ശിവപുരാണമ്

തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ സ വീരോ ഗണകുഞ്ജരഃ ആരുരോഹ രഥം ദിവ്യമനുഗൃഹ്യ പിതാമഹമ്

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ആ വീരനായ ഗണനായകനായ ആനപോലുള്ളവൻ, പിതാമഹനിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച ദിവ്യരഥത്തിൽ കയറി.

തഥാ രഥവരേ തസ്മിന്സ്ഥിതേ ബ്രഹ്മണി സാരഥൌ ഭദ്രസ്യ വവൃധേ ലക്ഷ്മീ രുദ്രസ്യേവ പുരദ്വിഷഃ

അങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവു സാരഥിയായി ആ ഉത്തമരഥത്തിൽ നിന്നപ്പോൾ, ഭദ്രന്റെ ഭാഗ്യം വർദ്ധിച്ചു, നഗരങ്ങളോട് വൈരമായ രുദ്രനു സംഭവിച്ചപോലെ.

തതഃ ശംഖവരം ദീപ്തം പൂര്ണചംദ്രസമപ്രഭമ് പ്രദധ്മൌ വദനേ കൃത്വാ ഭാനുകംപോ മഹാബലഃ

അപ്പോൾ മഹാബലശാലിയായ ഭാനുകമ്പൻ, പൂർണ്ണചന്ദ്രനുപോലെ പ്രകാശമുള്ള ഉജ്ജ്വലമായ ശംഖം വായ്ക്ക് ചേർത്ത് ഊതി.

തസ്യ ശംഖസ്യ തം നാദം ഭിന്നസാരസസന്നിഭമ് ശ്രുത്വാ ഭയേന ദേവാനാം ജജ്വാല ജഠരാനലഃ

ആ ശംഖത്തിന്റെ ശബ്ദം, തൂണ്ടുകൾ പൊട്ടുന്നപോലുള്ളത്, ദേവന്മാർ ഭയത്തോടെ കേട്ടപ്പോൾ അവരുടെ വയറിനുള്ളിലെ അഗ്‌നി ജ്വലിച്ചു.

യക്ഷവിദ്യാധരാഹീന്ദ്രൈഃ സിദ്ധൈര്യുദ്ധദിദൃക്ഷുഭിഃ ക്ഷണേന നിബഡീഭൂതാഃ സാകാശവിവരാ ദിശാഃ

യക്ഷന്മാരും വിദ്യാധരന്മാരും പാമ്പ് രാജാക്കന്മാരും സിദ്ധന്മാരും യുദ്ധം കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ഒരു നിമിഷത്തിൽ ദിശകൾ നിറഞ്ഞു.

തതഃ ശാര്ങ്ഗേണ ചാപാങ്കാത്സ നാരായണനീരദഃ മഹതാ ബാണവര്ഷേണ തുതോദ ഗണഗോവൃഷമ്

അപ്പോൾ മഴമേഘംപോലുള്ള നിറമുള്ള നാരായണൻ, ശാർംഗം എന്ന വില്ലിൽ നിന്ന് വലിയ അമ്പ് മഴയാൽ ഗണങ്ങളുടെ കാളയെ തുളച്ചു.

തം ദൃഷ്ട്വാ വിഷ്ണുമായാംതം ശതധാ ബാണവര്ഷിണമ് സ ചാദദേ ധനുര്ജൈത്രം ഭദ്രോ ബാണസഹസ്രമുക്

വിഷ്ണു തന്റെ ശക്തി പ്രകടിപ്പിച്ച് നൂറുകണക്കിന് അമ്പുകൾ മഴപോലെ പൊഴിക്കുന്നതു കണ്ടു, ഭദ്രൻ ജയവില്ലും ആയിരം അമ്പുകളും എടുത്തു.

