ശിവപുരാണമ്

ബിഭിദുര്ബലിനോ വീരാ വീരഭദ്രാംഗസംഭവാഃ ഛിംധി ഭിംധി ക്ഷിപ ക്ഷിപ്രം മാര്യതാം ദാര്യതാമിതി

വീരഭദ്രന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ശക്തരായ വീരന്മാർ, 'വെട്ടൂ! തകർക്കൂ! എറിക്കൂ! കീറൂ!' എന്നിങ്ങനെ വിളിച്ചു, വെട്ടി, തകർത്തു, എറിഞ്ഞു, ഉടൻ തന്നെ നശിപ്പിച്ചു.

ഹരസ്വ പ്രഹരസ്വേതി പാടയോത്പാടയേതി ച സംരംഭപ്രഭവാഃ ക്രൂരാശ്ശബ്ദാഃ ശ്രവണശംകവഃ

'അടിക്കൂ! ആക്രമിക്കൂ! പിളർത്തൂ! പിഴുതെടുക്കൂ!' എന്നിങ്ങനെയുള്ള ക്രൂരമായ, കോപത്തിൽ ജനിച്ച ശബ്ദങ്ങൾ കാതിൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്നവയായി മുഴങ്ങി.

യത്രതത്ര ഗണേശാനാം ജജ്ഞിരേ സമരോചിതാഃ വിവൃത്തനയനാഃ കേചിദ്ദഷ്ടദംഷ്ട്രോഷ്ഠതാലവഃ

യുദ്ധത്തിന് അനുയോജ്യമായ രൂപത്തിൽ ഗണപതികൾ എവിടെയൊക്കെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, ചിലർ കണ്ണുകൾ വീർപ്പിച്ച്, ചിലർ ചുണ്ടും പല്ലും വായും കടിച്ചു.

ആശ്രമസ്ഥാന്സമാകൃഷ്യ മാരയന്തി തപോധനാത് സ്രുവാനപഹരന്തശ്ച ക്ഷിപന്തോഗ്നിം ജലേഷു ച

ആശ്രമത്തിൽ പാർക്കുന്നവരെ വലിച്ചിഴച്ച്, തപസ്സുകാരെ കൊല്ലുകയും, അവരുടെ യാഗഹസ്തങ്ങൾ പിടിച്ചെടുക്കുകയും, അഗ്നിയെ വെള്ളത്തിൽ എറിയുകയും ചെയ്തു.

കലശാനപി ഭിന്ദംതശ്ഛിംദംതോ മണിവേദികാഃ ഗായംതശ്ച നദന്തശ്ച ഹസന്തശ്ച മുഹുര്മുഹുഃ

കലശങ്ങൾ തകർക്കുകയും, മണിമണ്ഡപങ്ങൾ ചിതറുകയും, പാടിക്കൊണ്ടും, നിലവിളിച്ചും, വീണ്ടും വീണ്ടും ചിരിച്ചും ചെയ്തു.

രക്താസവം പിബന്തശ്ച നനൃതുര്ഗണപുംഗവാഃ നിര്മഥ്യ സേംദ്രാനമരാന് ഗണേന്ദ്രാന്വൃഷേന്ദ്രനാഗേന്ദ്രമൃഗേന്ദ്രസാരാഃ

ശിവന്റെ പ്രധാന ഗണങ്ങൾ രക്തപാനം ചെയ്തു നൃത്തം ചെയ്തു. അവർ ഇന്ദ്രനും ദേവന്മാരെയും തോൽപ്പിച്ചു. ആ ഗണനായകർ കാള, പാമ്പ്, സിംഹം എന്നിവയുടെ തലവന്മാരെപ്പോലെ ശക്തരായിരുന്നു.

ചക്രുര്ബഹൂന്യപ്രതിമഭാവാഃ സഹര്ഷരോമാണി വിചേഷ്ടിതാനി നന്ദംതി കേചിത്പ്രഹരന്തി കേചിദ്ധാവന്തി കേചിത്പ്രലപന്തി കേചിത്

അവർ അതുല്യമായ പല പ്രവൃത്തികളും ചെയ്തു; സന്തോഷത്തിൽ രോമങ്ങൾ നട്ടു നിന്നു. ചിലർ ആനന്ദിച്ചു, ചിലർ അടിച്ചു, ചിലർ ഓടി, ചിലർ അർത്ഥമില്ലാത്ത വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

നൃത്യന്തി കേചിദ്വിഹസന്തി കേചിദ്വല്ഗന്തി കേചിത്പ്രമഥാ ബലേന

ചിലർ നൃത്തം ചെയ്തു, ചിലർ ചിരിച്ചു, ചിലർ ചാടിക്കയറി; പ്രമഥന്മാർ ശക്തിയോടെ അങ്ങിനെ പെരുമാറി.

