ശിവപുരാണമ്

ഇച്ഛന്നപി സമുത്സ്രഷ്ടും ന വിഷ്ണുരഭവത്ക്ഷമഃ ശ്വസന്നിവൈകമുദ്ധൃത്യ ബാഹും ചക്രസമന്വിതമ്

വിട്ടയക്കാൻ വിഷ്ണുവിന് ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും കഴിയാതെ പോയി; ഒരു കൈയിൽ ചക്രം പിടിച്ച്, ശ്വാസം മുട്ടുന്നവനായി ഉയർത്തി.

അതിഷ്ഠദലസോ ഭൂത്വാ പാഷാണ ഇവ നിശ്ചലഃ വിശരീരോ യഥാജീവോ വിശൃങ്ഗോ വാ യഥാ വൃഷഃ

അവൻ തളർന്നു, പാറപോലെ അചഞ്ചലമായി നിന്നു; ജീവൻ ഇല്ലാത്തവനോ, കൊമ്പില്ലാത്ത കാളയോ പോലെയും അവിടെ നിന്നു.

വിദംഷ്ട്രശ്ച യഥാ സിംഹസ്തഥാ വിഷ്ണുരവസ്ഥിതഃ തം ദൃഷ്ട്വാ ദുര്ദശാപന്നം വിഷ്ണുമിംദ്രാദയഃ സുരാഃ സമുന്നദ്ധാ ഗണേന്ദ്രേണ മൃഗേംദ്രേണേവ ഗോവൃഷാഃ

പല്ലുകൾ കാട്ടുന്ന സിംഹംപോലെ വിഷ്ണു അവിടെ നിന്നു; വിഷ്ണുവിനെ അങ്ങനെയൊരു ദുർബലാവസ്ഥയിൽ കണ്ടു, ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരും ഗണപതിയുടെ ഉത്സാഹത്തിൽ കാളകൾ സിംഹത്തിനെതിരെ പോവുന്നതുപോലെ മുന്നോട്ട് ഓടി.

പ്രഗൃഹീതായുധാ യൌദ്ധുംക്രുദ്ധാഃ സമുപതസ്ഥിരേ താന്ദൃഷ്ട്വാ സമരേ ഭദ്രഃക്ഷുദ്രാനിവ ഹരിര്മൃഗാന്

അവർ ആയുധങ്ങൾ പിടിച്ച്, കോപത്തോടെ യുദ്ധത്തിനായി സമീപിച്ചു; അവരെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ കണ്ട ഭദ്രൻ, ഹരി കാട്ടുമൃഗങ്ങളെ നോക്കുന്നതുപോലെ അവരെ ചെറുതായി മാത്രം കണക്കാക്കി.

സാക്ഷാദ്രുദ്രതനുര്വീരോ വരവീരഗണാവൃതഃ അട്ടഹാസേന ഘോരേണ വ്യഷ്ടം ഭയദനിംദിതഃ

രുദ്രന്റെ സാക്ഷാൽ രൂപമായ ആ വീരൻ, ഉത്തമ വീരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഭയങ്കരമായ ഒരു ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഭയമില്ലാതെ അവിടെ അചഞ്ചലമായി നിന്നു.

തഥാ ശതമഖസ്യാപി സവജ്രോ ദക്ഷിണഃ കരഃ സിസൃക്ഷോരേവ ഉദ്വജ്രശ്ചിത്രീകൃത ഇവാഭവത്

അങ്ങനെ ശതമുഖന്റെ വലതുകൈ, വജ്രം പിടിച്ചിരുന്നിട്ടും, അടി കൊടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, വജ്രം കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചതുപോലെ തിളങ്ങി കാണപ്പെട്ടു.

അന്യേഷാമപി സര്വേഷാം സരക്താ അപി ബാഹവഃ അലസാനാമിവാരംഭാസ്താദൃശാഃ പ്രതിയാംത്യുത

മറ്റുള്ളവരുടെ കൈകൾ രക്തം കറക്കിയിരുന്നെങ്കിലും, ആൾക്കാർക്ക് ഉത്സാഹം ഇല്ലാത്തതുപോലെ, അവയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞു, മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ അവയുടെ ശ്രമം തളർന്നു പോയി.