സമാദായ ച തദ്ദിവ്യം ധനുസ്സമരഭൈരവമ് ശനൈര്വിസ്ഫാരയാമാസ മേരും ധനുരിവേശ്വരഃ

അവൻ ആ ദിവ്യവും ഭയാനകവുമായ വില്ല് എടുത്ത്, ഇശ്വരൻ മേരുപർവതത്തെ വില്ലുപോലെ വലിക്കുന്നതുപോലെ, ശാന്തമായി വലിച്ചു.

തസ്യ വിസ്ഫാര്യമാണസ്യ ധനുഷോ ഽഭൂന്മഹാസ്വനഃ തേന സ്വനേന മഹതാ പൃഥിവീം സമകംപയത്

അവൻ വില്ല് വലിച്ചപ്പോൾ വലിയൊരു ശബ്ദം ഉയർന്നു, ആ മഹത്തായ ശബ്ദം കൊണ്ട് ഭൂമി കുലുങ്ങി.

തതഃ ശരവരം ഘോരം ദീപ്തമാശീവിഷോപമമ് ജഗ്രാഹ ഗണപഃ ശ്രീമാന്സ്വയമുഗ്രപരാക്രമഃ

അപ്പോൾ ഉഗ്രവീര്യശാലിയായ ഗണപതി, വിഷമുള്ള പാമ്പുപോലെ ദഹിക്കുന്ന ഒരു ഭയങ്കരമായ അമ്പ് എടുത്തു.

ബാണോദ്ധാരേ ഭുജോ ഹ്യസ്യ തൂണീവദനസംഗതഃ പ്രത്യദൃശ്യത വല്മീകം വിവേക്ഷുരിവ പന്നഗഃ

അമ്പ് വലിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ കൈ, തൂണിയുമായി ചേർന്ന്, പാമ്പ് താന്ന് പുറത്തുവരുന്നതുപോലെ തോന്നിച്ചു.

സമുദ്ധൃതഃ കരേ തസ്യ തത്ക്ഷണം രുരുചേ ശരേഃ മഹാഭുജംഗസംദഷ്ടോ യഥാ ബാലഭുജങ്ഗമഃ

അവന്റെ കൈയിൽ അമ്പ് ഉയർത്തിയപ്പോൾ, വലിയ പാമ്പ് കൊത്തിയ കുഞ്ഞുപാമ്പുപോലെ അതു പ്രകാശിച്ചു.

ശരേണ ഘനതീവ്രേണ ഭദ്രോ രുദ്രപരാക്രമഃ വിവ്യാധ കുപിതോ ഗാഢം ലലാടേ വിഷ്ണുമവ്യയമ്

ശക്തിയേറിയ ഒരു അമ്പ് കൊണ്ട്, രുദ്രന്റെ വീര്യത്തോടെ ഭദ്രൻ, കോപത്തോടെ, അക്ഷയം ആയ വിഷ്ണുവിന്റെ നെറ്റിയിൽ കയറ്റി.

ലലാടേ ഽഭിഹിതോ വിഷ്ണുഃ പൂര്വമേവാവമാനിതഃ ചുകോപ ഗണപേംദ്രായ മൃഗേംദ്രായേവ ഗോവൃഷഃ

നെറ്റിയിൽ അടിയേറ്റ വിഷ്ണു, മുമ്പ് അപമാനിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, ഗണപതിയോട് കാളി സിംഹത്തോട് കോപിക്കുന്നതുപോലെ കോപിച്ചു.

തതസ്ത്വശനികല്പേന ക്രൂരാസ്യേന മഹേഷുണാ വിവ്യാധ ഗണരാജസ്യ ഭുജേ ഭുജഗസന്നിഭേ

അപ്പോൾ, ക്രൂരമായ മുഖത്തോടും ഉഗ്രമായ അമ്പുമായി, വിഷ്ണു, മിന്നലുപോലെ, ഗണരാജാവിന്റെ പാമ്പുപോലുള്ള ഭുജത്തിൽ കയറ്റി.

