ശിവപുരാണമ്

ബാണോദ്ധാരേ ഭുജോ ഹ്യസ്യ തൂണീവദനസംഗതഃ പ്രത്യദൃശ്യത വല്മീകം വിവേക്ഷുരിവ പന്നഗഃ

അമ്പ് വലിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ കൈ, തൂണിയുമായി ചേർന്ന്, പാമ്പ് താന്ന് പുറത്തുവരുന്നതുപോലെ തോന്നിച്ചു.

സമുദ്ധൃതഃ കരേ തസ്യ തത്ക്ഷണം രുരുചേ ശരേഃ മഹാഭുജംഗസംദഷ്ടോ യഥാ ബാലഭുജങ്ഗമഃ

അവന്റെ കൈയിൽ അമ്പ് ഉയർത്തിയപ്പോൾ, വലിയ പാമ്പ് കൊത്തിയ കുഞ്ഞുപാമ്പുപോലെ അതു പ്രകാശിച്ചു.

ശരേണ ഘനതീവ്രേണ ഭദ്രോ രുദ്രപരാക്രമഃ വിവ്യാധ കുപിതോ ഗാഢം ലലാടേ വിഷ്ണുമവ്യയമ്

ശക്തിയേറിയ ഒരു അമ്പ് കൊണ്ട്, രുദ്രന്റെ വീര്യത്തോടെ ഭദ്രൻ, കോപത്തോടെ, അക്ഷയം ആയ വിഷ്ണുവിന്റെ നെറ്റിയിൽ കയറ്റി.

ലലാടേ ഽഭിഹിതോ വിഷ്ണുഃ പൂര്വമേവാവമാനിതഃ ചുകോപ ഗണപേംദ്രായ മൃഗേംദ്രായേവ ഗോവൃഷഃ

നെറ്റിയിൽ അടിയേറ്റ വിഷ്ണു, മുമ്പ് അപമാനിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, ഗണപതിയോട് കാളി സിംഹത്തോട് കോപിക്കുന്നതുപോലെ കോപിച്ചു.

തതസ്ത്വശനികല്പേന ക്രൂരാസ്യേന മഹേഷുണാ വിവ്യാധ ഗണരാജസ്യ ഭുജേ ഭുജഗസന്നിഭേ

അപ്പോൾ, ക്രൂരമായ മുഖത്തോടും ഉഗ്രമായ അമ്പുമായി, വിഷ്ണു, മിന്നലുപോലെ, ഗണരാജാവിന്റെ പാമ്പുപോലുള്ള ഭുജത്തിൽ കയറ്റി.

സോ ഽപി തസ്യ ഭുജേ ഭൂയഃ സൂര്യായുതസമപ്രഭമ് വിസസര്ജ ശരം വേഗാദ്വീരഭദ്രോ മഹാബലഃ

അതിനു മറുപടിയായി, മഹാബലശാലിയായ വീരഭദ്രൻ, പത്തു ആയിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലുള്ള പ്രകാശമുള്ള അമ്പ് അതിവേഗത്തിൽ അവന്റെ ഭുജത്തിലേക്ക് വിട്ടു.

സ ച വിഷ്ണുഃ പുനര്ഭദ്രം ഭദ്രോ വിഷ്ണും തഥാ പുനഃ സ ച തം സ ച തം വിപ്രാശ്ശരൈസ്താവനുജഘ്നതുഃ

അപ്പോൾ വിഷ്ണു വീണ്ടും ഭദ്രനെ അമ്പുകൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു, ഭദ്രനും വിഷ്ണുവിനെ അങ്ങനെ തന്നെ തിരിച്ചാക്രമിച്ചു; അങ്ങനെ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, അവർ തമ്മിൽ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് പോരാടിച്ചു.

തയോഃ പരസ്പരം വേഗാച്ഛരാനാശു വിമുംചതോഃ ദ്വയോസ്സമഭവദ്യുദ്ധം തുമുലം രോമഹര്ഷണമ്

അവരിരുവരും വേഗത്തിൽ അമ്പുകൾ പരസ്പരം വിട്ടപ്പോൾ, അവർക്കിടയിൽ ഒരു ഭയങ്കരവും രോമാഞ്ചം ഉണർത്തുന്നതുമായ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു.

