ശിവപുരാണമ്

വ്യചരദ്ദേവസംഘേഷു ഭദ്രോ ഽഗ്നിരിവ കക്ഷഗഃ തത്ര തത്ര മഹാവേഗാച്ചരംതം ശൂലധാരിണമ്

അവൻ ദേവസംഘങ്ങളിൽ അഗ്നി കാടിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നതുപോലെ സദ്ഗുണത്തോടുകൂടി സഞ്ചരിച്ചു; അവിടെ അവിടെ വേഗത്തിൽ ത്രിശൂലം കൈവശം വച്ചു നടന്നു.

തമേകം ത്രിദശാഃ സര്വേ സഹസ്രമിവ മേനിരേ ഭദ്രകാലീ ച സംക്രുദ്ധാ യുദ്ധവൃദ്ധമദോദ്ധതാ

എല്ലാ ദേവന്മാരും അവനെ ഒരായിരം പേരെപ്പോലെ കരുതി; യുദ്ധത്തിൽ കോപിച്ച ഭദ്രകാളി ഉന്മാദത്തോടെ മുന്നോട്ട് വന്നു.

മുക്തജ്വാലേന ശൂലേന നിര്ബിഭേദ രണേ സുരാന് സ തയാ രുരുചേ ഭദ്രോ രുദ്രകോപസമുദ്ഭവഃ

അവളുടെ ത്രിശൂലത്തിൽ ജ്വാലകൾ പടർന്നു, അവൾ യുദ്ധത്തിൽ ദേവന്മാരെ കുത്തി; അവളോടൊപ്പം, രുദ്രന്റെ കോപത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച സദ്ഗുണൻ പ്രകാശിച്ചു.

പ്രഭയേവ യുഗാംതാഗ്നിശ്ചലയാ ധൂമധൂമ്രയാ ഭദ്രകാലീ തദായുദ്ധേ വിദ്രുതത്രിദശാബഭൌ

ആ യുദ്ധത്തിൽ ഭദ്രകാളി പ്രത്യക്ഷമായി. അവളുടെ പ്രകാശം കാലാന്ത്യത്തിലെ തീപോലും, പുകകൊണ്ടു മങ്ങിപ്പോയതുപോലും, വിറയുന്ന ദേവന്മാരെ ഓടിച്ചു വിട്ടു.

കല്പേ ശേഷാനലജ്വാലാദഗ്ധാവിശ്വജഗദ്യഥാ തദാ സവാജിനം സൂര്യം രുദ്രാന്രുദ്രഗണാഗ്രണീഃ

ഒരു കാലഘട്ടം അവസാനിക്കുമ്പോൾ ശേഷനാഗന്റെ തീയിൽ ലോകങ്ങൾ കത്തിപ്പോകുന്നതുപോലെ, ഭദ്രകാളി, രുദ്രന്മാരുടെയും അവരുടെ സംഘങ്ങളുടെയും മുൻപന്തിയിലുണ്ടായവൾ, കുതിരപ്പുറത്ത് ഇരിക്കുന്ന സൂര്യനെ ആക്രമിച്ചു.

ഭദ്രോ മൂര്ധ്നി ജഘാനാശു വാമപാദേന ലീലയാ അസിഭിഃ പാവകം ഭദ്രഃ പട്ടിശൈസ്തു യമം യമീ

ഭദ്രകാളി കളിയോടെ ഇടതു കാലുകൊണ്ട് സൂര്യന്റെ തലയിൽ അടിച്ചു. അഗ്നിയെ വാൾകൊണ്ടു ആക്രമിച്ചു, യമനും യമിയുടെ നേരെ കുന്തങ്ങൾ എറിഞ്ഞു.