കേചിജ്ജിഘൃക്ഷംതി ഘനാന്സ തോയാന്കേചിദ്ഗ്രഹീതും രവിമുത്പതംതി കേചിത്പ്രസര്തും പവനേന സാര്ധമിച്ഛംതി ഭീമാഃ പ്രമഥാ വിയത്സ്ഥാഃ

ചിലർ മേഘങ്ങളെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, ചിലർ സൂര്യനെ പിടിക്കാൻ ചാടി, ചിലർ കാറ്റിനൊപ്പം പായാൻ ആഗ്രഹിച്ചു; ഭയങ്കരമായ പ്രമഥന്മാർ ആകാശത്ത് നിലകൊണ്ടു.

ആക്ഷിപ്യ കേചിച്ച വരായുധാനി മഹാ ഭുജംഗാനിവ വൈനതേയാഃ ഭ്രമംതി ദേവാനപി വിദ്രവംതഃ ഖമംഡലേ പര്വതകൂടകല്പാഃ

ചിലർ വലിയ ആയുധങ്ങൾ പിടിച്ച്, വലിയ പാമ്പുകളെപ്പോലെ ഗരുഡനെപ്പോലെ ആകാശത്ത് സഞ്ചരിച്ചു; ദേവന്മാരും പേടി പിടിച്ച് ഓടി, അവർ പർവതശിഖരങ്ങളെപ്പോലെ ആകാശത്ത് ചുറ്റി നടന്നു.

ഉത്പാട്യ ചോത്പാട്യഗൃഹാണി കേചിത്സജാലവാതായനവേദികാനി വിക്ഷിപ്യ വിക്ഷിപ്യ ജലസ്യ മധ്യേ കാലാംബുദാഭാഃ പ്രമഥാ നിനേദുഃ

ചിലർ ചില്ലുകളുമുള്ള വീടുകൾ വേരോടെ പിളർത്ത്, ജലത്തിനടിയിൽ എറിഞ്ഞു; കറുത്ത കറുത്ത പ്രമഥന്മാർ ഇടിമേഘങ്ങളെപ്പോലെ ഗർജിച്ചു.

ഉദ്വര്തിതദ്വാരകപാടകുഡ്യം വിധ്വസ്തശാലാവലഭീഗവാക്ഷമ് അഹോ ബതാഭജ്യത യജ്ഞവാടമനാഥവദ്വാക്യമിവായഥാര്ഥമ്

കതകകളും മതിലുകളും മുകളിലങ്ങുകളും തകർന്ന്, യജ്ഞവാടം തകർന്നു കിടന്നു; അർത്ഥമില്ലാത്ത വാക്കുപോലെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു അവിടെ.

ഹാ നാഥ താതേതി പിതുഃ സുതേതി ഭ്രതര്മമാമ്ബേതി ച മാതുലേതി ഉത്പാട്യമാനേഷു ഗൃഹേഷു നാര്യോ ഹ്യാനാഥശബ്ദാന്ബഹുശഃ പ്രചക്രുഃ

വീടുകൾ പിളരുമ്പോൾ സ്ത്രീകൾ പലതരം വിലാപങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചു: 'എൻ രക്ഷകൻ!', 'എൻ അച്ഛൻ!', 'എൻ മകൻ!', 'എൻ സഹോദരൻ!', 'എൻ അമ്മേ!' എന്നിങ്ങനെ അനാഥരായവരുടെ നിലവിളികൾ മുഴങ്ങി.

തതസ്ത്രിദശമുഖ്യാസ്തേ വിഷ്ണുശക്രപുരോഗമാഃ സര്വേ ഭയപരിത്രസ്താദുദ്രുവുര്ഭയവിഹ്വലാഃ

അതിനുശേഷം വിഷ്ണുവും ഇന്ദ്രനും മുന്നിൽ നിന്ന് നയിച്ച പ്രധാന ദേവന്മാർ എല്ലാവരും ഭയത്താൽ വിറെച്ചു ഓടി രക്ഷപെട്ടു.

