ശിവപുരാണമ്

തമീദൃശമവജ്ഞാതം ദൃഷ്ട്വാ വൈ സൂര്യസംഭവമ് വിഷ്ണുഃ പരമസംക്രുദ്ധോ യുദ്ധായാഭവദുദ്യതഃ

സൂര്യൻമകനായവൻ ഇങ്ങനെ അപമാനിതനായത് കണ്ടപ്പോൾ, വിഷ്ണു അത്യന്തം കോപത്തോടെ യുദ്ധത്തിന് തയാറായി.

തമുവാഹ മഹാവേഗാത്സ്കന്ധേന നതസംധിനാ സര്വേഷാം വയസാം രാജാ ഗരുഡഃ പന്നഗാശനഃ

പിന്നീട് പന്നഗഭക്ഷകനായ ഗരുഡൻ, വേഗത്തിൽ വളഞ്ഞ കൈകഴുത്തോടെ, എല്ലാ ജീവികളിലും പ്രായം കൂടിയവനായി, അവനെ തോളിൽ ഇരുത്തി കൊണ്ടുപോയി.

ദേവാശ്ച ഹതശിഷ്ടാ യേ ദേവരാജപുരോഗമാഃ പ്രചക്രുസ്തസ്യ സാഹായ്യം പ്രാണാംസ്ത്യക്തുമിവോദ്യതാഃ

ദേവരാജാവിനെ മുന്നിൽ നിർത്തി, രക്ഷപ്പെട്ട ദേവന്മാർ അവനെ സഹായിക്കാൻ, ജീവൻ പോലും ത്യജിക്കാൻ തയ്യാറായി മുന്നോട്ട് വന്നു.

വിഷ്ണുനാ സഹിതാന്ദേവാന്മൃഗേന്ദ്രഃ ക്രോഷ്ടുകാനിവ ദൃഷ്ട്വാ ജഹാസ ഭൂതേന്ദ്രോ മൃഗേന്ദ്ര ഇവ വിവ്യഥഃ

വിഷ്ണുവിനൊപ്പം ദേവന്മാരെ കണ്ടപ്പോൾ, ഭൂതങ്ങളുടെ പ്രഭു, സിംഹം കുരങ്ങുകളെ കാണുമ്പോലെ, ചിരിച്ചു, അലക്ഷ്യമായി നിന്നു.

തസ്മിന്നവസരേ വ്യോമ്നി സമാവിരഭവദ്രഥഃ സഹസ്രസൂര്യസംകാശശ്ചാരുചീരവൃഷധ്വജഃ

അപ്പോൾ ആകാശത്ത് ആയിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള, മനോഹരമായ പതാകകളും കാളചിഹ്നവും ഉള്ള രഥം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

അശ്വരത്നദ്വയോദാരോ രഥചക്രചതുഷ്ടയഃ സഞ്ചിതാനേകദിവ്യാസ്ത്രശസ്ത്രരത്നപരിഷ്കൃതഃ

രണ്ടു ദിവ്യകുതിരകളാൽ വലിച്ച, നാലുചക്രങ്ങളുള്ള, അനേകം ദൈവാസ്ത്രങ്ങളും രത്നശസ്ത്രങ്ങളും അലങ്കരിച്ച രഥമായിരുന്നു അത്.

തസ്യാപി രഥവര്യസ്യ സ്യാത്സ ഏവ ഹി സാരഥിഃ യഥാ ച ത്രൈപുരേ യുദ്ധേ പൂര്വം ശാര്വരഥേ സ്ഥിതഃ

ആ ശ്രേഷ്ഠമായ രഥത്തിന്, മുമ്പ് ത്രിപുരയെതിരായ യുദ്ധത്തിൽ ഇരുണ്ട രഥത്തിൽ നിന്നു നിന്നതുപോലെ, അതേ സാരഥിയെ നിയോഗിച്ചു.

സ തം രഥവരം ബ്രഹ്മാ ശാസനാദേവ ശൂലിനഃ ഹരേസ്സമീപമാനീയ കൃതാഞ്ജലിരഭാഷത

ശൂലധാരിയുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ബ്രഹ്മാവ് ആ ശ്രേഷ്ഠരഥം ഹരിയുടെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന്, കയ്യുകൂപ്പി പറഞ്ഞു.

ഭഗവന്ഭദ്ര ഭദ്രാംഗ ഭഗവാനിന്ദുഭൂഷണഃ ആജ്ഞാപയതി വീരസ്ത്വാം രഥമാരോഢുമവ്യയഃ

'ഭദ്രാ, ഭദ്രരൂപനായ മഹാനേ, ചന്ദ്രഭൂഷിതനായ ഭഗവാൻ നിന്നെ, വീരനായ നീ, അക്ഷയരഥത്തിൽ കയറാൻ ആജ്ഞാപിക്കുന്നു.'