ഏവം ഭഗവതാ തേന വ്യാഹതാശേഷവൈഭവാത് അമരാഃ സമരേ തസ്യ പുരതഃ സ്ഥാതുമക്ഷമാഃ

അങ്ങനെ ആ ഭഗവാന്റെ ശക്തിയിൽ അവരുടെ മുഴുവൻ മഹത്വവും തകർന്ന്, അമരന്മാർ യുദ്ധഭൂമിയിൽ അവന്റെ മുന്നിൽ നിലകൊള്ളാൻ കഴിയാതെ പോയി.

സ്തബ്ധൈരവയവൈരേവ ദുദ്രുവുര്ഭയവിഹ്വലാഃ സ്ഥിതിം ച ചക്രിരേ യുദ്ധേ വീരതേജോഭയാകുലാഃ

ഭയത്തിൽ വിറയുന്ന ശരീരഭാഗങ്ങളോടെ അവർ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു; യുദ്ധത്തിന്റെ കലഹത്തിൽ വീരതയും തേജസ്സും കൊണ്ട് അവരെ പിടിച്ചിരുത്തി.

വിദ്രുതാംസ്ത്രിദശാന്വീരാന്വീരഭദ്രോ മഹാഭുജഃ വിവ്യാധ നിശിതൈര്ബാണൈര്മഘോ വര്ഷൈരിവാചലാന്

മഹാബലശാലിയായ വീരഭദ്രൻ ഓടിപ്പോകുന്ന ദേവന്മാരെ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു, മേഘം മലകളിൽ മഴ പെയ്യുന്നതുപോലെ.

ബഹവസ്തസ്യ വീരസ്യ ബാഹവഃ പരിഘോപമാഃ ശസ്ത്രൈശ്ചകാശിരേ ദീപ്തൈഃ സാഗ്നിജ്വാലാ ഇവോരഗാഃ

ആ വീരന്റെ അനേകം കൈകൾ ഇരുമ്പ് ദണ്ഡങ്ങൾ പോലെയായിരുന്നു, അതിൽ തീപൊലിവുള്ള ആയുധങ്ങൾ തിളങ്ങി, അഗ്നിജ്വാലയോടെ പാമ്പുകൾ പോലെ.

അസ്ത്രശസ്ത്രാണ്യനേകാനിസവീരോ വിസൃജന്ബഭൌ വിസൃജന്സര്വഭൂതാനി യഥാദൌ വിശ്വസംഭവഃ

അവൻ അനേകം ആയുധങ്ങളും അസ്ത്രങ്ങളും എറിയുമ്പോൾ, സർവ്വഭൂതങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ച പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആദികാലത്തെ പോലെ, അവൻ അതിയായി പ്രകാശിച്ചു.

യഥാ രശ്മിഭിരാദിത്യഃ പ്രച്ഛാദയതി മേദിനീമ് തഥാ വീരഃ ക്ഷണാദേവ ശരൈഃ പ്രാച്ഛാദയദ്ദിശഃ

സൂര്യൻ തന്റെ കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് ഭൂമിയെ മൂടുന്നതുപോലെ, ആ വീരൻ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ദിശകളെ മുഴുവനും മൂടി.

ഖമംഡലേ ഗണേന്ദ്രസ്യ ശരാഃ കനകഭൂഷിതാഃ ഉത്പതംതസ്തഡിദ്രൂപൈരുപമാനപദം യയുഃ

ഗണങ്ങളുടെ നായകന്റെ പൊന്നാൽ അലങ്കരിച്ച അമ്പുകൾ ആകാശവട്ടത്തിൽ പറന്നു, മിന്നൽപൊലിവ് പോലെയുള്ള ഭംഗി നേടി.