തദ്ദൃഷ്ട്വാ തുമുലം യുദ്ധം തയോരേവ പരസ്പരമ് ഹാഹാകാരോ മഹാനാസീദാകാശേ ഖേചരേരിതഃ

അവരുടെ ആ ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം കണ്ടു, ആകാശത്തിൽ ദേവതകൾ 'അയ്യോ!' എന്ന് വിളിച്ചുയർത്തിയ വലിയ ഒരു കുരുക്ഷേത്രം ഉയർന്നു.

തതസ്ത്വനലതുംഡേന ശരേണാദിത്യവര്ചസാ വിവ്യാധ സുദൃഢം ഭദ്രോ വിഷ്ണോര്മഹതി വക്ഷസി

അപ്പോൾ ഭദ്രൻ, അഗ്നിയുടെ നാവുപോലെയുള്ള ദഹനശക്തിയുള്ള ഒരു അമ്പുകൊണ്ട്, വിഷ്ണുവിന്റെ വിശാലമായ നെഞ്ചിൽ ഉറപ്പോടെ അടി ചെയ്തു.

സ തു തീവ്രപ്രപാതേന ശരേണ ദൃഢമാഹതഃ മഹതീം രുജമാസാദ്യ നിപപാത വിമോഹിതഃ

ആ അമ്പ് അതിവേഗത്തിൽ വീണു, വിഷ്ണു അതിന്റെ ശക്തിയിൽ കനത്ത വേദന അനുഭവിച്ച്, ബോധംകെട്ട് നിലത്തുവീണു.

പുനഃ ക്ഷണാദിവോത്ഥായ ലബ്ധസംജ്ഞസ്തദാ ഹരിഃ സര്വാണ്യപി ച ദിവ്യാസ്ത്രാണ്യഥൈനം പ്രത്യവാസൃജത്

എങ്കിലും, ഒരു നിമിഷം കഴിഞ്ഞ് ബോധം തിരിച്ചുവന്ന ഹരി എഴുന്നേറ്റ്, തന്റെ എല്ലാ ദിവ്യായുധങ്ങളും ഭദ്രനു നേരെ വിട്ടു.

സ ച വിഷ്ണുര്ധനുര്മുക്താന്സര്വാഞ്ഛര്വചമൂപതിഃ സഹസാ വാരയാമാസ ഘോരൈഃ പ്രതിശരൈഃ ശരാന്

അപ്പോൾ വിഷ്ണു, അമ്പുകളുടെ സേനാപതി, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന പ്രത്യമ്പുകളാൽ അവിടെ വിട്ട എല്ലാ അമ്പുകളും ഉടൻ തടഞ്ഞു.

തതോ വിഷ്ണുസ്സ്വനാമാംകം ബാണമവ്യാഹതം ക്വചിത് സസര്ജ ക്രോധരക്താ ക്ഷസ്തമുദ്ദിശ്യ ഗണേശ്വരമ് തം ബാണം ബാണവര്യേണ ഭദ്രോ ഭദ്രാഹ്വയേണ തു

അതിനുശേഷം വിഷ്ണു, കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച്, തന്റെ പേരിട്ട ഒരു അമ്പ് തടസ്സമില്ലാതെ ഗണപതിയെ ലക്ഷ്യമാക്കി വിട്ടു; എന്നാൽ ഭദ്രൻ, ഭദ്രാഹ്വയ എന്ന തന്റെ ഉത്തമമായ അമ്പുകൊണ്ട് അതിനെ പ്രതിരോധിച്ചു.

അപ്രാപ്തമേവ ഭഗവാഞ്ചിച്ഛേദ ശതധാ പഥി അഥൈകേനേഷുണാ ശാര്ങ്ഗം ദ്വാഭ്യാം പക്ഷൌ ഗരുത്മതഃ

അമ്പ് ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുന്നതിന് മുമ്പേ, ഭഗവാൻ അതിനെ വഴിമധ്യേ നൂറായി വെട്ടി; പിന്നെ, ഒരു അമ്പുകൊണ്ട് ശാരംഗം വെട്ടി, രണ്ടാമ്ബുകൊണ്ട് ഗരുഡന്റെ ഇരുകൂറ്റൻ ചിറകുകളും വെട്ടി.

