ശിവപുരാണമ്

ഉത്പാട്യ ചോത്പാട്യഗൃഹാണി കേചിത്സജാലവാതായനവേദികാനി വിക്ഷിപ്യ വിക്ഷിപ്യ ജലസ്യ മധ്യേ കാലാംബുദാഭാഃ പ്രമഥാ നിനേദുഃ

ചിലർ ചില്ലുകളുമുള്ള വീടുകൾ വേരോടെ പിളർത്ത്, ജലത്തിനടിയിൽ എറിഞ്ഞു; കറുത്ത കറുത്ത പ്രമഥന്മാർ ഇടിമേഘങ്ങളെപ്പോലെ ഗർജിച്ചു.

ഉദ്വര്തിതദ്വാരകപാടകുഡ്യം വിധ്വസ്തശാലാവലഭീഗവാക്ഷമ് അഹോ ബതാഭജ്യത യജ്ഞവാടമനാഥവദ്വാക്യമിവായഥാര്ഥമ്

കതകകളും മതിലുകളും മുകളിലങ്ങുകളും തകർന്ന്, യജ്ഞവാടം തകർന്നു കിടന്നു; അർത്ഥമില്ലാത്ത വാക്കുപോലെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു അവിടെ.

ഹാ നാഥ താതേതി പിതുഃ സുതേതി ഭ്രതര്മമാമ്ബേതി ച മാതുലേതി ഉത്പാട്യമാനേഷു ഗൃഹേഷു നാര്യോ ഹ്യാനാഥശബ്ദാന്ബഹുശഃ പ്രചക്രുഃ

വീടുകൾ പിളരുമ്പോൾ സ്ത്രീകൾ പലതരം വിലാപങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചു: 'എൻ രക്ഷകൻ!', 'എൻ അച്ഛൻ!', 'എൻ മകൻ!', 'എൻ സഹോദരൻ!', 'എൻ അമ്മേ!' എന്നിങ്ങനെ അനാഥരായവരുടെ നിലവിളികൾ മുഴങ്ങി.

തതസ്ത്രിദശമുഖ്യാസ്തേ വിഷ്ണുശക്രപുരോഗമാഃ സര്വേ ഭയപരിത്രസ്താദുദ്രുവുര്ഭയവിഹ്വലാഃ

അതിനുശേഷം വിഷ്ണുവും ഇന്ദ്രനും മുന്നിൽ നിന്ന് നയിച്ച പ്രധാന ദേവന്മാർ എല്ലാവരും ഭയത്താൽ വിറെച്ചു ഓടി രക്ഷപെട്ടു.

നിജൈരദൂഷിതൈരംഗൈര്ദൃഷ്ട്വാ ദേവാനുപദ്രുതാന് ദംഡ്യാനദംഡിതാന്മത്വാ ചുകോപ ഗണപുംഗവഃ

തങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങൾ കുറ്റമില്ലാതിരുന്നിട്ടും ദേവന്മാർ ആക്രമിക്കപ്പെടുന്നത് കണ്ടു, കുറ്റക്കാരെ ശിക്ഷിക്കാതിരിക്കുന്നു എന്ന് കരുതി ഗണനായകൻ കോപിച്ചു.

തതസ്ത്രിശൂലമാദായ ശര്വശക്തിനിബര്ഹണമ് ഊര്ധ്വദൃഷ്ടിര്മഹാബാഹുര്മുഖാജ്ജ്വാലാഃ സമുത്സൃജന്

അപ്പോൾ അവൻ എല്ലാ ശക്തികളെയും കീഴടക്കുന്ന ത്രിശൂലം എടുത്തു, കണ്ണ് ഉയർത്തി, വലിയ കൈകളോടെ, വായിൽ നിന്ന് ജ്വാലകൾ പുറത്ത് വിടുകയായിരുന്നു.

