ശിവപുരാണമ്

ആവൃത്ത്യാ താം മഹാദേവീമസേവംത സമംതതഃ അതീവ ശുശുഭേ താസാമംതരേ പരമേശ്വരീ

അവൾ ചുറ്റും മഹാദേവിയെ എല്ലാ ഭാഗത്തും സേവിച്ചു; അവളുടെ ഇടയിൽ പരമേശ്വരി അതീവ ഭംഗിയായി തെളിഞ്ഞു.

താരാപരിഷദോ മധ്യേ ചംദ്രലേഖേവ ശാരദീ തതഃ ശംഖസമുത്ഥസ്യ നാദസ്യ സമനംതരമ്

താരാപരിഷദുകളുടെ നടുവിൽ, ശാരദകാലത്തിലെ ചന്ദ്രലേഖയെപ്പോലെ ദേവി തെളിഞ്ഞു; പിന്നെ ശംഖത്തിന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി.

പ്രാസ്ഥാനികോ മഹാനാദഃ പടഹഃ സമതാഡ്യത തതോ മധുരവാദ്യാനി സഹ താലോദ്യതൈസ്സ്വനൈഃ

പ്രവേശനത്തിനായി വലിയ പഹയി അടിച്ചു; പിന്നെ മധുരമായ വാദ്യങ്ങൾ കൈയടിയുടെ താളത്തിൽ ഒരുമിച്ച് മുഴങ്ങി.

അനാഹതാനി സന്നേദുഃ കാഹലാനാം ശതാനി ച സായുധാനാം ഗണേശാനാം മഹേശസമതേജസാമ്

അനാഹതമായ ശബ്ദങ്ങളോടെ നൂറുകണക്കിന് കാഹളങ്ങൾ മുഴങ്ങി; ആയുധധാരികളായ ഗണപതിമാരും മഹേശ്വരന്മാരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

സഹസ്രാണി ശതാന്യഷ്ടൌ തദാനീം പുരതോ യയുഃ തേഷാം മധ്യേ വൃഷാരൂഢോ ഗജാരൂഢോ യഥാ ഗുരുഃ

ആ സമയത്ത് ആയിരങ്ങൾക്കും എൺപതിനൂറിനും മുന്നോട്ട് പോയി; അവരുടെ ഇടയിൽ വൃഷഭത്തിൽ കയറിയവൻ, ആനപ്പുറത്ത് ഗുരുവിനെപ്പോലെ, മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

ജഗാമ ഗണപഃ ശ്രീമാന് സോമനംദീശ്വരാര്ചിതഃ ദേവദുംദുഭയോ നേദുര്ദിവി ദിവ്യസുഖാ ഘനാഃ

ശ്രീമാനായ ഗണപതി, സോമാനന്ദീശ്വരൻ ആരാധിച്ചവൻ, മുന്നോട്ട് പോയി; ദേവതകളുടെ മൃദംഗങ്ങൾ ആകാശത്തിൽ മുഴങ്ങി, മേഘങ്ങൾ ദിവ്യാനന്ദം പകർന്നു.

നനൃതുര്മുനയസ്സര്വേ മുമുദുഃ സിദ്ധയോഗിനഃ സസൃജുഃ പുഷ്പവൃഷ്ടിം ച വിതാനോപരി വാരിദാഃ

എല്ലാ മുനികളും നൃത്തം ചെയ്തു, സിദ്ധയോഗികൾ ആനന്ദിച്ചു; മേഘങ്ങൾ മൂടലിന് മുകളിൽ പൂക്കൾ മഴപോലെ ചിതറിച്ചു.

തദാ ദേവഗണൈശ്ചാന്യൈഃ പഥി സര്വത്ര സംഗതാ ക്ഷണാദിവ പിതുര്ഗേഹം പ്രവിവേശ മഹേശ്വരീ

പിന്നെ മറ്റു ദേവഗണങ്ങളോടൊപ്പം, എല്ലാ വഴികളിലും ചേർന്ന്, മഹേശ്വരി ഒരു നിമിഷംപോലും വൈകാതെ പിതാവിന്റെ വീട്ടിൽ പ്രവേശിച്ചു.