നിജൈരദൂഷിതൈരംഗൈര്ദൃഷ്ട്വാ ദേവാനുപദ്രുതാന് ദംഡ്യാനദംഡിതാന്മത്വാ ചുകോപ ഗണപുംഗവഃ

തങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങൾ കുറ്റമില്ലാതിരുന്നിട്ടും ദേവന്മാർ ആക്രമിക്കപ്പെടുന്നത് കണ്ടു, കുറ്റക്കാരെ ശിക്ഷിക്കാതിരിക്കുന്നു എന്ന് കരുതി ഗണനായകൻ കോപിച്ചു.

തതസ്ത്രിശൂലമാദായ ശര്വശക്തിനിബര്ഹണമ് ഊര്ധ്വദൃഷ്ടിര്മഹാബാഹുര്മുഖാജ്ജ്വാലാഃ സമുത്സൃജന്

അപ്പോൾ അവൻ എല്ലാ ശക്തികളെയും കീഴടക്കുന്ന ത്രിശൂലം എടുത്തു, കണ്ണ് ഉയർത്തി, വലിയ കൈകളോടെ, വായിൽ നിന്ന് ജ്വാലകൾ പുറത്ത് വിടുകയായിരുന്നു.

അമരാനപി ദുദ്രാവ ദ്വിരദാനിവ കേസരീ താനഭിദ്രവതസ്തസ്യ ഗമനം സുമനോഹരമ്

അവൻ ദേവന്മാരെയും ഓടിച്ചു, സിംഹം ആനകളെ ചിതറിക്കുന്നതുപോലെ; അവൻ മുന്നോട്ട് പോവുമ്പോൾ അതിന്റെ ചലനം അതീവ മനോഹരമായിരുന്നു.

വാരാണസ്യേവ മത്തസ്യ ജഗാമ പ്രേക്ഷണീയതാമ് തതസ്തത്ക്ഷോഭയാമാസ മഹത്സുരബലം ബലീ

വാരാണസിയിൽ ഉന്മത്തനായവനെപ്പോലെ അവൻ കാണാൻ അതിമനോഹരനായി; പിന്നെ ആ ശക്തൻ ദേവസേനയെ അലയടിച്ചു.

മഹാസരോവരം യദ്വന്മത്തോ വാരണയൂഥപഃ വികുര്വന്ബഹുധാവര്ണാന്നീലപാംഡുരലോഹിതാന്

വലിയ തടാകത്തിൽ ഉന്മത്തനായ ആനനേതാവിനെപ്പോലെ, അവൻ നീല, വെളുപ്പ്, ചുവപ്പ് നിറങ്ങളിൽ പലവിധ രൂപങ്ങൾ കാണിച്ചു.

വിഭ്രദ്വ്യാഘ്രാജിനം വാസോ ഹേമപ്രവരതാരകമ്

അവൻ വയറിൽ പുലിവെള്ളരി ധരിച്ചു, അതിൽ പൊന്നിന്റെ നക്ഷത്രങ്ങൾ പോലെ അലങ്കാരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

വ്യചരദ്ദേവസംഘേഷു ഭദ്രോ ഽഗ്നിരിവ കക്ഷഗഃ തത്ര തത്ര മഹാവേഗാച്ചരംതം ശൂലധാരിണമ്

അവൻ ദേവസംഘങ്ങളിൽ അഗ്നി കാടിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നതുപോലെ സദ്ഗുണത്തോടുകൂടി സഞ്ചരിച്ചു; അവിടെ അവിടെ വേഗത്തിൽ ത്രിശൂലം കൈവശം വച്ചു നടന്നു.

തമേകം ത്രിദശാഃ സര്വേ സഹസ്രമിവ മേനിരേ ഭദ്രകാലീ ച സംക്രുദ്ധാ യുദ്ധവൃദ്ധമദോദ്ധതാ

എല്ലാ ദേവന്മാരും അവനെ ഒരായിരം പേരെപ്പോലെ കരുതി; യുദ്ധത്തിൽ കോപിച്ച ഭദ്രകാളി ഉന്മാദത്തോടെ മുന്നോട്ട് വന്നു.