സോ ഽപി തസ്യ ഭുജേ ഭൂയഃ സൂര്യായുതസമപ്രഭമ് വിസസര്ജ ശരം വേഗാദ്വീരഭദ്രോ മഹാബലഃ

അതിനു മറുപടിയായി, മഹാബലശാലിയായ വീരഭദ്രൻ, പത്തു ആയിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലുള്ള പ്രകാശമുള്ള അമ്പ് അതിവേഗത്തിൽ അവന്റെ ഭുജത്തിലേക്ക് വിട്ടു.

സ ച വിഷ്ണുഃ പുനര്ഭദ്രം ഭദ്രോ വിഷ്ണും തഥാ പുനഃ സ ച തം സ ച തം വിപ്രാശ്ശരൈസ്താവനുജഘ്നതുഃ

അപ്പോൾ വിഷ്ണു വീണ്ടും ഭദ്രനെ അമ്പുകൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു, ഭദ്രനും വിഷ്ണുവിനെ അങ്ങനെ തന്നെ തിരിച്ചാക്രമിച്ചു; അങ്ങനെ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, അവർ തമ്മിൽ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് പോരാടിച്ചു.

തയോഃ പരസ്പരം വേഗാച്ഛരാനാശു വിമുംചതോഃ ദ്വയോസ്സമഭവദ്യുദ്ധം തുമുലം രോമഹര്ഷണമ്

അവരിരുവരും വേഗത്തിൽ അമ്പുകൾ പരസ്പരം വിട്ടപ്പോൾ, അവർക്കിടയിൽ ഒരു ഭയങ്കരവും രോമാഞ്ചം ഉണർത്തുന്നതുമായ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു.

തദ്ദൃഷ്ട്വാ തുമുലം യുദ്ധം തയോരേവ പരസ്പരമ് ഹാഹാകാരോ മഹാനാസീദാകാശേ ഖേചരേരിതഃ

അവരുടെ ആ ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം കണ്ടു, ആകാശത്തിൽ ദേവതകൾ 'അയ്യോ!' എന്ന് വിളിച്ചുയർത്തിയ വലിയ ഒരു കുരുക്ഷേത്രം ഉയർന്നു.

തതസ്ത്വനലതുംഡേന ശരേണാദിത്യവര്ചസാ വിവ്യാധ സുദൃഢം ഭദ്രോ വിഷ്ണോര്മഹതി വക്ഷസി

അപ്പോൾ ഭദ്രൻ, അഗ്നിയുടെ നാവുപോലെയുള്ള ദഹനശക്തിയുള്ള ഒരു അമ്പുകൊണ്ട്, വിഷ്ണുവിന്റെ വിശാലമായ നെഞ്ചിൽ ഉറപ്പോടെ അടി ചെയ്തു.

സ തു തീവ്രപ്രപാതേന ശരേണ ദൃഢമാഹതഃ മഹതീം രുജമാസാദ്യ നിപപാത വിമോഹിതഃ

ആ അമ്പ് അതിവേഗത്തിൽ വീണു, വിഷ്ണു അതിന്റെ ശക്തിയിൽ കനത്ത വേദന അനുഭവിച്ച്, ബോധംകെട്ട് നിലത്തുവീണു.

പുനഃ ക്ഷണാദിവോത്ഥായ ലബ്ധസംജ്ഞസ്തദാ ഹരിഃ സര്വാണ്യപി ച ദിവ്യാസ്ത്രാണ്യഥൈനം പ്രത്യവാസൃജത്

എങ്കിലും, ഒരു നിമിഷം കഴിഞ്ഞ് ബോധം തിരിച്ചുവന്ന ഹരി എഴുന്നേറ്റ്, തന്റെ എല്ലാ ദിവ്യായുധങ്ങളും ഭദ്രനു നേരെ വിട്ടു.

സ ച വിഷ്ണുര്ധനുര്മുക്താന്സര്വാഞ്ഛര്വചമൂപതിഃ സഹസാ വാരയാമാസ ഘോരൈഃ പ്രതിശരൈഃ ശരാന്

അപ്പോൾ വിഷ്ണു, അമ്പുകളുടെ സേനാപതി, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന പ്രത്യമ്പുകളാൽ അവിടെ വിട്ട എല്ലാ അമ്പുകളും ഉടൻ തടഞ്ഞു.