നിമേഷാദേവ ചിച്ഛേദ തദദ്ഭുതമിവാഭവത് തതോ യോഗബലാദ്വിഷ്ണുര്ദേഹാദ്ദേവാന്സുദാരുണാന്

അവയെ ഒറ്റ നിമിഷത്തിൽ വെട്ടിമുറിച്ചപ്പോൾ അതൊരു അത്ഭുതം പോലെ തോന്നി; പിന്നെ യോഗശക്തിയാൽ വിഷ്ണു തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഭയങ്കര ദേവന്മാരെ പുറത്തുവിട്ടു.

ശംഖചക്രഗദാഹസ്താന് വിസസര്ജ സഹസ്രശഃ സര്വാംസ്താന്ക്ഷണമാത്രേണ ത്രൈപുരാനിവ ശംകരഃ

അവർ കൈകളിൽ ശംഖും ചക്രവും ഗദയും പിടിച്ച് ആയിരക്കണക്കിനായി പുറത്ത് വന്നു; പക്ഷേ, ഭദ്രൻ അവരെല്ലാം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ശങ്കരൻ ത്രിപുരയെ ദഹിപ്പിച്ചപോലെ ദഹിപ്പിച്ചു.

നിര്ദദാഹ മഹാബാഹുര്നേത്രസൃഷ്ടേന വഹ്നിനാ തതഃ ക്രുദ്ധതരോ വിഷ്ണുശ്ചക്രമുദ്യമ്യ സത്വരഃ

ശക്തിയുള്ള ഭദ്രൻ കണ്ണിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്ന അഗ്നിയിൽ അവരെ ദഹിപ്പിച്ചു; അതിനുശേഷം വിഷ്ണു അതിലും കൂടുതൽ കോപത്തോടെ ചക്രം ഉയർത്തി.

തസ്മിന്വീരോ സമുത്സ്രഷ്ടും തദാനീമുദ്യതോ ഽഭവത് തം ദൃഷ്ട്വാ ചക്രമുദ്യമ്യ പുരതഃ സമുപസ്ഥിതമ്

അപ്പോൾ ആ വീരൻ ചക്രം എറിയാൻ തയ്യാറായി; മുന്നിൽ ചക്രം ഉയർത്തിയ നിലയിൽ കാണുമ്പോൾ—

സ്മയന്നിവ ഗണേശാനോ വ്യഷ്ടംഭയദയത്നതഃ സ്തംഭിതാംഗസ്തു തച്ചക്രം ഘോരമപ്രതിമം ക്വചിത്

ഗണപതി ഒരു ചെറുചിരിയോടെ എളുപ്പത്തിൽ അതിനെ അചഞ്ചലമാക്കി; ആ ഭയങ്കരവും തുല്യരഹിതവുമായ ചക്രം അവിടെയൊന്നു നിശ്ചലമായി.

ഇച്ഛന്നപി സമുത്സ്രഷ്ടും ന വിഷ്ണുരഭവത്ക്ഷമഃ ശ്വസന്നിവൈകമുദ്ധൃത്യ ബാഹും ചക്രസമന്വിതമ്

വിട്ടയക്കാൻ വിഷ്ണുവിന് ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും കഴിയാതെ പോയി; ഒരു കൈയിൽ ചക്രം പിടിച്ച്, ശ്വാസം മുട്ടുന്നവനായി ഉയർത്തി.

അതിഷ്ഠദലസോ ഭൂത്വാ പാഷാണ ഇവ നിശ്ചലഃ വിശരീരോ യഥാജീവോ വിശൃങ്ഗോ വാ യഥാ വൃഷഃ

അവൻ തളർന്നു, പാറപോലെ അചഞ്ചലമായി നിന്നു; ജീവൻ ഇല്ലാത്തവനോ, കൊമ്പില്ലാത്ത കാളയോ പോലെയും അവിടെ നിന്നു.