താം ദൃഷ്ട്വാ കുപിതോ ദക്ഷശ്ചാത്മനഃ ക്ഷയകാരണാത് തസ്യാ യവീയസീഭ്യോ ഽപി ചക്രേ പൂജാമ സത്കൃതാമ്

അവളെ കണ്ടപ്പോൾ, താൻ നശിപ്പിക്കപ്പെടാൻ കാരണമെന്നു കരുതി ദക്ഷൻ കോപിച്ചു; എന്നിരുന്നാലും, അവളുടെ ഇളയമക്കളേക്കാൾ കൂടുതൽ ആദരവോടെ അവളെ പൂജിച്ചു.

തദാ ശശിമുഖീ ദേവീ പിതരം സദസി സ്ഥിതമ് അംബികാ യുക്തമവ്യഗ്രമുവാചാകൃപണം വചഃ

അപ്പോൾ ചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള മുഖമുള്ള അമ്മികാ ദേവി, സഭയിൽ ഇരുന്ന പിതാവിനെ നോക്കി, മനസ്സ് അശാന്തമാകാതെ, കരുണയില്ലാത്ത ഉറച്ച വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

ബ്രഹ്മാദയഃ പിശാചാംതാ യസ്യാജ്ഞാവശവര്തിനഃ സ ദേവസ്സാംപ്രതം താത വിധിനാ നാര്ചിതഃ കില

അപ്പച്ചേ, ബ്രഹ്മാദിമുതൽ പിശാചുകൾവരെ എല്ലാവരും ആജ്ഞ പാലിക്കുന്ന ദേവനാണ് ഇവിടെ ഇന്ന് യഥാവിധി പൂജിക്കപ്പെടാത്തത്.

തദാസ്താം മമ ജ്യായസ്യാഃ പുത്ര്യാഃ പൂജാം കിമീദൃശീമ് അസത്കൃതാമവജ്ഞായ കൃതവാനസി ഗര്ഹിതമ്

എന്റെ, നിങ്ങളുടെ മൂത്തമകളായ എന്നെ പൂജിക്കാതെ അവഗണിച്ചതു പോകട്ടെ; പക്ഷേ, അതിനെ അപമാനിച്ചുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ കുറ്റകരമായ പ്രവൃത്തിയാണ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.

ഏവമുക്തോ ഽബ്രവീദേനാം ദക്ഷഃ ക്രോധാദമര്ഷിതഃ ത്വത്തഃ ശ്രേഷ്ഠാ വിശിഷ്ടാശ്ച പൂജ്യാ ബാലാഃ സുതാ മമ

ഇങ്ങനെ അമ്മികാ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദക്ഷൻ കോപത്തിലും അസൂയയിലും നിറഞ്ഞ് പറഞ്ഞു: എന്റെ മക്കളിൽ നിന്നു നിന്നേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠരും വിശിഷ്ടരുമായ ബാലമക്കളുണ്ട്; അവർ പൂജ്യരാണ്.

താസാം തു യേ ച ഭര്താരസ്തേ മേ ബഹുമതാ മുദാ ഗുനൈശ്ചാപ്യധികാസ്സര്വൈര്ഭര്തുസ്തേ ത്ര്യംബകാദപി

അവരുടെ ഭർത്താക്കന്മാരും എനിക്ക് വളരെ പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്; സന്തോഷത്തോടെയും എല്ലാ ഗുണങ്ങളിലും ഉന്നതരായവരും, നിന്റെ ഭർത്താവായ ത്ര്യമ്പകനെക്കാൾ പോലും മികച്ചവരുമാണ്.