മഹാംതസ്തേ സുരഗണാന് മംഡൂകാനിവഡുംഡുഭാഃ പ്രാണൈര്വിയോജയാമാസുഃ പപുശ്ച രുധിരാസവമ്

മഹാശക്തിമാന്മാർ ദേവന്മാരെ ജീവൻ വിട്ടു വേർപെടുത്തി, മണ്ടൂക്കങ്ങളെ മൃദംഗം പോലെ, അവരുടേത് രക്തം കുടിച്ചു.

നികൃത്തബാഹവഃ കേചിത്കേചില്ലൂനവരാനനാഃ പാര്ശ്വേ വിദാരിതാഃ കേചിന്നിപേതുരമരാ ഭുവി

ചിലരുടേത് കൈകൾ വെട്ടി അകറ്റപ്പെട്ടു, ചിലരുടേത് മുഖം കീറി പോയി, ചിലരുടേത് വശം പിളർന്ന്, അങ്ങനെ അമരന്മാർ ഭൂമിയിൽ വീണു.

വിശിഖോന്മഥിതൈര്ഗാത്രൈര്ബഹുഭിശ്ഛിന്നസന്ധിഭിഃ വിവൃത്തനയനാഃ കേചിന്നിപേതുര്ഭൂതലേ മൃതാഃ ഗാം പ്രവേഷ്ടുമിവേച്ഛംതഃ ഖം ഗംതുമിവ ലിപ്സവഃ

അമ്പുകൾ കുത്തിയ ശരീരവും, ചിതറിക്കളഞ്ഞ സന്ധികളും, മേൽക്കാണുന്ന കണ്ണുകളുമായി, ചിലർ മരിച്ചവണ്ണം ഭൂമിയിൽ വീണു; ഭൂമിയിൽ കയറിയുപോകാൻ ആഗ്രഹിച്ചവരും, ആകാശത്തിലേക്ക് പോകാൻ മോഹിച്ചവരുമായിരുന്നു.

അലബ്ധാത്മനിരോധാനാം വ്യലീയംതഃ പരസ്പരമ് ഭൂമൌ കേചിത്പ്രവിവിശുഃ പര്വതാനാം ഗുഹാഃ പരേ

സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാതെ, ചിലർ തമ്മിൽ ചേർന്ന് ഒലിച്ചു പോയി; ചിലർ ഭൂമിയിലെ പർവതങ്ങളുടെ ഗുഹകളിൽ കയറി മറഞ്ഞു.

അപരേ ജഗ്മുരാകാശം പരേ ച വിവിശുര്ജലമ് തഥാ സംഛിന്നസര്വാംഗൈസ്സ വീരസ്ത്രിദശൈര്ബഭൌ

മറ്റുള്ളവർ ആകാശത്തിലേക്ക് പോയി, ചിലർ വെള്ളത്തിലേക്ക് കയറി; അങ്ങനെ, എല്ലാ അവയവങ്ങളും വെട്ടിക്കളഞ്ഞ ദേവന്മാരുടെ ഇടയിൽ വീരൻ തിളങ്ങി.

പരിഗ്രസ്തപ്രജാവര്ഗോ ഭഗവാനിവ ഭൈരവഃ ദഗ്ധത്രിപുരസംവ്യൂഹസ്ത്രിപുരാരിര്യഥാഭവത്

പ്രജകളെ മുഴുവനും വിഴുങ്ങിയ ഭൈരവൻപോലെയും, ത്രിപുരാസുരനെ ദഹിപ്പിച്ച ഭഗവാനെപ്പോലെയും, അവൻ അങ്ങനെ ഭയങ്കരനായി.

ഏവം ദേവബലം സര്വം ദീനം ബീഭത്സദര്ശനമ് ഗണേശ്വരസമുത്പന്നം കൃപണം വപുരാദദേ

അങ്ങനെ ദേവസേന മുഴുവനും ദുർബലവും ഭയങ്കരമായ രൂപവും എടുത്തു, ഗണനാഥനിൽ നിന്നു ജനിച്ച ദയനീയമായ അവസ്ഥയിലായി.

