ശിവപുരാണമ്

കൃത്വാപി സുമഹത്പാപം ഭക്ത്യാ യജതി യശ്ശിവമ് മുച്യതേ പാതകൈഃ സര്വൈര്നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ

വലിയ പാപം ചെയ്തവൻ പോലും ഭക്തിയോടെ ശിവനെ ആരാധിച്ചാൽ, അവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകും—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

ബഹുനാത്ര കിമുക്തേന വൃഥാ ദാനം വൃഥാ തപഃ വൃഥാ യജ്ഞോ വൃഥാ ഹോമഃ ശിവനിന്ദാരതസ്യ തു

കൂടുതൽ പറയേണ്ടതില്ല; ശിവനെ നിന്ദിക്കുന്നവർക്കു ദാനം, തപസ്സ്, യജ്ഞം, ഹോമം—എല്ലാം വ്യർത്ഥമാണ്.

തതഃ സനാരായണകാസ്സരുദ്രാഃ സലോകപാലാസ്സമരേ സുരൌഘാഃ ഗണേംദ്രചാപച്യുതബാണവിദ്ധാഃ പ്രദുദ്രുവുര്ഗാഢരുജാഭിഭൂതാഃ

അതിനുശേഷം, നാരായണനും രുദ്രന്മാരും ലോകപാലന്മാരും സഹിതം ദേവസമൂഹം, ഗണാധിപന്റെ വില്ലിൽ നിന്നു വിട്ടുവിട്ട അമ്പുകൾ കൊണ്ട് തകർന്നവർ, കടുത്ത വേദനയിൽ ആകുലരായി യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.

ചേലുഃ ക്വചിത്കേചന ശീര്ണകേശാഃ സേദുഃ ക്വചിത്കേചന ദീര്ഘഗാത്രാഃ പേതുഃ ക്വചിത്കേചന ഭിന്നവക്ത്രാ നേശുഃ ക്വചിത്കേചന ദേവവീരാഃ

ചില ദേവവീരന്മാർ ചിതറിയ മുടിയോടെ അങ്ങിങ്ങ് അലഞ്ഞു; ചിലർ നീണ്ട അവയവങ്ങളോടെ വീണു; ചിലർ തകർന്ന മുഖത്തോടു നിലംപതിച്ചു; ചിലർ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ അവിടെ കിടന്നു.

കേചിച്ച തത്ര ത്രിദശാ വിപന്നാ വിസ്രസ്തവസ്ത്രാഭരണാസ്ത്രശസ്ത്രാഃ നിപേതുരുദ്ഭാസിതദീനമുദ്രാ മദം ച ദര്പം ച ബലം ച ഹിത്വാ

അവിടെ ചില ദേവന്മാർ വസ്ത്രവും ആഭരണവും ആയുധങ്ങളും ചിതറിച്ച്, ദു:ഖം നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടു വീണു; അഹങ്കാരവും അഭിമാനവും ശക്തിയും വിട്ടു.

സസ്മുത്പഥപ്രസ്ഥിതമപ്രധൃഷ്യോ വിക്ഷിപ്യ ദക്ഷാധ്വരമക്ഷതാസ്ത്രൈഃ ബഭൌ ഗണേശസ്സ ഗണേശ്വരാണാം മധ്യേ സ്ഥിതഃ സിംഹ ഇവര്ഷഭാണാമ്

ദക്ഷന്റെ യജ്ഞം തകർത്തു, ആയുധങ്ങൾ ഒട്ടും തകരാതെ, ഗണാധിപൻ ഗണേശ്വരന്മാരുടെ നടുവിൽ സിംഹം കാളകളുടെ ഇടയിൽ നിലകൊള്ളുന്നതുപോലെ ഭംഗിയായി നിലകൊണ്ടു.

