ശിവപുരാണമ്

തച്ച വിധ്വസ്തകലശം ഭഗ്നയൂപം ഗതോത്സവമ് പ്രദീപിതമഹാശാലം പ്രഭിന്നദ്വാരതോരണമ്

ആ യജ്ഞസ്ഥലം മുഴുവനും നശിച്ചു; കലശങ്ങൾ ചിതറിപ്പോയി, യൂപങ്ങൾ തകർന്ന്, ഉത്സവം അവസാനിച്ചു, വലിയ മണ്ഡപം കത്തിച്ചു, കവാടങ്ങളും തോറണങ്ങളും തകർന്നു.

ഉത്പാടിതസുരാനീകം ഹന്യമാനം തപോധനമ് പ്രശാന്തബ്രഹ്മനിര്ഘോഷം പ്രക്ഷീണജനസംചയമ്

ദേവസേന തകർന്ന്, തപസ്സുകാരെ കൊല്ലപ്പെടുകയും, ബ്രഹ്മഘോഷം നിശ്ശബ്ദമാവുകയും, ആളുകളുടെ കൂട്ടം കുറയുകയും ചെയ്തു.

ക്രന്ദമാനാതുരസ്ത്രീകം ഹതാശേഷപരിച്ഛദമ് ശൂന്യാരണ്യനിഭം ജജ്ഞേ യജ്ഞവാടം തദാര്ദിതമ്

ആ ദുരന്തം ബാധിച്ച യാഗശാല, മുഴുവൻ സേവകരും കൊല്ലപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, വിലപിക്കുന്ന സ്ത്രീകളാൽ നിറഞ്ഞു, ശൂന്യമായ കാടുപോലെയായി.

ശൂലവേഗപ്രരുഗ്ണാശ്ച ഭിന്നബാഹൂരുവക്ഷസഃ വിനികൃത്തോത്തമാംഗാശ്ച പേതുരുര്വ്യാം സുരോത്തമാഃ

ശൂലത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ ഭയങ്കരമായി കൈകളും തോളുകളും നെഞ്ചും തകർന്ന ദേവന്മാർ, തലകൾ വേർപെട്ട് ഭൂമിയിൽ വീണു.

ഹതേഷു തേഷു ദേവേഷു പതിതേഷുഃ സഹസ്രശഃ പ്രവിവേശ ഗണേശാനഃ ക്ഷണാദാഹവനീയകമ്

ആയിരക്കണക്കിന് ദേവന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ട് വീണപ്പോൾ, ഗണപതിയുടെ അധിപൻ ഉടൻ യാഗാഗ്നിയിൽ പ്രവേശിച്ചു.

പ്രവിഷ്ടമഥ തം ദൃഷ്ട്വാ ഭദ്രം കാലാഗ്നിസംനിഭമ് ദുദ്രാവ മരണാദ്ഭീതോ യജ്ഞോ മൃഗവപുര്ധരഃ

ആ ഭയങ്കരൻ, കാലാഗ്നിപോലെയുള്ളവൻ, അകത്തേക്ക് കടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, യാഗം മരണഭയത്തിൽ കുരങ്ങിന്റെ രൂപം എടുത്ത് ഓടി.

സ വിസ്ഫാര്യ മഹച്ചാപം ദൃഢജ്യാഘോഷണഭീഷണമ് ഭദ്രസ്തമഭിദുദ്രാവ വിക്ഷിപന്നേവ സായകാന്

പിന്നീട് ഭദ്രൻ, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദത്തോടെ വലിയ വില്ല് കെട്ടി, അമ്പുകൾ പ്രയോഗിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ പിന്തുടർന്നു.

ആകര്ണപൂര്ണമാകൃഷ്ടം ധനുരമ്ബുദസംനിഭമ് നാദയാമാസ ച ജ്യാം ദ്യാം ഖം ച ഭൂമിം ച സര്വശഃ

കാതുവരെ വലിച്ച വില്ല് ഇടിമുഴങ്ങുപോലെയുള്ള ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി, ആ വില്ലിന്റെ നൂൽ ആകാശത്തിലും അന്തരീക്ഷത്തിലും ഭൂമിയിലുമെങ്ങും മുഴങ്ങിച്ചു.

തമുപശ്രിത്യ സന്നാദം ഹതോ ഽസ്മീത്യേവ വിഹ്വലമ് ശരണാര്ധേന വക്രേണ സ വീരോ ഽധ്വരപൂരുഷമ്

ആ ഭയങ്കരമായ ശബ്ദം കേട്ട്, 'ഞാൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു' എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട്, അലയുന്ന യാഗപുരുഷനെ ആ വീരൻ വളഞ്ഞ അർദ്ധശരത്തോടെ തുളച്ചു.

മഹാഭയസ്ഖലത്പാദം വേപന്തം വിഗതത്വിഷമ് മൃഗരൂപേണ ധാവന്തം വിശിരസ്കം തദാകരോത്

വലിയ ഭയത്തിൽ കാലുകൾ തളർന്നു, വിറച്ച്, പ്രകാശം ഇല്ലാതായി, മൃഗരൂപത്തിൽ തലകെട്ട് ഓടി.