തതോ വിഷ്ണുസ്സ്വനാമാംകം ബാണമവ്യാഹതം ക്വചിത് സസര്ജ ക്രോധരക്താ ക്ഷസ്തമുദ്ദിശ്യ ഗണേശ്വരമ് തം ബാണം ബാണവര്യേണ ഭദ്രോ ഭദ്രാഹ്വയേണ തു

അതിനുശേഷം വിഷ്ണു, കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച്, തന്റെ പേരിട്ട ഒരു അമ്പ് തടസ്സമില്ലാതെ ഗണപതിയെ ലക്ഷ്യമാക്കി വിട്ടു; എന്നാൽ ഭദ്രൻ, ഭദ്രാഹ്വയ എന്ന തന്റെ ഉത്തമമായ അമ്പുകൊണ്ട് അതിനെ പ്രതിരോധിച്ചു.

അപ്രാപ്തമേവ ഭഗവാഞ്ചിച്ഛേദ ശതധാ പഥി അഥൈകേനേഷുണാ ശാര്ങ്ഗം ദ്വാഭ്യാം പക്ഷൌ ഗരുത്മതഃ

അമ്പ് ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുന്നതിന് മുമ്പേ, ഭഗവാൻ അതിനെ വഴിമധ്യേ നൂറായി വെട്ടി; പിന്നെ, ഒരു അമ്പുകൊണ്ട് ശാരംഗം വെട്ടി, രണ്ടാമ്ബുകൊണ്ട് ഗരുഡന്റെ ഇരുകൂറ്റൻ ചിറകുകളും വെട്ടി.

നിമേഷാദേവ ചിച്ഛേദ തദദ്ഭുതമിവാഭവത് തതോ യോഗബലാദ്വിഷ്ണുര്ദേഹാദ്ദേവാന്സുദാരുണാന്

അവയെ ഒറ്റ നിമിഷത്തിൽ വെട്ടിമുറിച്ചപ്പോൾ അതൊരു അത്ഭുതം പോലെ തോന്നി; പിന്നെ യോഗശക്തിയാൽ വിഷ്ണു തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഭയങ്കര ദേവന്മാരെ പുറത്തുവിട്ടു.

ശംഖചക്രഗദാഹസ്താന് വിസസര്ജ സഹസ്രശഃ സര്വാംസ്താന്ക്ഷണമാത്രേണ ത്രൈപുരാനിവ ശംകരഃ

അവർ കൈകളിൽ ശംഖും ചക്രവും ഗദയും പിടിച്ച് ആയിരക്കണക്കിനായി പുറത്ത് വന്നു; പക്ഷേ, ഭദ്രൻ അവരെല്ലാം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ശങ്കരൻ ത്രിപുരയെ ദഹിപ്പിച്ചപോലെ ദഹിപ്പിച്ചു.

നിര്ദദാഹ മഹാബാഹുര്നേത്രസൃഷ്ടേന വഹ്നിനാ തതഃ ക്രുദ്ധതരോ വിഷ്ണുശ്ചക്രമുദ്യമ്യ സത്വരഃ

ശക്തിയുള്ള ഭദ്രൻ കണ്ണിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്ന അഗ്നിയിൽ അവരെ ദഹിപ്പിച്ചു; അതിനുശേഷം വിഷ്ണു അതിലും കൂടുതൽ കോപത്തോടെ ചക്രം ഉയർത്തി.

തസ്മിന്വീരോ സമുത്സ്രഷ്ടും തദാനീമുദ്യതോ ഽഭവത് തം ദൃഷ്ട്വാ ചക്രമുദ്യമ്യ പുരതഃ സമുപസ്ഥിതമ്

അപ്പോൾ ആ വീരൻ ചക്രം എറിയാൻ തയ്യാറായി; മുന്നിൽ ചക്രം ഉയർത്തിയ നിലയിൽ കാണുമ്പോൾ—