മുക്തജ്വാലേന ശൂലേന നിര്ബിഭേദ രണേ സുരാന് സ തയാ രുരുചേ ഭദ്രോ രുദ്രകോപസമുദ്ഭവഃ

അവളുടെ ത്രിശൂലത്തിൽ ജ്വാലകൾ പടർന്നു, അവൾ യുദ്ധത്തിൽ ദേവന്മാരെ കുത്തി; അവളോടൊപ്പം, രുദ്രന്റെ കോപത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച സദ്ഗുണൻ പ്രകാശിച്ചു.

പ്രഭയേവ യുഗാംതാഗ്നിശ്ചലയാ ധൂമധൂമ്രയാ ഭദ്രകാലീ തദായുദ്ധേ വിദ്രുതത്രിദശാബഭൌ

ആ യുദ്ധത്തിൽ ഭദ്രകാളി പ്രത്യക്ഷമായി. അവളുടെ പ്രകാശം കാലാന്ത്യത്തിലെ തീപോലും, പുകകൊണ്ടു മങ്ങിപ്പോയതുപോലും, വിറയുന്ന ദേവന്മാരെ ഓടിച്ചു വിട്ടു.

കല്പേ ശേഷാനലജ്വാലാദഗ്ധാവിശ്വജഗദ്യഥാ തദാ സവാജിനം സൂര്യം രുദ്രാന്രുദ്രഗണാഗ്രണീഃ

ഒരു കാലഘട്ടം അവസാനിക്കുമ്പോൾ ശേഷനാഗന്റെ തീയിൽ ലോകങ്ങൾ കത്തിപ്പോകുന്നതുപോലെ, ഭദ്രകാളി, രുദ്രന്മാരുടെയും അവരുടെ സംഘങ്ങളുടെയും മുൻപന്തിയിലുണ്ടായവൾ, കുതിരപ്പുറത്ത് ഇരിക്കുന്ന സൂര്യനെ ആക്രമിച്ചു.

ഭദ്രോ മൂര്ധ്നി ജഘാനാശു വാമപാദേന ലീലയാ അസിഭിഃ പാവകം ഭദ്രഃ പട്ടിശൈസ്തു യമം യമീ

ഭദ്രകാളി കളിയോടെ ഇടതു കാലുകൊണ്ട് സൂര്യന്റെ തലയിൽ അടിച്ചു. അഗ്നിയെ വാൾകൊണ്ടു ആക്രമിച്ചു, യമനും യമിയുടെ നേരെ കുന്തങ്ങൾ എറിഞ്ഞു.

രുദ്രാന്ദൃഢേന ശൂലേന മുദ്ഗരൈര്വരുണം ദൃഢൈഃ പരിഘൈര്നിരൃതിം വായും ടംകൈഷ്ടംകധരഃ സ്വയമ്

അവൾ ദൃഢമായ ത്രിശൂലത്തോടെ രുദ്രന്മാരെ, ഭാരംകൂടിയ മുഷ്ടികകളാൽ വരുണനെ, ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള ദണ്ഡങ്ങൾകൊണ്ട് നിരൃതിയെ, മൂർച്ചയുള്ള ആയുധംകൊണ്ട് വായുവിനെ തന്നെ അടിച്ചു.

നിര്ബിഭേദ രണേ വീരോ ലീലയൈവ ഗണേശ്വരഃ സര്വാന്ദേവഗണാന്സദ്യോ മുനീഞ്ഛംഭോര്വിരോധിനഃ

ഗണങ്ങളുടെ നായകൻ, യുദ്ധത്തിൽ, ശംഭുവിനെ എതിര്‍ത്ത എല്ലാ ദേവസംഘങ്ങളെയും മുനിമാരെയും വളരെ എളുപ്പത്തിൽ തകർത്തു.

തതോ ദേവഃ സരസ്വത്യാ നാസികാഗ്രം സുശോഭനമ് ചിച്ഛേദ കരജാഗ്രേണ ദേവമാതുസ്തഥൈവ ച

അതിനുശേഷം ദേവൻ തന്റെ നഖത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ ശാരദയുടെ മനോഹരമായ മൂക്കിന്റെ അഗ്രം മുറിച്ചു. അതുപോലെ തന്നെ ദേവമാതാവിന്റെയും.