രുദ്രാന്ദൃഢേന ശൂലേന മുദ്ഗരൈര്വരുണം ദൃഢൈഃ പരിഘൈര്നിരൃതിം വായും ടംകൈഷ്ടംകധരഃ സ്വയമ്

അവൾ ദൃഢമായ ത്രിശൂലത്തോടെ രുദ്രന്മാരെ, ഭാരംകൂടിയ മുഷ്ടികകളാൽ വരുണനെ, ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള ദണ്ഡങ്ങൾകൊണ്ട് നിരൃതിയെ, മൂർച്ചയുള്ള ആയുധംകൊണ്ട് വായുവിനെ തന്നെ അടിച്ചു.

നിര്ബിഭേദ രണേ വീരോ ലീലയൈവ ഗണേശ്വരഃ സര്വാന്ദേവഗണാന്സദ്യോ മുനീഞ്ഛംഭോര്വിരോധിനഃ

ഗണങ്ങളുടെ നായകൻ, യുദ്ധത്തിൽ, ശംഭുവിനെ എതിര്‍ത്ത എല്ലാ ദേവസംഘങ്ങളെയും മുനിമാരെയും വളരെ എളുപ്പത്തിൽ തകർത്തു.

തതോ ദേവഃ സരസ്വത്യാ നാസികാഗ്രം സുശോഭനമ് ചിച്ഛേദ കരജാഗ്രേണ ദേവമാതുസ്തഥൈവ ച

അതിനുശേഷം ദേവൻ തന്റെ നഖത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ ശാരദയുടെ മനോഹരമായ മൂക്കിന്റെ അഗ്രം മുറിച്ചു. അതുപോലെ തന്നെ ദേവമാതാവിന്റെയും.

ചിച്ഛേദ ച കുഠാരേണ ബാഹുദംഡം വിഭാവസോഃ അഗ്രതോ ദ്വ്യംഗുലാം ജിഹ്വാം മാതുര്ദേവ്യാ ലുലാവ ച

കുറുവാളുകൊണ്ട് അഗ്നിയുടെ കൈ മുറിച്ചു. എല്ലാവർക്കുമുമുമ്പിൽ ദേവമാതാവിന്റെ നാവിന്റെ രണ്ട് വിരൽവീതി നീളവും മുറിച്ചു.

സ്വാഹാദേവ്യാസ്തഥാ ദേവോ ദക്ഷിണം നാസികാപുടമ് ചകര്ത കരജാഗ്രേണ വാമം ച സ്തനചൂചുകമ്

അതു പോലെ തന്നെ ദേവൻ സ്വാഹാദേവിയുടെ വലതുമൂക്കിന്റെ ചുളിവ് നഖത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ മുറിച്ചു, ഇടതു മുലകുടവും മുറിച്ചു.

ഭഗസ്യ വിപുലേ നേത്രേ ശതപത്രസമപ്രഭേ പ്രസഹ്യോത്പാടയാമാസ ഭദ്രഃ പരമവേഗവാന്

പരമവേഗം ഉള്ള ഭദ്രകാളി, ഭഗന്റെ വലിയതും താമരപൂവുപോലും ഉള്ള കണ്ണുകൾ ബലമായി പറിച്ചെടുത്തു.

പൂഷ്ണോ ദശനരേഖാം ച ദീപ്താം മുക്താവലീമിവ ജഘാന ധനുഷഃ കോട്യാ സ തേനാസ്പഷ്ടവാഗഭൂത്

തന്റെ വില്ലിന്റെ അഗ്രംകൊണ്ട്, മുത്തുപൊതിയലുപോലെ തിളങ്ങുന്ന പൂഷന്റെ പല്ലുകളുടെ നിരയെ അവൻ തകർത്തു. അതിനുശേഷം പൂഷൻ വാക്ക് വ്യക്തമാക്കാൻ കഴിയാതെ പോയി.

തതശ്ചംദ്രമസം ദേവഃ പാദാംഗുഷ്ഠേന ലീലയാ ക്ഷണം കൃമിവദാക്രമ്യ ഘര്ഷയാമാസ ഭൂതലേ

അതിനുശേഷം ദേവൻ, ചന്ദ്രനെ ഒരു കൃമിപോലെ വലിയവിരൽകൊണ്ട് ഒരു നിമിഷം അമർത്തി, നിലത്തടിച്ചു.