തമീദൃശമവജ്ഞാതം ദൃഷ്ട്വാ വൈ സൂര്യസംഭവമ് വിഷ്ണുഃ പരമസംക്രുദ്ധോ യുദ്ധായാഭവദുദ്യതഃ

സൂര്യൻമകനായവൻ ഇങ്ങനെ അപമാനിതനായത് കണ്ടപ്പോൾ, വിഷ്ണു അത്യന്തം കോപത്തോടെ യുദ്ധത്തിന് തയാറായി.

തമുവാഹ മഹാവേഗാത്സ്കന്ധേന നതസംധിനാ സര്വേഷാം വയസാം രാജാ ഗരുഡഃ പന്നഗാശനഃ

പിന്നീട് പന്നഗഭക്ഷകനായ ഗരുഡൻ, വേഗത്തിൽ വളഞ്ഞ കൈകഴുത്തോടെ, എല്ലാ ജീവികളിലും പ്രായം കൂടിയവനായി, അവനെ തോളിൽ ഇരുത്തി കൊണ്ടുപോയി.

ദേവാശ്ച ഹതശിഷ്ടാ യേ ദേവരാജപുരോഗമാഃ പ്രചക്രുസ്തസ്യ സാഹായ്യം പ്രാണാംസ്ത്യക്തുമിവോദ്യതാഃ

ദേവരാജാവിനെ മുന്നിൽ നിർത്തി, രക്ഷപ്പെട്ട ദേവന്മാർ അവനെ സഹായിക്കാൻ, ജീവൻ പോലും ത്യജിക്കാൻ തയ്യാറായി മുന്നോട്ട് വന്നു.

വിഷ്ണുനാ സഹിതാന്ദേവാന്മൃഗേന്ദ്രഃ ക്രോഷ്ടുകാനിവ ദൃഷ്ട്വാ ജഹാസ ഭൂതേന്ദ്രോ മൃഗേന്ദ്ര ഇവ വിവ്യഥഃ

വിഷ്ണുവിനൊപ്പം ദേവന്മാരെ കണ്ടപ്പോൾ, ഭൂതങ്ങളുടെ പ്രഭു, സിംഹം കുരങ്ങുകളെ കാണുമ്പോലെ, ചിരിച്ചു, അലക്ഷ്യമായി നിന്നു.

തസ്മിന്നവസരേ വ്യോമ്നി സമാവിരഭവദ്രഥഃ സഹസ്രസൂര്യസംകാശശ്ചാരുചീരവൃഷധ്വജഃ

അപ്പോൾ ആകാശത്ത് ആയിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള, മനോഹരമായ പതാകകളും കാളചിഹ്നവും ഉള്ള രഥം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

അശ്വരത്നദ്വയോദാരോ രഥചക്രചതുഷ്ടയഃ സഞ്ചിതാനേകദിവ്യാസ്ത്രശസ്ത്രരത്നപരിഷ്കൃതഃ

രണ്ടു ദിവ്യകുതിരകളാൽ വലിച്ച, നാലുചക്രങ്ങളുള്ള, അനേകം ദൈവാസ്ത്രങ്ങളും രത്നശസ്ത്രങ്ങളും അലങ്കരിച്ച രഥമായിരുന്നു അത്.

തസ്യാപി രഥവര്യസ്യ സ്യാത്സ ഏവ ഹി സാരഥിഃ യഥാ ച ത്രൈപുരേ യുദ്ധേ പൂര്വം ശാര്വരഥേ സ്ഥിതഃ

ആ ശ്രേഷ്ഠമായ രഥത്തിന്, മുമ്പ് ത്രിപുരയെതിരായ യുദ്ധത്തിൽ ഇരുണ്ട രഥത്തിൽ നിന്നു നിന്നതുപോലെ, അതേ സാരഥിയെ നിയോഗിച്ചു.

സ തം രഥവരം ബ്രഹ്മാ ശാസനാദേവ ശൂലിനഃ ഹരേസ്സമീപമാനീയ കൃതാഞ്ജലിരഭാഷത

ശൂലധാരിയുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ബ്രഹ്മാവ് ആ ശ്രേഷ്ഠരഥം ഹരിയുടെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന്, കയ്യുകൂപ്പി പറഞ്ഞു.

ഭഗവന്ഭദ്ര ഭദ്രാംഗ ഭഗവാനിന്ദുഭൂഷണഃ ആജ്ഞാപയതി വീരസ്ത്വാം രഥമാരോഢുമവ്യയഃ

'ഭദ്രാ, ഭദ്രരൂപനായ മഹാനേ, ചന്ദ്രഭൂഷിതനായ ഭഗവാൻ നിന്നെ, വീരനായ നീ, അക്ഷയരഥത്തിൽ കയറാൻ ആജ്ഞാപിക്കുന്നു.'

