ശിവപുരാണമ്

തതോ വിഷ്ണുപ്രധാനാനാം സുരാണാമമിതൌജസാമ് ദദര്ശ ച മഹത്സത്രം ചിത്രധ്വജപരിച്ഛദമ്

അവിടെ, അതിശക്തരായ ദേവന്മാർ വിഷ്ണുവിനെ മുന്നിൽ നിർത്തി നടത്തിവരുന്ന മഹായാഗം, മനോഹരമായ പതാകകളാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നതും, ഭദ്രൻ കണ്ടു.

സുദര്ഭഋതുസംസ്തീര്ണം സുസമിദ്ധഹുതാശനമ് കാംചനൈര്യജ്ഞഭാംഡൈശ്ച ഭ്രാജിഷ്ണുഭിരലംകൃതമ്

ശുദ്ധമായ ദർഭയും കാലാനുസൃതമായ സമർപ്പണങ്ങളും നിലത്ത് വിരിച്ചിരിക്കുന്നു; യാഗാഗ്നി ഉജ്ജ്വലമായി കത്തുന്നു; പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള പ്രകാശമുള്ള പാത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് അതു അലങ്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഋഷിഭിര്യജ്ഞപടുഭിര്യഥാവത്കര്മകര്തൃഭിഃ വിധിനാ വേദദൃഷ്ടേന സ്വനുഷ്ഠിതബഹുക്രമമ്

യാഗവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ഋഷിമാർ, വേദങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വിധം, കൃത്യമായി കർമങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ദേവാംഗനാസഹസ്രാഢ്യമപ്സരോഗണസേവിതമ് വേണുവീണാരവൈര്ജുഷ്ടം വേദഘോഷൈശ്ച ബൃംഹിതമ്

ആയിരക്കണക്കിന് ദേവകന്യകമാരും അപ്സരസുകളുടെ കൂട്ടങ്ങളും സേവനം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു; വേണുവിന്റെയും വീണയുടെയും മധുരശബ്ദവും വേദഘോഷവും അവിടെയെല്ലാം മുഴങ്ങുന്നു.

ദൃഷ്ട്വാ ദക്ഷാധ്വരേ വീരോ വീരഭദ്രഃ പ്രതാപവാന് സിംഹനാദം തദാ ചക്രേ ഗംഭീരോ ജലദോ യഥാ

ദക്ഷന്റെ യാഗം കണ്ട ധൈര്യശാലിയായ വീരഭദ്രൻ, ആകാശത്ത് മുഴങ്ങുന്ന ഇടിമുഴക്കത്തിനെപ്പോലെ ഒരു ഗംഭീരമായ ഹാവു മുഴക്കി.

തതഃ കിലകിലാശബ്ദ ആകാശം പൂരയന്നിവ ഗണേശ്വരൈഃ കൃതോ ജജ്ഞേ മഹാന്ന്യക്കൃതസാഗരഃ

അപ്പോൾ, ഗണങ്ങളുടെ നായകർ ഉണ്ടാക്കിയ ശബ്ദം ആകാശം മുഴുവൻ നിറയ്ക്കുന്നതുപോലെ, സമുദ്രത്തെയും മൂടുന്ന ഒരു വലിയ ഗർജ്ജനമായി ഉയർന്നു.

തേന ശബ്ദേന മഹതാഃ ഗ്രസ്താ സര്വേദിവൌകസഃ ദുദ്രുവുഃ പരിതോ ഭീതാഃ സ്രസ്തവസ്ത്രവിഭൂഷണാഃ

ആ മഹാശബ്ദം കേട്ട് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വസിക്കുന്ന എല്ലാ ദേവന്മാർക്കും ഭയം പിടിച്ചു; അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും വീണുപോകുമ്പോൾ അവർ എല്ലായിടത്തേക്കും ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.