രേഭ്യാശ്രമസമീപസ്ഥസ്ത്ര്യംബകോ ഽംബികയാ സഹ സമ്പശ്യതേ മഹാബാഹോ ദുസ്സഹം തേ പരാക്രമമ്

മഹാബാഹുവായവനേ, മഹർഷിമാരുടെ ആശ്രമത്തിന് സമീപം, മൂന്നുകണ്ണനായ ശിവനും അമ്മികയും ചേർന്ന് നിന്റെ അതികഠിനമായ വീര്യത്തെ നോക്കി നിന്നു.

തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ സ വീരോ ഗണകുഞ്ജരഃ ആരുരോഹ രഥം ദിവ്യമനുഗൃഹ്യ പിതാമഹമ്

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ആ വീരനായ ഗണനായകനായ ആനപോലുള്ളവൻ, പിതാമഹനിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച ദിവ്യരഥത്തിൽ കയറി.

തഥാ രഥവരേ തസ്മിന്സ്ഥിതേ ബ്രഹ്മണി സാരഥൌ ഭദ്രസ്യ വവൃധേ ലക്ഷ്മീ രുദ്രസ്യേവ പുരദ്വിഷഃ

അങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവു സാരഥിയായി ആ ഉത്തമരഥത്തിൽ നിന്നപ്പോൾ, ഭദ്രന്റെ ഭാഗ്യം വർദ്ധിച്ചു, നഗരങ്ങളോട് വൈരമായ രുദ്രനു സംഭവിച്ചപോലെ.

തതഃ ശംഖവരം ദീപ്തം പൂര്ണചംദ്രസമപ്രഭമ് പ്രദധ്മൌ വദനേ കൃത്വാ ഭാനുകംപോ മഹാബലഃ

അപ്പോൾ മഹാബലശാലിയായ ഭാനുകമ്പൻ, പൂർണ്ണചന്ദ്രനുപോലെ പ്രകാശമുള്ള ഉജ്ജ്വലമായ ശംഖം വായ്ക്ക് ചേർത്ത് ഊതി.

തസ്യ ശംഖസ്യ തം നാദം ഭിന്നസാരസസന്നിഭമ് ശ്രുത്വാ ഭയേന ദേവാനാം ജജ്വാല ജഠരാനലഃ

ആ ശംഖത്തിന്റെ ശബ്ദം, തൂണ്ടുകൾ പൊട്ടുന്നപോലുള്ളത്, ദേവന്മാർ ഭയത്തോടെ കേട്ടപ്പോൾ അവരുടെ വയറിനുള്ളിലെ അഗ്‌നി ജ്വലിച്ചു.

യക്ഷവിദ്യാധരാഹീന്ദ്രൈഃ സിദ്ധൈര്യുദ്ധദിദൃക്ഷുഭിഃ ക്ഷണേന നിബഡീഭൂതാഃ സാകാശവിവരാ ദിശാഃ

യക്ഷന്മാരും വിദ്യാധരന്മാരും പാമ്പ് രാജാക്കന്മാരും സിദ്ധന്മാരും യുദ്ധം കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ഒരു നിമിഷത്തിൽ ദിശകൾ നിറഞ്ഞു.

തതഃ ശാര്ങ്ഗേണ ചാപാങ്കാത്സ നാരായണനീരദഃ മഹതാ ബാണവര്ഷേണ തുതോദ ഗണഗോവൃഷമ്

അപ്പോൾ മഴമേഘംപോലുള്ള നിറമുള്ള നാരായണൻ, ശാർംഗം എന്ന വില്ലിൽ നിന്ന് വലിയ അമ്പ് മഴയാൽ ഗണങ്ങളുടെ കാളയെ തുളച്ചു.

തം ദൃഷ്ട്വാ വിഷ്ണുമായാംതം ശതധാ ബാണവര്ഷിണമ് സ ചാദദേ ധനുര്ജൈത്രം ഭദ്രോ ബാണസഹസ്രമുക്

വിഷ്ണു തന്റെ ശക്തി പ്രകടിപ്പിച്ച് നൂറുകണക്കിന് അമ്പുകൾ മഴപോലെ പൊഴിക്കുന്നതു കണ്ടു, ഭദ്രൻ ജയവില്ലും ആയിരം അമ്പുകളും എടുത്തു.

സമാദായ ച തദ്ദിവ്യം ധനുസ്സമരഭൈരവമ് ശനൈര്വിസ്ഫാരയാമാസ മേരും ധനുരിവേശ്വരഃ

അവൻ ആ ദിവ്യവും ഭയാനകവുമായ വില്ല് എടുത്ത്, ഇശ്വരൻ മേരുപർവതത്തെ വില്ലുപോലെ വലിക്കുന്നതുപോലെ, ശാന്തമായി വലിച്ചു.

തസ്യ വിസ്ഫാര്യമാണസ്യ ധനുഷോ ഽഭൂന്മഹാസ്വനഃ തേന സ്വനേന മഹതാ പൃഥിവീം സമകംപയത്

അവൻ വില്ല് വലിച്ചപ്പോൾ വലിയൊരു ശബ്ദം ഉയർന്നു, ആ മഹത്തായ ശബ്ദം കൊണ്ട് ഭൂമി കുലുങ്ങി.