തദാ ത്രിദശവീരാണാമസൃക്സലിലവാഹിനീ പ്രാവര്തത നദീ ഘോരാ പ്രാണിനാം ഭയശംസിനീ

അപ്പോൾ ദേവവീരന്മാരുടെ രക്തം ഒഴുകി ഒരു ഭയങ്കരമായ നദിയായി മാറി, ജീവികൾക്ക് ഭയം ഉണർത്തുന്ന പ്രവാഹം ആരംഭിച്ചു.

രുധിരേണ പരിക്ലിന്നാ യജ്ഞഭൂമിസ്തദാ ബഭൌ രക്താര്ദ്രവസനാ ശ്യാമാ ഹതശുംഭേവ കൈശികീ

രക്തത്തിൽ മുഴുകിയ യജ്ഞഭൂമി അന്നേരം ചുവപ്പു വസ്ത്രം ധരിച്ചതുപോലെ, കറുത്ത നിറത്തിൽ, ഭംഗി നഷ്ടമായ കൈശികിയെപ്പോലെ കാണപ്പെട്ടു.

തസ്മിന്മഹതി സംവൃത്തേ സമരേ ഭൃശദാരുണേ ഭയേനേവ പരിത്രസ്താ പ്രചചാല വസുന്ധരാ

അതി ഭയങ്കരമായ ആ മഹാസമരത്തിൽ ഭൂമി ഭയപ്പെട്ടതുപോലെ വിറച്ചു.

മഹോര്മികലിലാവര്തശ്ചുക്ഷുഭേ ച മഹോദധിഃ പേതുശ്ചോല്കാ മഹോത്പാതാഃ ശാഖാശ്ച മുമുചുര്ദ്രുമാഃ

വലിയ തിരമാലകളും ചുഴലിക്കൊള്ളകളും കൊണ്ട് മഹാസമുദ്രം ഉലഞ്ഞു; ദാഹമുള്ള ജ്വാലകൾ ആകാശത്ത് നിന്ന് വീണു; വൃക്ഷങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ശാഖകൾ ഇടിഞ്ഞു വീഴ്ത്തി.

അപ്രസന്നാ ദിശഃ സര്വാഃ പവനശ്ചാശിവോ വവൌ അഹോ വിധിവിപര്യാസസ്ത്വശ്വമേധോയമധ്വരഃ യജമാനസ്സ്വയം ദക്ഷൌ ബ്രഹ്മപുത്രപ്രജാപതിഃ

എല്ലാ ദിക്കുകളും അനിഷ്ടമായിത്തീർന്നു; ദുഷ്ടമായ കാറ്റ് വീശി; അയ്യോ, ഇതൊരു അന്യായം തന്നെയാണ്—യജ്ഞം ശരിയായതല്ല, യജമാനൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകനായ ദക്ഷൻ തന്നെയാണെങ്കിലും.

ധര്മാദയസ്സദസ്യാശ്ച രക്ഷിതാ ഗരുഡധ്വജഃ ഭാഗാംശ്ച പ്രതിഗൃഹ്ണംതി സാക്ഷാദിംദ്രാദയഃ സുരാഃ

ധർമ്മാദികൾക്കും സഭാസദസ്സിനും ഗരുഡധ്വജനായവൻ രക്ഷ നൽകി; ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരും നേരിട്ട് തങ്ങളുടെ ഭാഗം സ്വീകരിച്ചു.

തഥാപി യജമാനസ്യ യജ്ഞസ്യ ച സഹര്ത്വിജഃ സദ്യ ഏവ ശിരശ്ഛേദസ്സാധു സംപദ്യതേ ഫലമ്

എന്നിരുന്നാലും, യജമാനനും യജ്ഞവും സഹയജ്ഞികന്മാരും ഉടൻ തലവെട്ടപ്പെടുന്ന വിധിയായിരുന്നു—ഇത് യോജിച്ച ഫലം അല്ല.

തസ്മാന്നാവേദനിര്ദിഷ്ടം ന ചേശ്വരബഹിഷ്കൃതമ്

അതിനാൽ, വേദത്തിൽ പറയാത്തതും, ഈശ്വരൻ അംഗീകരിക്കാത്തതും ചെയ്യരുത്.