കിംസ്വിദ്ഭഗ്നോ മഹാമേരുഃ കിംസ്വിത്സംദീര്യതേ മഹീ കിമിദം കിമിദം വേതി ജജല്പുസ്ത്രിദശാ ഭൃശമ്

ദേവന്മാർ ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു: 'മഹാമേരു പർവ്വതം തകർന്നോ? ഭൂമി പിളർന്നോ? എന്താണിത്, എന്താണിത്?'

മൃഗേന്ദ്രാണാം യഥാ നാദം ഗജേംദ്രാ ഗഹനേ വനേ ശ്രുത്വാ തഥാവിധം കേചിത്തത്യജുര്ജീവിതം ഭയാത്

കാട്ടിനുള്ളിൽ സിംഹത്തിന്റെ ഗർജ്ജനം കേട്ട് ആനകൾ പേടിയിൽ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, ചിലർ ആ ശബ്ദം കേട്ട് ഭയത്തിൽ ജീവൻ വിട്ടു.

പര്വതാശ്ച വ്യശീര്യംത ചകമ്പേ ച വസുംധരാ മരുതശ്ച വ്യഘൂര്ണംത ചുക്ഷുഭേ മകരാലയഃ

പർവ്വതങ്ങൾ തകർന്നു, ഭൂമി വിറച്ചു, കാറ്റുകൾ ഭയങ്കരമായി കറങ്ങി, സമുദ്രലയം കലങ്ങിപ്പോയി.

അഗ്നയോ നൈവ ദീപ്യംതേ ന ച ദീപ്യതി ഭാസ്കരഃ ഗ്രഹാശ്ച ന പ്രകാശംതേ നക്ഷത്രാണി ച താരകാഃ

അഗ്നികൾ കത്തിയില്ല, സൂര്യൻ പ്രകാശിച്ചില്ല, ഗ്രഹങ്ങൾക്കും നക്ഷത്രങ്ങൾക്കും വെളിച്ചം ഇല്ലാതായി.

ഏതസ്മിന്നേവ കാലേ തു യജ്ഞവാടം തദുജ്ജ്വലമ് സംപ്രാപ ഭഗവാന്ഭദ്രോ ഭദ്രൈശ്ച സഹ ഭദ്രയാ

അത്തേ സമയം, ഭദ്രനായ വീരഭദ്രനും ഭദ്രയായ ദേവിയും ഭദ്രസഹിതരും ആ ജ്വലിക്കുന്ന യാഗശാലയിൽ എത്തി.

തം ദൃഷ്ട്വാ ഭീതഭീതോ ഽപി ദക്ഷോ ദൃഢ ഇവ സ്ഥിതഃ ക്രുദ്ധവദ്വചനം പ്രാഹ കോ ഭവാന് കിമിഹേച്ഛസി

അവനെ കണ്ട ദക്ഷൻ, ഭയപ്പെട്ടിട്ടും ഉറച്ചവനായി നിന്നു; കോപം കാണിക്കുന്നതുപോലെ പറഞ്ഞു: 'നീ ആരാണ്? ഇവിടെ എന്താണ് വേണ്ടത്?'

തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ ദക്ഷസ്യ ച ദുരാത്മനഃ വീരഭദ്രോ മഹാതേജാ മേഘസംഭീരനിസ്സ്വനഃ

ദുഷ്ടഹൃദയനായ ദക്ഷന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട്, മഹാതേജസ്സുള്ള വീരഭദ്രൻ, ഇടിമേഘങ്ങൾ പോലെ ഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ,

സ്മയന്നിവ തമാലോക്യ ദക്ഷം ദേവാശ്ച ഋത്വിജഃ അര്ഥഗര്ഭമസംഭ്രാന്തമവോചദുചിതം വചഃ

ദക്ഷനെ നോക്കി, ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ, ദേവന്മാരുടെയും ഹോത്രികന്മാരുടെയും മുമ്പിൽ, അർത്ഥവത്തും വ്യക്തവുമായ ഉചിതമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

വയം ഹ്യനുചരാഃ സര്വേ ശര്വസ്യാമിതതേജസഃ ഭാഗാഭിലിപ്സയാ പ്രാപ്താ ഭാഗോ നസ്സംപ്രദീയതാമ്

'നാം എല്ലാവരും അശേഷമായ ശക്തിയുള്ള ശർവന്റെ അനുചരന്മാരാണ്. യാഗത്തിൽ ഞങ്ങൾക്കും പങ്ക് വേണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ ഞങ്ങൾ എത്തിയതാണ്; ഞങ്ങളുടെ ഭാഗം ഇപ്പോൾ നൽകണം.'