തതഃ ശരവരം ഘോരം ദീപ്തമാശീവിഷോപമമ് ജഗ്രാഹ ഗണപഃ ശ്രീമാന്സ്വയമുഗ്രപരാക്രമഃ

അപ്പോൾ ഉഗ്രവീര്യശാലിയായ ഗണപതി, വിഷമുള്ള പാമ്പുപോലെ ദഹിക്കുന്ന ഒരു ഭയങ്കരമായ അമ്പ് എടുത്തു.

ബാണോദ്ധാരേ ഭുജോ ഹ്യസ്യ തൂണീവദനസംഗതഃ പ്രത്യദൃശ്യത വല്മീകം വിവേക്ഷുരിവ പന്നഗഃ

അമ്പ് വലിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ കൈ, തൂണിയുമായി ചേർന്ന്, പാമ്പ് താന്ന് പുറത്തുവരുന്നതുപോലെ തോന്നിച്ചു.

സമുദ്ധൃതഃ കരേ തസ്യ തത്ക്ഷണം രുരുചേ ശരേഃ മഹാഭുജംഗസംദഷ്ടോ യഥാ ബാലഭുജങ്ഗമഃ

അവന്റെ കൈയിൽ അമ്പ് ഉയർത്തിയപ്പോൾ, വലിയ പാമ്പ് കൊത്തിയ കുഞ്ഞുപാമ്പുപോലെ അതു പ്രകാശിച്ചു.

ശരേണ ഘനതീവ്രേണ ഭദ്രോ രുദ്രപരാക്രമഃ വിവ്യാധ കുപിതോ ഗാഢം ലലാടേ വിഷ്ണുമവ്യയമ്

ശക്തിയേറിയ ഒരു അമ്പ് കൊണ്ട്, രുദ്രന്റെ വീര്യത്തോടെ ഭദ്രൻ, കോപത്തോടെ, അക്ഷയം ആയ വിഷ്ണുവിന്റെ നെറ്റിയിൽ കയറ്റി.

ലലാടേ ഽഭിഹിതോ വിഷ്ണുഃ പൂര്വമേവാവമാനിതഃ ചുകോപ ഗണപേംദ്രായ മൃഗേംദ്രായേവ ഗോവൃഷഃ

നെറ്റിയിൽ അടിയേറ്റ വിഷ്ണു, മുമ്പ് അപമാനിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, ഗണപതിയോട് കാളി സിംഹത്തോട് കോപിക്കുന്നതുപോലെ കോപിച്ചു.

തതസ്ത്വശനികല്പേന ക്രൂരാസ്യേന മഹേഷുണാ വിവ്യാധ ഗണരാജസ്യ ഭുജേ ഭുജഗസന്നിഭേ

അപ്പോൾ, ക്രൂരമായ മുഖത്തോടും ഉഗ്രമായ അമ്പുമായി, വിഷ്ണു, മിന്നലുപോലെ, ഗണരാജാവിന്റെ പാമ്പുപോലുള്ള ഭുജത്തിൽ കയറ്റി.

സോ ഽപി തസ്യ ഭുജേ ഭൂയഃ സൂര്യായുതസമപ്രഭമ് വിസസര്ജ ശരം വേഗാദ്വീരഭദ്രോ മഹാബലഃ

അതിനു മറുപടിയായി, മഹാബലശാലിയായ വീരഭദ്രൻ, പത്തു ആയിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലുള്ള പ്രകാശമുള്ള അമ്പ് അതിവേഗത്തിൽ അവന്റെ ഭുജത്തിലേക്ക് വിട്ടു.

സ ച വിഷ്ണുഃ പുനര്ഭദ്രം ഭദ്രോ വിഷ്ണും തഥാ പുനഃ സ ച തം സ ച തം വിപ്രാശ്ശരൈസ്താവനുജഘ്നതുഃ

അപ്പോൾ വിഷ്ണു വീണ്ടും ഭദ്രനെ അമ്പുകൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു, ഭദ്രനും വിഷ്ണുവിനെ അങ്ങനെ തന്നെ തിരിച്ചാക്രമിച്ചു; അങ്ങനെ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, അവർ തമ്മിൽ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് പോരാടിച്ചു.

തയോഃ പരസ്പരം വേഗാച്ഛരാനാശു വിമുംചതോഃ ദ്വയോസ്സമഭവദ്യുദ്ധം തുമുലം രോമഹര്ഷണമ്

അവരിരുവരും വേഗത്തിൽ അമ്പുകൾ പരസ്പരം വിട്ടപ്പോൾ, അവർക്കിടയിൽ ഒരു ഭയങ്കരവും രോമാഞ്ചം ഉണർത്തുന്നതുമായ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു.

തദ്ദൃഷ്ട്വാ തുമുലം യുദ്ധം തയോരേവ പരസ്പരമ് ഹാഹാകാരോ മഹാനാസീദാകാശേ ഖേചരേരിതഃ

അവരുടെ ആ ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം കണ്ടു, ആകാശത്തിൽ ദേവതകൾ 'അയ്യോ!' എന്ന് വിളിച്ചുയർത്തിയ വലിയ ഒരു കുരുക്ഷേത്രം ഉയർന്നു.