ശിരശ്ചിച്ഛേദ ദക്ഷസ്യ ഭദ്രഃ പരമകോപതഃ ക്രോശംത്യാമേവ വൈരിണ്യാം ഭദ്രകാല്യൈ ദദൌ ച തത്

പരമകോപത്തോടെ ഭദ്രകാളി ദക്ഷന്റെ തല മുറിച്ചു. വൈരിണി കരയുമ്പോൾ ആ തല ഭദ്രകാളിക്കു തന്നു.

തത്പ്രഹൃഷ്ടാ സമാദായ ശിരസ്താലഫലോപമമ് സാ ദേവീ കംഡുകക്രീഡാം ചകാര സമരാംഗണേ

അത് കണ്ടു സന്തോഷിച്ച ദേവി, താളപ്പഴംപോലെയുള്ള ആ തല എടുത്തു, യുദ്ധഭൂമിയിൽ പന്ത് കളിയാടി.

തതോ ദക്ഷസ്യ യജ്ഞസ്ത്രീ കുശീലാ ഭര്തൃഭിര്യഥാ പാദാഭ്യാം ചൈവ ഹസ്താഭ്യാം ഹന്യതേ സ്മ ഗണേശ്വരൈഃ

അതിനുശേഷം ദക്ഷന്റെ യജ്ഞപത്നി, ഭർത്താക്കന്മാരോടൊപ്പം ഒരു ബൊമ്മപോലെ, ഗണപതിമാർ കാൽകൊണ്ടും കൈകൊണ്ടും അടിച്ചു.

അരിഷ്ടനേമിനേ സോമം ധര്മം ചൈവ പ്രജാപതിമ് ബഹുപുത്രം ചാംഗിരസം കൃശാശ്വം കശ്യപം തഥാ

അരിഷ്ടനേമി, സോമൻ, ധർമ്മൻ, പ്രജാപതി, ബഹുപുത്രൻ, ആംഗിരസൻ, കൃഷാശ്വൻ, കശ്യപൻ എന്നിവരെയും—

ഗലേ പ്രഗൃഹ്യ ബലിനോ ഗണപാഃ സിംഹവിക്രമാഃ ഭര്ത്സയംതോ ഭൃശം വാഗ്ഭിര്നിര്ജഘ്നുര്മൂര്ധ്നി മുഷ്ടിഭിഃ

ശക്തിയുള്ള, സിംഹനടയുള്ള ഗണങ്ങൾ അവരെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ചു, കഠിനമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു ഭീഷണിപ്പെടുത്തി, തലയിൽ മുഷ്ടികകൊണ്ട് അടിച്ചു.

ധര്ഷിതാ ഭൂതവേതാലൈര്ദാരാസ്സുതപരിഗ്രഹാഃ യഥാ കലിയുഗേ ജാരൈര്ബലേന കുലയോഷിതഃ

ദേവന്മാരുടെ ഭാര്യമാരും മക്കളും ഭൂതങ്ങളും വെതാലന്മാരും പിടിച്ചു പീഡിപ്പിച്ചു. കലിയുഗത്തിൽ പരസ്ത്രീകൾ ബലമായി പിടിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ.

തച്ച വിധ്വസ്തകലശം ഭഗ്നയൂപം ഗതോത്സവമ് പ്രദീപിതമഹാശാലം പ്രഭിന്നദ്വാരതോരണമ്

ആ യജ്ഞസ്ഥലം മുഴുവനും നശിച്ചു; കലശങ്ങൾ ചിതറിപ്പോയി, യൂപങ്ങൾ തകർന്ന്, ഉത്സവം അവസാനിച്ചു, വലിയ മണ്ഡപം കത്തിച്ചു, കവാടങ്ങളും തോറണങ്ങളും തകർന്നു.