അമരാനപി ദുദ്രാവ ദ്വിരദാനിവ കേസരീ താനഭിദ്രവതസ്തസ്യ ഗമനം സുമനോഹരമ്

അവൻ ദേവന്മാരെയും ഓടിച്ചു, സിംഹം ആനകളെ ചിതറിക്കുന്നതുപോലെ; അവൻ മുന്നോട്ട് പോവുമ്പോൾ അതിന്റെ ചലനം അതീവ മനോഹരമായിരുന്നു.

വാരാണസ്യേവ മത്തസ്യ ജഗാമ പ്രേക്ഷണീയതാമ് തതസ്തത്ക്ഷോഭയാമാസ മഹത്സുരബലം ബലീ

വാരാണസിയിൽ ഉന്മത്തനായവനെപ്പോലെ അവൻ കാണാൻ അതിമനോഹരനായി; പിന്നെ ആ ശക്തൻ ദേവസേനയെ അലയടിച്ചു.

മഹാസരോവരം യദ്വന്മത്തോ വാരണയൂഥപഃ വികുര്വന്ബഹുധാവര്ണാന്നീലപാംഡുരലോഹിതാന്

വലിയ തടാകത്തിൽ ഉന്മത്തനായ ആനനേതാവിനെപ്പോലെ, അവൻ നീല, വെളുപ്പ്, ചുവപ്പ് നിറങ്ങളിൽ പലവിധ രൂപങ്ങൾ കാണിച്ചു.

വിഭ്രദ്വ്യാഘ്രാജിനം വാസോ ഹേമപ്രവരതാരകമ്

അവൻ വയറിൽ പുലിവെള്ളരി ധരിച്ചു, അതിൽ പൊന്നിന്റെ നക്ഷത്രങ്ങൾ പോലെ അലങ്കാരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

വ്യചരദ്ദേവസംഘേഷു ഭദ്രോ ഽഗ്നിരിവ കക്ഷഗഃ തത്ര തത്ര മഹാവേഗാച്ചരംതം ശൂലധാരിണമ്

അവൻ ദേവസംഘങ്ങളിൽ അഗ്നി കാടിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നതുപോലെ സദ്ഗുണത്തോടുകൂടി സഞ്ചരിച്ചു; അവിടെ അവിടെ വേഗത്തിൽ ത്രിശൂലം കൈവശം വച്ചു നടന്നു.

തമേകം ത്രിദശാഃ സര്വേ സഹസ്രമിവ മേനിരേ ഭദ്രകാലീ ച സംക്രുദ്ധാ യുദ്ധവൃദ്ധമദോദ്ധതാ

എല്ലാ ദേവന്മാരും അവനെ ഒരായിരം പേരെപ്പോലെ കരുതി; യുദ്ധത്തിൽ കോപിച്ച ഭദ്രകാളി ഉന്മാദത്തോടെ മുന്നോട്ട് വന്നു.

മുക്തജ്വാലേന ശൂലേന നിര്ബിഭേദ രണേ സുരാന് സ തയാ രുരുചേ ഭദ്രോ രുദ്രകോപസമുദ്ഭവഃ

അവളുടെ ത്രിശൂലത്തിൽ ജ്വാലകൾ പടർന്നു, അവൾ യുദ്ധത്തിൽ ദേവന്മാരെ കുത്തി; അവളോടൊപ്പം, രുദ്രന്റെ കോപത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച സദ്ഗുണൻ പ്രകാശിച്ചു.

പ്രഭയേവ യുഗാംതാഗ്നിശ്ചലയാ ധൂമധൂമ്രയാ ഭദ്രകാലീ തദായുദ്ധേ വിദ്രുതത്രിദശാബഭൌ

ആ യുദ്ധത്തിൽ ഭദ്രകാളി പ്രത്യക്ഷമായി. അവളുടെ പ്രകാശം കാലാന്ത്യത്തിലെ തീപോലും, പുകകൊണ്ടു മങ്ങിപ്പോയതുപോലും, വിറയുന്ന ദേവന്മാരെ ഓടിച്ചു വിട്ടു.