സ്തബ്ധാത്മാ താമസശ്ശര്വസ്ത്വമിമം സമുപാശ്രിതാ തേന ത്വാമവമന്യേ ഽഹം പ്രതികൂലോ ഹി മേ ഭവഃ

നിന്റെ ഭർത്താവിന്റെ മനസ്സ് അഹങ്കാരത്തിലും അന്ധകാരത്തിലും ആണെന്നും, നീ അവനെ ആശ്രയിച്ചതിനാലാണ് ഞാൻ നിന്നെ അവഗണിക്കുന്നത്; കാരണം അവൻ എനിക്ക് എതിരാളിയാണ്.

തഥോക്താ പിതരം ദക്ഷം ക്രുദ്ധാ ദേവീ തമബ്രവീത് ശൃണ്വതാമേവ സര്വേഷാം യേ യജ്ഞസദസി സ്ഥിതാഃ

അങ്ങനെ പിതാവായ ദക്ഷൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദേവി കോപത്തോടെ, യജ്ഞശാലയിൽ ഇരുന്ന എല്ലാവരും കേൾക്കുമ്പോൾ അവനോട് പറഞ്ഞു.

അകസ്മാന്മമ ഭര്താരമജാതാശേഷദൂഷണമ് വാചാ ദൂഷയസേ ദക്ഷ സാക്ഷാല്ലോകമഹേശ്വരമ്

ദക്ഷാ, കാരണമില്ലാതെ നീ എന്റെ ഭർത്താവായ ലോകങ്ങളുടെ നാഥനെ, ഒരു ദോഷവുമില്ലാത്തവനെ വാക്കുകൾകൊണ്ട് അപമാനിക്കുന്നു.

വിദ്യാചൌരോ ഗുരുദ്രോഹീ വേദേശ്വരവിദൂഷകഃ ത ഏതേ ബഹുപാപ്മാനസ്സര്വേ ദംഡ്യാ ഇതി ശ്രുതിഃ

വിദ്യ ചോർത്തുന്നവൻ, ഗുരുവിനെ ദ്രോഹിക്കുന്നവൻ, വേദങ്ങളെ അപമാനിക്കുന്നവൻ—ഇവരെല്ലാം വലിയ പാപികളാണ്, ശിക്ഷയ്ക്ക് അർഹരാണ് എന്ന് ശാസ്ത്രം പറയുന്നു.

തസ്മാദത്യുത്കടസ്യാസ്യ പാപസ്യ സദൃശോ ഭൃശമ് സഹസാ ദാരുണോ ദംഡസ്തവ ദൈവാദ്ഭവിഷ്യതി

അതിനാൽ, നിന്റെ ഈ അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ പാപത്തിന്, ദൈവത്തിന്റെ ഇച്ഛയാൽ, അതിനൊത്ത കഠിനമായ ശിക്ഷ ഉടൻ തന്നെ വരും.

ത്വയാ ന പൂജിതോ യസ്മാദ്ദേവദേവസ്ത്രിയംബകഃ തസ്മാത്തവ കുലം ദുഷ്ടം നഷ്ടമിത്യവധാരയ

നീ ദേവദേവനായ ത്ര്യമ്പകനെ പൂജിച്ചില്ലാത്തതിനാൽ, നിന്റെ വംശം ദുഷ്ടമായതുകൊണ്ട് നശിക്കും എന്ന് ഉറപ്പായി അറിഞ്ഞുകൊൾക.

ഇത്യുക്ത്വാ പിതരം രുഷ്ടാ സതീ സംത്യക്തസാധ്വസാ തദീയാം ച തനും ത്യക്ത്വാ ഹിമവംതം യയൌ ഗിരിമ്

ഇങ്ങനെ കോപത്തോടെ പിതാവിനോട് പറഞ്ഞശേഷം, സതി ഭയം ഒന്ന് പോലും കാണിക്കാതെ, തന്റെ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഹിമവാൻ പർവതത്തിലേക്ക് പോയി.

