഹരമായ പർവ്വതത്തിന് അത്രയും സമൃദ്ധിയും ഭംഗിയും ഉണ്ട്, അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഈശ്വരന്റെ വാസസ്ഥലമായി യോജിക്കുന്നു.

അത ഏവ ഹി ദേവേന ദേവ്യാഃ പ്രിയചികീര്ഷയാ അതീവ രമണീയോയം ഗിരിരന്തഃപുരീകൃതഃ

അതിനാലാണ് ദേവൻ, ദേവിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ഈ അതീവ മനോഹരമായ പർവ്വതത്തെ തന്റെ അന്തഃപുരമാക്കി മാറ്റിയത്.