കല്പേ ശേഷാനലജ്വാലാദഗ്ധാവിശ്വജഗദ്യഥാ തദാ സവാജിനം സൂര്യം രുദ്രാന്രുദ്രഗണാഗ്രണീഃ

ഒരു കാലഘട്ടം അവസാനിക്കുമ്പോൾ ശേഷനാഗന്റെ തീയിൽ ലോകങ്ങൾ കത്തിപ്പോകുന്നതുപോലെ, ഭദ്രകാളി, രുദ്രന്മാരുടെയും അവരുടെ സംഘങ്ങളുടെയും മുൻപന്തിയിലുണ്ടായവൾ, കുതിരപ്പുറത്ത് ഇരിക്കുന്ന സൂര്യനെ ആക്രമിച്ചു.

ഭദ്രോ മൂര്ധ്നി ജഘാനാശു വാമപാദേന ലീലയാ അസിഭിഃ പാവകം ഭദ്രഃ പട്ടിശൈസ്തു യമം യമീ

ഭദ്രകാളി കളിയോടെ ഇടതു കാലുകൊണ്ട് സൂര്യന്റെ തലയിൽ അടിച്ചു. അഗ്നിയെ വാൾകൊണ്ടു ആക്രമിച്ചു, യമനും യമിയുടെ നേരെ കുന്തങ്ങൾ എറിഞ്ഞു.

രുദ്രാന്ദൃഢേന ശൂലേന മുദ്ഗരൈര്വരുണം ദൃഢൈഃ പരിഘൈര്നിരൃതിം വായും ടംകൈഷ്ടംകധരഃ സ്വയമ്

അവൾ ദൃഢമായ ത്രിശൂലത്തോടെ രുദ്രന്മാരെ, ഭാരംകൂടിയ മുഷ്ടികകളാൽ വരുണനെ, ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള ദണ്ഡങ്ങൾകൊണ്ട് നിരൃതിയെ, മൂർച്ചയുള്ള ആയുധംകൊണ്ട് വായുവിനെ തന്നെ അടിച്ചു.

നിര്ബിഭേദ രണേ വീരോ ലീലയൈവ ഗണേശ്വരഃ സര്വാന്ദേവഗണാന്സദ്യോ മുനീഞ്ഛംഭോര്വിരോധിനഃ

ഗണങ്ങളുടെ നായകൻ, യുദ്ധത്തിൽ, ശംഭുവിനെ എതിര്‍ത്ത എല്ലാ ദേവസംഘങ്ങളെയും മുനിമാരെയും വളരെ എളുപ്പത്തിൽ തകർത്തു.

തതോ ദേവഃ സരസ്വത്യാ നാസികാഗ്രം സുശോഭനമ് ചിച്ഛേദ കരജാഗ്രേണ ദേവമാതുസ്തഥൈവ ച

അതിനുശേഷം ദേവൻ തന്റെ നഖത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ ശാരദയുടെ മനോഹരമായ മൂക്കിന്റെ അഗ്രം മുറിച്ചു. അതുപോലെ തന്നെ ദേവമാതാവിന്റെയും.

ചിച്ഛേദ ച കുഠാരേണ ബാഹുദംഡം വിഭാവസോഃ അഗ്രതോ ദ്വ്യംഗുലാം ജിഹ്വാം മാതുര്ദേവ്യാ ലുലാവ ച

കുറുവാളുകൊണ്ട് അഗ്നിയുടെ കൈ മുറിച്ചു. എല്ലാവർക്കുമുമുമ്പിൽ ദേവമാതാവിന്റെ നാവിന്റെ രണ്ട് വിരൽവീതി നീളവും മുറിച്ചു.

സ്വാഹാദേവ്യാസ്തഥാ ദേവോ ദക്ഷിണം നാസികാപുടമ് ചകര്ത കരജാഗ്രേണ വാമം ച സ്തനചൂചുകമ്

അതു പോലെ തന്നെ ദേവൻ സ്വാഹാദേവിയുടെ വലതുമൂക്കിന്റെ ചുളിവ് നഖത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ മുറിച്ചു, ഇടതു മുലകുടവും മുറിച്ചു.