സ പര്വതപരഃ ശ്രീമാംല്ലബ്ധപുണ്യഫലോദയഃ തദര്ഥമേവ കൃതവാന് സുചിരം ദുശ്ചരം തപഃ

അവൻ പർവതത്തിൽ അഭിമാനത്തോടെ, മഹത്വത്തോടെ, തന്റെ പുണ്യഫലങ്ങൾ അനുഭവിച്ച്, അതിനായി വളരെക്കാലം കഠിനമായ തപസ്സു ചെയ്തു.

തസ്മാത്തമനുഗൃഹ്ണാതി ഭൂധരേശ്വരമീശ്വരീ സ്വേച്ഛയാ പിതരം ചക്രേ സ്വാത്മനോ യോഗമായയാ

അതിനാൽ, ദേവി തന്റെ ഇച്ഛയാൽ പർവതാധിപതിയെ അനുഗ്രഹിച്ചു, തന്റെ യോഗശക്തിയാൽ അവനെ തന്നെ പിതാവാക്കി.

യദാ ഗതാ സതീ ദക്ഷം വിനിംദ്യ ഭയവിഹ്വലാ തദാ തിരോഹിതാ മംത്രാ വിഹതശ്ച തതോ ഽധ്വരഃ

സതി ഭയത്തിൽ ദക്ഷനെ കുറ്റപ്പെടുത്തി പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, മന്ത്രങ്ങൾ അപ്രത്യക്ഷമായി, യജ്ഞം നശിച്ചു.

തദുപശ്രുത്യ ഗമനം ദേവ്യാസ്ത്രിപുരുമര്ദനഃ ദക്ഷായ ച ഋഷിഭ്യശ്ച ചുകോപ ച ശശാപ താന്

ദേവിയുടെ പുറപ്പെടൽ കേട്ടപ്പോൾ, ത്രിപുരസംഹാരകൻ ദക്ഷനോടും ഋഷിമാരോടും കോപിച്ചു, അവരെ ശപിച്ചു.

യസ്മാദവമതാ ദക്ഷമത്കൃതേ ഽനാഗസാ സതീ പൂജിതാശ്ചേതരാഃ സര്വാഃ സ്വസുതാ ഭര്തൃഭിഃ സഹ

എന്റെ കാരണത്താൽ, പാപമില്ലാത്ത സതിയെ ദക്ഷൻ അവഗണിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ മറ്റു മക്കളെ അവരുടെ ഭർത്താക്കളോടൊപ്പം ആദരിക്കപ്പെട്ടു.

വൈവസ്വതേ ഽംതരേ തസ്മാത്തവ ജാമാതരസ്ത്വമീ ഉത്പത്സ്യംതേ സമം സര്വേ ബ്രഹ്മയജ്ഞേഷ്വയോനിജാഃ

അതുകൊണ്ട്, വൈവസ്വത മനുവിന്റെ ഇടവേളയിൽ, നിന്റെ ഈ മരുമക്കൾ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച്, ബ്രഹ്മയജ്ഞങ്ങളിൽ ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് അല്ലാതെ ജനിക്കും.

ഭവിതാ മാനുഷോ രാജാ ചാക്ഷുഷസ്യ ത്വമന്വയേ പ്രാചീനബര്ഹിഷഃ പൌത്രഃ പുത്രശ്ചാപി പ്രചേതസഃ

നീ മനുഷ്യരാജാവായി ചാക്ഷുഷമനുവിന്റെ വംശത്തിൽ ജനിക്കും. നീ പ്രാചീനബർഹിഷിന്റെ മരുമകനും, പ്രചേതസിന്റെ മകനുമാണ്.

അഹം തത്രാപി തേ വിഘ്നമാചരിഷ്യാമി ദുര്മതേ ധര്മാര്ഥകാമയുക്തേഷു കര്മസ്വപി പുനഃ പുനഃ

അവിടെപ്പോലും, ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവനേ, നീ ധർമ്മം, സമ്പത്ത്, കാമം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികളിൽ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കും.