ഉത്പാടിതസുരാനീകം ഹന്യമാനം തപോധനമ് പ്രശാന്തബ്രഹ്മനിര്ഘോഷം പ്രക്ഷീണജനസംചയമ്

ദേവസേന തകർന്ന്, തപസ്സുകാരെ കൊല്ലപ്പെടുകയും, ബ്രഹ്മഘോഷം നിശ്ശബ്ദമാവുകയും, ആളുകളുടെ കൂട്ടം കുറയുകയും ചെയ്തു.

ക്രന്ദമാനാതുരസ്ത്രീകം ഹതാശേഷപരിച്ഛദമ് ശൂന്യാരണ്യനിഭം ജജ്ഞേ യജ്ഞവാടം തദാര്ദിതമ്

ആ ദുരന്തം ബാധിച്ച യാഗശാല, മുഴുവൻ സേവകരും കൊല്ലപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, വിലപിക്കുന്ന സ്ത്രീകളാൽ നിറഞ്ഞു, ശൂന്യമായ കാടുപോലെയായി.

ശൂലവേഗപ്രരുഗ്ണാശ്ച ഭിന്നബാഹൂരുവക്ഷസഃ വിനികൃത്തോത്തമാംഗാശ്ച പേതുരുര്വ്യാം സുരോത്തമാഃ

ശൂലത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ ഭയങ്കരമായി കൈകളും തോളുകളും നെഞ്ചും തകർന്ന ദേവന്മാർ, തലകൾ വേർപെട്ട് ഭൂമിയിൽ വീണു.

ഹതേഷു തേഷു ദേവേഷു പതിതേഷുഃ സഹസ്രശഃ പ്രവിവേശ ഗണേശാനഃ ക്ഷണാദാഹവനീയകമ്

ആയിരക്കണക്കിന് ദേവന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ട് വീണപ്പോൾ, ഗണപതിയുടെ അധിപൻ ഉടൻ യാഗാഗ്നിയിൽ പ്രവേശിച്ചു.

പ്രവിഷ്ടമഥ തം ദൃഷ്ട്വാ ഭദ്രം കാലാഗ്നിസംനിഭമ് ദുദ്രാവ മരണാദ്ഭീതോ യജ്ഞോ മൃഗവപുര്ധരഃ

ആ ഭയങ്കരൻ, കാലാഗ്നിപോലെയുള്ളവൻ, അകത്തേക്ക് കടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, യാഗം മരണഭയത്തിൽ കുരങ്ങിന്റെ രൂപം എടുത്ത് ഓടി.

സ വിസ്ഫാര്യ മഹച്ചാപം ദൃഢജ്യാഘോഷണഭീഷണമ് ഭദ്രസ്തമഭിദുദ്രാവ വിക്ഷിപന്നേവ സായകാന്

പിന്നീട് ഭദ്രൻ, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദത്തോടെ വലിയ വില്ല് കെട്ടി, അമ്പുകൾ പ്രയോഗിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ പിന്തുടർന്നു.

ആകര്ണപൂര്ണമാകൃഷ്ടം ധനുരമ്ബുദസംനിഭമ് നാദയാമാസ ച ജ്യാം ദ്യാം ഖം ച ഭൂമിം ച സര്വശഃ

കാതുവരെ വലിച്ച വില്ല് ഇടിമുഴങ്ങുപോലെയുള്ള ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി, ആ വില്ലിന്റെ നൂൽ ആകാശത്തിലും അന്തരീക്ഷത്തിലും ഭൂമിയിലുമെങ്ങും മുഴങ്ങിച്ചു.

തമുപശ്രിത്യ സന്നാദം ഹതോ ഽസ്മീത്യേവ വിഹ്വലമ് ശരണാര്ധേന വക്രേണ സ വീരോ ഽധ്വരപൂരുഷമ്

ആ ഭയങ്കരമായ ശബ്ദം കേട്ട്, 'ഞാൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു' എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട്, അലയുന്ന യാഗപുരുഷനെ ആ വീരൻ വളഞ്ഞ അർദ്ധശരത്തോടെ തുളച്ചു.