ഭഗസ്യ വിപുലേ നേത്രേ ശതപത്രസമപ്രഭേ പ്രസഹ്യോത്പാടയാമാസ ഭദ്രഃ പരമവേഗവാന്

പരമവേഗം ഉള്ള ഭദ്രകാളി, ഭഗന്റെ വലിയതും താമരപൂവുപോലും ഉള്ള കണ്ണുകൾ ബലമായി പറിച്ചെടുത്തു.

പൂഷ്ണോ ദശനരേഖാം ച ദീപ്താം മുക്താവലീമിവ ജഘാന ധനുഷഃ കോട്യാ സ തേനാസ്പഷ്ടവാഗഭൂത്

തന്റെ വില്ലിന്റെ അഗ്രംകൊണ്ട്, മുത്തുപൊതിയലുപോലെ തിളങ്ങുന്ന പൂഷന്റെ പല്ലുകളുടെ നിരയെ അവൻ തകർത്തു. അതിനുശേഷം പൂഷൻ വാക്ക് വ്യക്തമാക്കാൻ കഴിയാതെ പോയി.

തതശ്ചംദ്രമസം ദേവഃ പാദാംഗുഷ്ഠേന ലീലയാ ക്ഷണം കൃമിവദാക്രമ്യ ഘര്ഷയാമാസ ഭൂതലേ

അതിനുശേഷം ദേവൻ, ചന്ദ്രനെ ഒരു കൃമിപോലെ വലിയവിരൽകൊണ്ട് ഒരു നിമിഷം അമർത്തി, നിലത്തടിച്ചു.

ശിരശ്ചിച്ഛേദ ദക്ഷസ്യ ഭദ്രഃ പരമകോപതഃ ക്രോശംത്യാമേവ വൈരിണ്യാം ഭദ്രകാല്യൈ ദദൌ ച തത്

പരമകോപത്തോടെ ഭദ്രകാളി ദക്ഷന്റെ തല മുറിച്ചു. വൈരിണി കരയുമ്പോൾ ആ തല ഭദ്രകാളിക്കു തന്നു.

തത്പ്രഹൃഷ്ടാ സമാദായ ശിരസ്താലഫലോപമമ് സാ ദേവീ കംഡുകക്രീഡാം ചകാര സമരാംഗണേ

അത് കണ്ടു സന്തോഷിച്ച ദേവി, താളപ്പഴംപോലെയുള്ള ആ തല എടുത്തു, യുദ്ധഭൂമിയിൽ പന്ത് കളിയാടി.

തതോ ദക്ഷസ്യ യജ്ഞസ്ത്രീ കുശീലാ ഭര്തൃഭിര്യഥാ പാദാഭ്യാം ചൈവ ഹസ്താഭ്യാം ഹന്യതേ സ്മ ഗണേശ്വരൈഃ

അതിനുശേഷം ദക്ഷന്റെ യജ്ഞപത്നി, ഭർത്താക്കന്മാരോടൊപ്പം ഒരു ബൊമ്മപോലെ, ഗണപതിമാർ കാൽകൊണ്ടും കൈകൊണ്ടും അടിച്ചു.

അരിഷ്ടനേമിനേ സോമം ധര്മം ചൈവ പ്രജാപതിമ് ബഹുപുത്രം ചാംഗിരസം കൃശാശ്വം കശ്യപം തഥാ

അരിഷ്ടനേമി, സോമൻ, ധർമ്മൻ, പ്രജാപതി, ബഹുപുത്രൻ, ആംഗിരസൻ, കൃഷാശ്വൻ, കശ്യപൻ എന്നിവരെയും—

ഗലേ പ്രഗൃഹ്യ ബലിനോ ഗണപാഃ സിംഹവിക്രമാഃ ഭര്ത്സയംതോ ഭൃശം വാഗ്ഭിര്നിര്ജഘ്നുര്മൂര്ധ്നി മുഷ്ടിഭിഃ

ശക്തിയുള്ള, സിംഹനടയുള്ള ഗണങ്ങൾ അവരെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ചു, കഠിനമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു ഭീഷണിപ്പെടുത്തി, തലയിൽ മുഷ്ടികകൊണ്ട് അടിച്ചു.