അഥ ചേദധ്വരേ ഽസ്മാകം ന ഭാഗഃ പരികല്പിതഃ കഥ്യതാം കാരണം തത്ര യുധ്യതാം വാ മയാമരൈഃ

'ഈ യാഗത്തിൽ ഞങ്ങൾക്കുള്ള പങ്ക് നിശ്ചയിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ, അതിന് കാരണമെന്തെന്ന് പറയണം; അല്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ ഇവിടെ അമരന്മാരുമായി യുദ്ധം ചെയ്യും.'

ഇത്യുക്താസ്തേ ഗണേംദ്രേണ ദേവാ ദക്ഷപുരോഗമാഃ ഊചുര്മന്ത്രാഃ പ്രമാണം നോ ന വയം പ്രഭവസ്ത്വിതി

ഇങ്ങനെ ഗണങ്ങളുടെ നായകനാൽ ചോദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ദക്ഷൻ മുന്നിൽ നിന്നുള്ള ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: 'നമ്മുടെ ആധാരം മന്ത്രങ്ങളാണ്; ഞങ്ങൾക്കു സ്വയം ശക്തിയില്ല.'

മന്ത്രാ ഊചുസ്സുരാ യൂയം മോഹോപഹതചേതസഃ യേന പ്രഥമഭാഗാര്ഹം ന യജധ്വം മഹേശ്വരമ്

മന്ത്രങ്ങൾ പറഞ്ഞു: 'ദേവന്മാരേ, നിങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ മായയിൽ ആകൃതമായിരിക്കുന്നു. ആദ്യം അർഹനായ മഹേശ്വരനെ നിങ്ങൾ പൂജിക്കാത്തതുകൊണ്ടാണ് ഇത്.'

മംത്രോക്താ അപി തേ ദേവാഃ സര്വേ സംമൂഢചേതസഃ ഭദ്രായ ന ദദുര്ഭാഗം തത്പ്രഹാണമഭീപ്സവഃ

മന്ത്രങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടും, ആ ദേവന്മാർ എല്ലാവരും മനസ്സിൽ അജ്ഞതയാൽ നിറഞ്ഞവരായി, മംഗളത്തിനായി ഭാഗം അർപ്പിക്കാതെ അതു തള്ളിക്കളയാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

യദാ തഥ്യം ച പഥ്യം ച സ്വവാക്യം തദ്വൃഥാ ഽഭവത് തദാ തതോ യയുര്മംദാ ബ്രഹ്മലോകം സനാതനമ്

തങ്ങളുടെ വാക്കുകൾ സത്യം ആയിരുന്നുവെങ്കിലും, അതൊന്നും ഫലിച്ചില്ല. അപ്പോൾ ആ മന്ദബുദ്ധികൾ ശാശ്വതമായ ബ്രഹ്മലോകത്തേക്ക് പോയി.

അഥോവാച ഗണാധ്യക്ഷോ ദേവാന്വിഷ്ണുപുരോഗമാന് മന്ത്രാഃ പ്രമാണം ന കൃതാ യുഷ്മാഭിര്ബലഗര്വിതൈഃ

അതിനുശേഷം ഗണങ്ങളുടെ പ്രധാനം, വിഷ്ണു മുന്നിൽ നിന്നുള്ള ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾ ശക്തിയിൽ അഹങ്കരിച്ച് മന്ത്രങ്ങളെ മാനിച്ചില്ല.'