ഇതി സഞ്ഛിന്നഭിന്നാംഗാ ദേവാ വിഷ്ണുപുരോഗമാഃ ക്ഷണാത്കഷ്ടാം ദശാമേത്യ ത്രേസുഃ സ്തോകാവശേഷിതാ

ഇങ്ങനെ, ദേഹങ്ങൾ തകർന്നും ചിതറിയും വിഷ്ണുവിനെ മുന്നിൽ നിർത്തിയ ദേവന്മാർ ഒരു നിമിഷത്തിൽ തന്നെ ദു:ഖകരമായ അവസ്ഥയിലായി, കുറച്ച് പേർ മാത്രമേ ശേഷിച്ചിരുന്നുള്ളൂ.

ത്രസ്താംസ്താന്സമരേ വീരാന് ദേവാനന്യാംശ്ച വൈ ഗണാഃ പ്രമഥാഃ പരമക്രുദ്ധാ വീരഭദ്രപ്രണോദിതാഃ

വീരഭദ്രൻ ഉണർത്തിയ പരമകോപത്തോടെ പ്രമഥഗണങ്ങൾ, ഭയപ്പെട്ട ആ വീരന്മാരായ ദേവന്മാരെയും മറ്റുള്ളവരെയും യുദ്ധഭൂമിയിൽ പിന്തുടർന്നു.

പ്രഗൃഹ്യ ച തഥാ ദോഷം നിഗഡൈരായസൈര്ദൃഢൈഃ ബബന്ധുഃ പാണിപാദേഷു കംധരേഷൂദരേഷു ച

അവരെ പിടിച്ചു, ശക്തമായ ഇരുമ്പ് കയറ്റുകളാൽ കൈകാൽ കഴുത്ത് വയറ് എന്നിവയിൽ കെട്ടി ബന്ധിച്ചു.

തസ്മിന്നവസരേ ബ്രഹ്മാ ഭദ്രമദ്രീന്ദ്രജാനുതമ് സാരഥ്യാല്ലബ്ധവാത്സല്യഃ പ്രാര്ഥയന് പ്രണതോ ഽബ്രവീത്

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ്, മലയിലെ ശ്രേഷ്ഠനും ഇന്ദ്രന്റെ മകനുമായ ഭദ്രൻ, സാരഥിയായി കരുണയോടെ സമീപിച്ചു, വിനയത്തോടെ അപേക്ഷിച്ചു.

അലം ക്രോധേന ഭഗവന്നഷ്ടാശ്ചൈതേ ദിവൌകസഃ പ്രസീദ ക്ഷമ്യതാം സര്വം രോമജൈസ്സഹ സുവ്രത

മഹാനേ, ഈ കോപം മതിയാക്കണം; ദേവന്മാർ നശിച്ചിരിക്കുന്നു. ദയവായി ക്ഷമിക്കണം, സുവ്രതാ, രോമജന്മാരോടൊപ്പം എല്ലാവർക്കും ക്ഷമയാകട്ടെ.

ഏവം വിജ്ഞാപിതസ്തേന ബ്രഹ്മണാ പരമേഷ്ഠിനാ ശമം ജഗാമ സംപ്രീതോ ഗണപസ്തസ്യ ഗൌരവാത്

അങ്ങനെ പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്ക് കേട്ട ശേഷം, ആ ഗണപതി ആദരത്തോടെ മനസ്സിൽ ശാന്തിയും സന്തോഷവും നേടി.

ദേവാശ്ച ലബ്ധാവസരാ ദേവദേവസ്യ മംത്രിണഃ ധാരയന്തോ ഽഞ്ജലീന്മൂര്ധ്നി തുഷ്ടുവുര്വിവിധൈഃ സ്തവൈഃ

അവസരം കിട്ടിയ ദേവന്മാർ, ദേവദേവന്റെ ഉപദേഷ്ടാക്കളായവർ, കൈകൾ കൂപ്പി തലയിൽ വച്ച് വിവിധ സ്തുതികളാൽ അവനെ പാടിത്തുടങ്ങി.

രുദ്രഭദ്രായ രുദ്രാണാം പതയേ രുദ്രഭൂതയേ

ശുഭസ്വരൂപനായ രുദ്രന്, രുദ്രന്മാരുടെ നാഥന്, രുദ്രസ്വരൂപനായവനേ, നമസ്കാരം.