വിദംഷ്ട്രശ്ച യഥാ സിംഹസ്തഥാ വിഷ്ണുരവസ്ഥിതഃ തം ദൃഷ്ട്വാ ദുര്ദശാപന്നം വിഷ്ണുമിംദ്രാദയഃ സുരാഃ സമുന്നദ്ധാ ഗണേന്ദ്രേണ മൃഗേംദ്രേണേവ ഗോവൃഷാഃ

പല്ലുകൾ കാട്ടുന്ന സിംഹംപോലെ വിഷ്ണു അവിടെ നിന്നു; വിഷ്ണുവിനെ അങ്ങനെയൊരു ദുർബലാവസ്ഥയിൽ കണ്ടു, ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരും ഗണപതിയുടെ ഉത്സാഹത്തിൽ കാളകൾ സിംഹത്തിനെതിരെ പോവുന്നതുപോലെ മുന്നോട്ട് ഓടി.

പ്രഗൃഹീതായുധാ യൌദ്ധുംക്രുദ്ധാഃ സമുപതസ്ഥിരേ താന്ദൃഷ്ട്വാ സമരേ ഭദ്രഃക്ഷുദ്രാനിവ ഹരിര്മൃഗാന്

അവർ ആയുധങ്ങൾ പിടിച്ച്, കോപത്തോടെ യുദ്ധത്തിനായി സമീപിച്ചു; അവരെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ കണ്ട ഭദ്രൻ, ഹരി കാട്ടുമൃഗങ്ങളെ നോക്കുന്നതുപോലെ അവരെ ചെറുതായി മാത്രം കണക്കാക്കി.

സാക്ഷാദ്രുദ്രതനുര്വീരോ വരവീരഗണാവൃതഃ അട്ടഹാസേന ഘോരേണ വ്യഷ്ടം ഭയദനിംദിതഃ

രുദ്രന്റെ സാക്ഷാൽ രൂപമായ ആ വീരൻ, ഉത്തമ വീരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഭയങ്കരമായ ഒരു ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഭയമില്ലാതെ അവിടെ അചഞ്ചലമായി നിന്നു.

തഥാ ശതമഖസ്യാപി സവജ്രോ ദക്ഷിണഃ കരഃ സിസൃക്ഷോരേവ ഉദ്വജ്രശ്ചിത്രീകൃത ഇവാഭവത്

അങ്ങനെ ശതമുഖന്റെ വലതുകൈ, വജ്രം പിടിച്ചിരുന്നിട്ടും, അടി കൊടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, വജ്രം കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചതുപോലെ തിളങ്ങി കാണപ്പെട്ടു.

അന്യേഷാമപി സര്വേഷാം സരക്താ അപി ബാഹവഃ അലസാനാമിവാരംഭാസ്താദൃശാഃ പ്രതിയാംത്യുത

മറ്റുള്ളവരുടെ കൈകൾ രക്തം കറക്കിയിരുന്നെങ്കിലും, ആൾക്കാർക്ക് ഉത്സാഹം ഇല്ലാത്തതുപോലെ, അവയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞു, മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ അവയുടെ ശ്രമം തളർന്നു പോയി.

ഏവം ഭഗവതാ തേന വ്യാഹതാശേഷവൈഭവാത് അമരാഃ സമരേ തസ്യ പുരതഃ സ്ഥാതുമക്ഷമാഃ

അങ്ങനെ ആ ഭഗവാന്റെ ശക്തിയിൽ അവരുടെ മുഴുവൻ മഹത്വവും തകർന്ന്, അമരന്മാർ യുദ്ധഭൂമിയിൽ അവന്റെ മുന്നിൽ നിലകൊള്ളാൻ കഴിയാതെ പോയി.

സ്തബ്ധൈരവയവൈരേവ ദുദ്രുവുര്ഭയവിഹ്വലാഃ സ്ഥിതിം ച ചക്രിരേ യുദ്ധേ വീരതേജോഭയാകുലാഃ

ഭയത്തിൽ വിറയുന്ന ശരീരഭാഗങ്ങളോടെ അവർ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു; യുദ്ധത്തിന്റെ കലഹത്തിൽ വീരതയും തേജസ്സും കൊണ്ട് അവരെ പിടിച്ചിരുത്തി.