യസ്മാദസ്മിന് മഖേ ദേവൈരിത്ഥം വയമസത്കൃതാഃ തസ്മാദ്വോ ജീവിതൈസ്സാര്ധമപനേഷ്യാമി ഗര്വിതമ്

ഈ യാഗത്തിൽ ദേവന്മാർ നമ്മെ ഇങ്ങനെ അവഗണിച്ചതിനാൽ, നിങ്ങളുടെ ജീവനും കൂടെ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അഹങ്കാരവും നീക്കം ചെയ്യും.

ഇത്യുക്ത്വാ ഭഗവാന് ക്രുദ്ധോ വ്യദഹന്നേത്രവഹ്നിനാ യക്ഷവാടം മഹാകൂടം യഥാതിസ്രഃ പുരോ ഹരഃ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഭഗവാൻ കോപത്തോടെ തന്റെ കണ്ണിലെ അഗ്നിയാൽ യക്ഷന്മാരുടെ മഹത്തായ യാഗശാലയെ പിളർത്തി, മുമ്പ് ഹരൻ ചെയ്തതുപോലെ.

തതോ ഗണേശ്വരാസ്സര്വേ പര്വതോദഗ്രവിഗ്രഹാഃ യൂപാനുത്പാട്യ ഹോത്ഃണാം കംഠേഷ്വാബധ്യ രജ്ജുഭിഃ

അപ്പോൾ, പർവ്വതങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള രൂപമുള്ള എല്ലാ ഗണപതികളും യാഗശിലകൾ പിഴുതെടുത്തു, യാഗികരുടെ കഴുത്തിൽ കയറുകൊണ്ട് കെട്ടി.

യജ്ഞപാത്രാണി ചിത്രാണി ഭിത്ത്വാ സംചൂര്ണ്യ വാരിണി ഗൃഹീത്വാ ചൈവ യജ്ഞാംഗം ഗംഗാസ്രോതസി ചിക്ഷിപുഃ

വിവിധയാഗപാത്രങ്ങൾ തകർത്തും ചുരണ്ടിയും, യാഗസാമഗ്രികൾ എടുത്തും, അവയെ ഗംഗാനദിയിലെ ഒഴുക്കിൽ എറിഞ്ഞു.

തത്ര ദിവ്യാന്നപാനാനാം രാശയഃ പര്വതോപമാഃ ക്ഷീരനദ്യോ ഽമൃതസ്രാവാഃ സുസ്നിഗ്ധദധികര്ദമാഃ

അവിടെ ദൈവികമായ അന്നപാനങ്ങളുടെ കൂമ്പാരങ്ങൾ പർവ്വതംപോലെയായി, പാലിന്റെ നദികൾ അമൃതം ഒഴുകി, കൊഴുപ്പുള്ള തയിരിന്റെ കുഴികൾ നിറഞ്ഞു.

ഉച്ചാവചാനി മാംസാനി ഭക്ഷ്യാണി സുരഭീണി ച രസവന്തി ച പാനാനി ലേഹ്യചോഷ്യാണി താനി വൈ

വലിയതും ചെറുതുമായ മാംസങ്ങൾ, സുഗന്ധമുള്ള ഭക്ഷ്യങ്ങൾ, രുചികരമായ പാനങ്ങൾ, ചവയ്ക്കാനും ലേഹിക്കാനുമുള്ള പലതും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

വീരാസ്തദ്ഭുജതേ വക്ത്രൈര്വിലുംപംതി ക്ഷിപംതി ച വജ്രൈശ്ചക്രൈര്മഹാശൂലൈശ്ശക്തിഭിഃ പാശപട്ടിശൈഃ

വീരന്മാർ അവയെ വായിൽ വെച്ച് തിന്നുകയും, കൊള്ളയടിക്കുകയും, ഇടതും വലതും ചിതറിക്കുകയും ചെയ്തു; വജ്രം, ചക്രം, വലിയ കുന്തം, ശൂലം, പാശം, പെട്ടിശ് എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച്.