കാലാഗ്നിരുദ്രരൂപായ കാലകാമാംഗഹാരിണേ ദേവതാനാം ശിരോഹന്ത്രേ ദക്ഷസ്യ ച ദുരാത്മനഃ

കാലാഗ്നിരുദ്രന്റെ രൂപമായവനേ, കാലനും കാമനും നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, ദേവന്മാരുടെ തലയും ദുഷ്ടനായ ദക്ഷന്റെ തലയും ഛേദിച്ചവനേ, നമസ്കാരം.

സംസര്ഗാദസ്യ പാപസ്യ ദക്ഷസ്യാക്ലിഷ്ടകര്മണഃ ശാസിതാഃ സമരേ വീര ത്വയാ വയമനിന്ദിതാ

ദോഷമില്ലാത്ത ദക്ഷന്റെ പാപത്തോടുള്ള ബന്ധം കൊണ്ടാണ്, മഹാബലശാലിയായ നീയാൽ ഞങ്ങൾ യുദ്ധത്തിൽ ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടത്; ഞങ്ങൾ കുറ്റമറ്റവരാണ്.

ദഗ്ധാശ്ചാമീ വയം സര്വേ ത്വത്തോ ഭീതാശ്ച ഭോ പ്രഭോ ത്വമേവ ഗതിരസ്മാകം ത്രാഹി നശ്ശരണാഗതാന്

പ്രഭോ, ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും നിന്നാൽ ദഹിക്കപ്പെട്ടു ഭയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; നീയാണ് ഞങ്ങളുടെ ഏക ആശ്രയം, അഭയം തേടിയ ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ.

തുഷ്ടസ്ത്വേവം സ്തുതോ ദേവാന് വിസൃജ്യ നിഗഡാത്പ്രഭുഃ ആനയദ്ദേവദേവസ്യ സമീപമമരാനിഹ

ഇങ്ങനെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട് സന്തോഷം പ്രാപിച്ച പ്രഭു, ദേവന്മാരെ ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ച് ഇവിടേക്ക് ദേവദേവന്റെ സന്നിധിയിൽ കൊണ്ടുവന്നു.

ദേവോപി തത്ര ഭഗവാനന്തരിക്ഷേ സ്ഥിതഃ പ്രഭുഃ സഗണഃ സര്വഗഃ ശര്വസ്സര്വലോകമഹേശ്വരഃ

അവിടെ, ആ ഭാഗ്യവാൻ ഭഗവാൻ ആകാശത്ത് നിലകൊണ്ടു; തന്റെ ഗണങ്ങളോടൊപ്പം, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ശർവ്വൻ, ലോകങ്ങളിലെ മഹേശ്വരൻ.

തം ദൃഷ്ട്വാ പരമേശാനം ദേവാ വിഷ്ണുപുരോഗമാഃ പ്രീതാ അപി ച ഭീതാശ്ച നമശ്ചക്രുര്മഹേശ്വരമ്

പരമേശ്വരനെ കണ്ട ദേവന്മാർ, വിഷ്ണുവിനെ മുന്നിൽ വെച്ച്, സന്തോഷത്തോടെയും ഭയത്തോടെയും മഹേശ്വരനോട് നമസ്കരിച്ചു.

ദൃഷ്ട്വാ താനമരാന്ഭീതാന്പ്രണതാര്തിഹരോ ഹരഃ ഇദമാഹ മഹാദേവഃ പ്രഹസന് പ്രേക്ഷ്യ പാര്വതീമ്

ഭയപ്പെട്ട ദേവന്മാരെ കണ്ടു, വന്ദിച്ചവരുടെ ദുഃഖം നീക്കുന്ന ഹരൻ, പാർവതിയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

മാഭൈഷ്ട ത്രിദശാസ്സര്വേ യൂയം വൈ മാമികാഃ പ്രജാഃ അനുഗ്രഹാര്ഥമേവേഹ ധൃതോ ദംഡഃ കൃപാലുനാ

മൂന്നു ലോകങ്ങളിലെ ദേവന്മാരേ, ഭയപ്പെടേണ്ട; നിങ്ങൾ എന്റെ സ്വന്തം ജനങ്ങളാണ്. അനുഗ്രഹത്തിനായി മാത്രം കരുണാനിധിയായവൻ ശിക്ഷ നൽകി.