രേഭ്യാശ്രമസമീപസ്ഥസ്ത്ര്യംബകോ ഽംബികയാ സഹ സമ്പശ്യതേ മഹാബാഹോ ദുസ്സഹം തേ പരാക്രമമ്

മഹാബാഹുവായവനേ, മഹർഷിമാരുടെ ആശ്രമത്തിന് സമീപം, മൂന്നുകണ്ണനായ ശിവനും അമ്മികയും ചേർന്ന് നിന്റെ അതികഠിനമായ വീര്യത്തെ നോക്കി നിന്നു.

തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ സ വീരോ ഗണകുഞ്ജരഃ ആരുരോഹ രഥം ദിവ്യമനുഗൃഹ്യ പിതാമഹമ്

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ആ വീരനായ ഗണനായകനായ ആനപോലുള്ളവൻ, പിതാമഹനിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച ദിവ്യരഥത്തിൽ കയറി.

തഥാ രഥവരേ തസ്മിന്സ്ഥിതേ ബ്രഹ്മണി സാരഥൌ ഭദ്രസ്യ വവൃധേ ലക്ഷ്മീ രുദ്രസ്യേവ പുരദ്വിഷഃ

അങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവു സാരഥിയായി ആ ഉത്തമരഥത്തിൽ നിന്നപ്പോൾ, ഭദ്രന്റെ ഭാഗ്യം വർദ്ധിച്ചു, നഗരങ്ങളോട് വൈരമായ രുദ്രനു സംഭവിച്ചപോലെ.

തതഃ ശംഖവരം ദീപ്തം പൂര്ണചംദ്രസമപ്രഭമ് പ്രദധ്മൌ വദനേ കൃത്വാ ഭാനുകംപോ മഹാബലഃ

അപ്പോൾ മഹാബലശാലിയായ ഭാനുകമ്പൻ, പൂർണ്ണചന്ദ്രനുപോലെ പ്രകാശമുള്ള ഉജ്ജ്വലമായ ശംഖം വായ്ക്ക് ചേർത്ത് ഊതി.

തസ്യ ശംഖസ്യ തം നാദം ഭിന്നസാരസസന്നിഭമ് ശ്രുത്വാ ഭയേന ദേവാനാം ജജ്വാല ജഠരാനലഃ

ആ ശംഖത്തിന്റെ ശബ്ദം, തൂണ്ടുകൾ പൊട്ടുന്നപോലുള്ളത്, ദേവന്മാർ ഭയത്തോടെ കേട്ടപ്പോൾ അവരുടെ വയറിനുള്ളിലെ അഗ്‌നി ജ്വലിച്ചു.

യക്ഷവിദ്യാധരാഹീന്ദ്രൈഃ സിദ്ധൈര്യുദ്ധദിദൃക്ഷുഭിഃ ക്ഷണേന നിബഡീഭൂതാഃ സാകാശവിവരാ ദിശാഃ

യക്ഷന്മാരും വിദ്യാധരന്മാരും പാമ്പ് രാജാക്കന്മാരും സിദ്ധന്മാരും യുദ്ധം കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ഒരു നിമിഷത്തിൽ ദിശകൾ നിറഞ്ഞു.

തതഃ ശാര്ങ്ഗേണ ചാപാങ്കാത്സ നാരായണനീരദഃ മഹതാ ബാണവര്ഷേണ തുതോദ ഗണഗോവൃഷമ്

അപ്പോൾ മഴമേഘംപോലുള്ള നിറമുള്ള നാരായണൻ, ശാർംഗം എന്ന വില്ലിൽ നിന്ന് വലിയ അമ്പ് മഴയാൽ ഗണങ്ങളുടെ കാളയെ തുളച്ചു.

തം ദൃഷ്ട്വാ വിഷ്ണുമായാംതം ശതധാ ബാണവര്ഷിണമ് സ ചാദദേ ധനുര്ജൈത്രം ഭദ്രോ ബാണസഹസ്രമുക്

വിഷ്ണു തന്റെ ശക്തി പ്രകടിപ്പിച്ച് നൂറുകണക്കിന് അമ്പുകൾ മഴപോലെ പൊഴിക്കുന്നതു കണ്ടു, ഭദ്രൻ ജയവില്ലും ആയിരം അമ്പുകളും എടുത്തു.

സമാദായ ച തദ്ദിവ്യം ധനുസ്സമരഭൈരവമ് ശനൈര്വിസ്ഫാരയാമാസ മേരും ധനുരിവേശ്വരഃ

അവൻ ആ ദിവ്യവും ഭയാനകവുമായ വില്ല് എടുത്ത്, ഇശ്വരൻ മേരുപർവതത്തെ വില്ലുപോലെ വലിക്കുന്നതുപോലെ, ശാന്തമായി വലിച്ചു.

തസ്യ വിസ്ഫാര്യമാണസ്യ ധനുഷോ ഽഭൂന്മഹാസ്വനഃ തേന സ്വനേന മഹതാ പൃഥിവീം സമകംപയത്

അവൻ വില്ല് വലിച്ചപ്പോൾ വലിയൊരു ശബ്ദം ഉയർന്നു, ആ മഹത്തായ ശബ്ദം കൊണ്ട് ഭൂമി കുലുങ്ങി.