ഭവതാം നിര്ജരാണാം ഹി ക്ഷാന്തോ ഽസ്മാഭിര്വ്യതിക്രമഃ ക്രുദ്ധേഷ്വസ്മാസു യുഷ്മാകം ന സ്ഥിതിര്ന ച ജീവിതമ്

അമരന്മാരായ നിങ്ങളുടെ തെറ്റുകൾ ഞങ്ങൾ ക്ഷമിച്ചു. ഞങ്ങൾ കോപിതരായാൽ, നിങ്ങൾക്ക് സ്ഥാനവും ജീവനും നിലനിൽക്കില്ല.

ഇത്യുക്താസ്ത്രിദശാസ്സര്വേ ശര്വേണാമിതതേജസാ സദ്യോ വിഗതസന്ദേഹാ നനൃതുര്വിബുധാ മുദാ

അവിടേയ്ക്ക് അതീവ തേജസ്സുള്ള ശർവ്വൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, എല്ലാ ദേവന്മാരും ഉടൻ സംശയമില്ലാതെ സന്തോഷത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു.

പ്രസന്നമനസോ ഭൂത്വാനന്ദവിഹ്വലമാനസാഃ സ്തുതിമാരേഭിരേ കര്തും ശംകരസ്യ ദിവൌകസഃ

ഹൃദയം പ്രസന്നവും ആനന്ദത്തിൽ മുഴുകിയവരും ആയ സ്വർഗ്ഗവാസികൾ ശംകരനെ സ്തുതിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു.

ത്വമേവ ദേവാഖിലലോകകര്താ പാതാ ച ഹര്താ പരമേശ്വരോ ഽസി കവിഷ്ണുരുദ്രാഖ്യസ്വരൂപഭേദൈ രജസ്തമസ്സത്ത്വധൃതാത്മമൂര്തേ

ദേവനേ, നീയാണ് എല്ലാലോകങ്ങളെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നവനും രക്ഷിക്കുന്നവനും നശിപ്പിക്കുന്നവനും; പരമേശ്വരനായ നീ കവി, വിഷ്ണു, രുദ്രൻ എന്നിങ്ങനെ വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ, രജസ്, തമസ്, സത്ത്വം എന്നിവയുടെ ആധാരമായ സ്വരൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

സര്വമൂര്തേ നമസ്തേ ഽസ്തു വിശ്വഭാവന പാവന അമൂര്തേ ഭക്തഹേതോര്ഹി ഗൃഹീതാകൃതിസൌഖ്യദ

എല്ലാ രൂപങ്ങളിലുമുള്ളവനേ, വിശ്വസ്രഷ്ടാവേ, വിശുദ്ധനേ, നമസ്കാരം. രൂപമില്ലാത്തവനേ, ഭക്തന്മാരുടെ കാരണത്താൽ മനോഹരമായ രൂപം സ്വീകരിച്ചവനേ, നമസ്കാരം.

ചംദ്രോ ഽഗദോ ഹി ദേവേശ കൃപാതസ്തവ ശംകര നിമജ്ജനാന്മൃതഃ പ്രാപ സുഖം മിഹിരജാജലിഃ

ദേവദേവനായ ശംകരാ, നിന്റെ കരുണകൊണ്ടാണ് ചന്ദ്രൻ രോഗമുക്തനായത്; മുങ്ങിപ്പോയ ശേഷം, സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾക്കു വഴിപാടായി ആനന്ദം പ്രാപിച്ചു.

സീമന്തിനീ ഹതധവാ തവ പൂജനതഃ പ്രഭോ സൌഭാഗ്യമതുലം പ്രാപ സോമവാരവ്രതാത്സുതാന്

പ്രഭോ, ഭർത്താവ് കൊല്ലപ്പെട്ട സീമന്തിനി, നിന്നെ ആരാധിച്ചതിനാൽ, സോമവാരവ്രതം പാലിച്ച് ഉപമയില്ലാത്ത സൗഭാഗ്യവും പുത്രന്മാരെയും നേടി.